Η προεξοφλημένη πρωτιά της Μελόνι και των Αδελφών της Ιταλίας στις αυριανές πρόωρες εκλογές, αλλά κυρίως η ανάδειξή της ως πρωθυπουργού της τρίτης οικονομίας της ευρωζώνης, είναι η κορύφωση μιας πορείας σχεδόν τριάντα χρόνων.
Μιας πορείας συνεχούς νομιμοποίησης ακροδεξιών αλλά και ανοικτά νεοφασιστικών πολιτικών μορφωμάτων και ένταξής τους στην πολιτική κοινοβουλευτική κανονικότητα.
Η αρχή έγινε το 1994 όταν ο Μπερλουσκόνι και η Φόρτσα Ιτάλια αποδέχθηκαν ως κυβερνητικούς εταίρους τη ρατσιστική ξενόφοβη Λέγκα του Βορρά αλλά και την ακροδεξιά Εθνική Συμμαχία του Φίνι, που δήλωνε ότι δεν είναι νεοφασίστας αλλά μεταφασίστας.
Η Λαϊκή Δεξιά του Μπερλουσκόνι και οι δύο ακροδεξιοί σύμμαχοί του κάλυψαν το κενό που προέκυψε από την κατάρρευση της Χριστιανοδημοκρατίας, που κυβέρνησε τη χώρα για περίπου μισό αιώνα.
Η Χριστιανοδημοκρατία κατέρρευσε από την ομοβροντία αποκαλύψεων για διαφθορά και διαπλοκή που ήλθαν στο φως κυρίως με την επιχείρηση «Καθαρά χέρια».
Την ίδια στιγμή, το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα επιχείρησε να μεταλλαχθεί σε Σοσιαλδημοκρατικό, την ώρα που μετά την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ τα σοσιαλιστικά κόμματα της Ευρώπης γνώριζαν μια υπαρξιακή κρίση ταυτότητας.
Με δυο λόγια, το πολιτικό κενό στην Ιταλία διευρύνθηκε έτι περαιτέρω και αποτέλεσε ένα προνομιακό πεδίο για την Ακροδεξιά σε όλες της τις εκφάνσεις.
Είναι φανερό ότι η κυρίαρχη μιντιακή προσέγγιση αυτή τη στιγμή είναι στην κατεύθυνση της αποδραματοποίησης της ανάδειξης της Μελόνι στην ηγεσία της χώρας, μια αντιμετώπιση που βρίσκεται στους αντίποδες του πανευρωπαϊκού συναγερμού που είχαν προκαλέσει η υποψηφιότητα της Λεπέν, αλλά και η πρόσφατη εκλογική εκτόξευση της Ακροδεξιάς στη Σουηδία.
Η Ιταλία εδώ και μία και πλέον δεκαετία βλέπει το ευρωπαϊκό της όνειρο να σβήνει, με τη χώρα να ασφυκτιά στο αυστηρό δημοσιονομικό πλαίσιο της ευρωζώνης.
Οι συνθήκες ήταν δηλαδή ιδανικές για την Ακρα Δεξιά, που επένδυσε στην αντιευρωπαϊκή ρητορική και στην εθνική περιχαράκωση.
Την ίδια στιγμή, η Κεντροαριστερά πρόβαλλε σαν ένα άχρωμο Κέντρο που ταυτιζόταν με τεχνοκρατικές προσεγγίσεις ως προς την αναγκαία προσαρμογή της χώρας στα δεδομένα της ΟΝΕ και της παγκοσμιοποίησης.
Το ευρωπαϊκό όραμα και η διάψευσή του παραπέμπουν στον 19ο αιώνα και στη διάψευση του οράματος της Ιταλικής Ενοποίησης.
Τότε η Νότια Ιταλία πίστεψε ότι η ενσωμάτωσή της στη Βόρεια Ιταλία θα σήμαινε περισσότερη δημοκρατία αλλά και ευημερία.
Πριν περάσουν λίγα χρόνια, ο Νότος είδε τον παραγωγικό του τομέα να μην αντέχει στην υπεροχή του Βορρά.
Τότε ένα τμήμα του πληθυσμού άρχισε να μεταναστεύει μαζικά προς τις ΗΠΑ και ένα άλλο αναζήτησε στήριξη από το οργανωμένο έγκλημα, που ήδη λειτουργούσε ως παράλληλο κράτος.
Σήμερα η Ιταλία δεν μπορεί να διαχειριστεί ως κανονικότητα το ασφυκτικό δημοσιονομικό πλαίσιο της ευρωζώνης, μια κατάσταση πραγμάτων που πριμοδοτεί τη δυναμική της ρήξης με την Ε.Ε. και την αναδίπλωση σε μια ατζέντα συνολικού εθνικού προστατευτισμού.
Τέλος, ας μη σπεύσουμε να προεξοφλήσουμε ως δεδομένη την προσαρμογή της Μελόνι στην ευρωπαϊκή κανονικότητα, γιατί πολύ απλά μετά τον σκληρό χειμώνα που έρχεται θα είναι δύσκολο να ορίσουμε τι αποτελεί ή όχι κανονικότητα στη Γηραιά Ηπειρο.
