ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Δεν πρόλαβε να φύγει ο Σάλιβαν από την Κωνσταντινούπολη και ο Τσαβούσογλου έφτασε στη Λιβύη.

Είτε πρόκειται για σύμπτωση είτε όχι, το μήνυμα που μπορεί να εξαχθεί είναι ότι η αναδίπλωση του Ερντογάν μέσω της εξομάλυνσης των σχέσεων της Τουρκίας με τα Εμιράτα, τη Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ δεν προδικάζει συνολική ρεαλιστική στροφή. Σε αντίστιξη με τις παραπάνω χώρες που είναι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, η Λιβύη είναι μια χαοτική ακυβέρνητη πολιτεία με υπαιτιότητα της Δύσης που ανέτρεψε το καθεστώς Καντάφι το 2011.

Παρ’ όλα αυτά, η νέα παρέμβαση της Τουρκίας στη Λιβύη μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις που θα δυσχεράνουν τη δύσκολη προσπάθεια εξομάλυνσης των σχέσεων της Αγκυρας με τη γειτονική Αίγυπτο, την Ιταλία και τη Γαλλία οι οποίες δεν πρόκειται να παρακολουθήσουν ως θεατές την ενίσχυση της τουρκικής παρουσίας και επιρροής.

Αντιφάσεις ενός στρατηγικού μικρομεγαλισμού ή προπέτασμα καπνού εν όψει μιας αναπόφευκτης εξομάλυνσης των διμερών σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας;

Το ένα ερώτημα προκαλεί ένα άλλο και πιο συγκεκριμένα ποια αντισταθμιστικά οφέλη θα μπορούσε να διεκδικήσει ο Ερντογάν έναντι της σύμπλευσής του με τη Δύση απέναντι στη Ρωσία. Στον Καύκασο σήμερα και στην Κεντρική Ασία αύριο η ενδυνάμωση της επιρροής και της παρουσίας της Τουρκίας εκ των πραγμάτων παρενοχλεί το Κρεμλίνο σε δύο περιοχές που θεωρεί αποκλειστικής επιρροής του, αλλά και την Κίνα που φιλοδοξεί για συνολική στρατηγική διείσδυση.

Αν η ενίσχυση της επιρροής της Τουρκίας στην πρώην ΕΣΣΔ είναι καλοδεχούμενη από τις ΗΠΑ, το ίδιο ισχύει και για τα Βαλκάνια και συγκεκριμένα για τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη όπου τυχόν ρωσική ανάμιξη θα ανοίξει τον δρόμο για τον Ερντογάν ως προστάτη των μουσουλμάνων.

Με άλλα λόγια, υπάρχει περιθώριο αποδοχής ενός νέου περιφερειακού ρόλου για την Τουρκία από τις ΗΠΑ σε περίπτωση συνολικής εξομάλυνσης των διμερών σχέσεων.

Από προστάτης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και της Χαμάς στην Αίγυπτο και στη Γάζα, στα χνάρια του Οζάλ που μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1991 μιλούσε για τουρκική ζώνη επιρροής από την Αδριατική μέχρι το Σινικό Τείχος. Με δυο λόγια, η ρεαλιστική σύμπλευση με τις ΗΠΑ δεν αποκλείει ένα διορθωμένο αφήγημα, με τις περιφερειακές φιλοδοξίες της Τουρκίας να αναπροσανατολίζονται με σιωπηρή ή και ρητή συγκατάθεση της αμερικανικής πλευράς.