H χλεύη της παραγραφής, η επικράτηση της ανομίας…

Αν η Δικαιοσύνη αποτελεί, πράγματι, την ψυχή (αυτολεξεί) της δημοκρατίας, καθώς και τον κεντρικότερο πυλώνα της λειτουργίας της, οπωσδήποτε τότε σε αυτόν τον τόπο έχουμε καταφανώς καταστρέψει την «ψυχή» και, κατ’ επανάληψη, έχουμε προκαλέσει σοβαρά πλήγματα και ρωγμές στον κεντρικό «πυλώνα» της! Δηλαδή: κάθε είδους θεσμοί που ήταν ταγμένοι να υπηρετούν τη Δικαιοσύνη και, επέκεινα, την ισονομία και την ισοπολιτεία μεταξύ των πολιτών ήταν οι ίδιοι που προκάλεσαν την προσβολή, την ακύρωση και τη σημερινή κατάντια της.

Ασφαλώς, δεν είναι μόνο η τελευταία περίπτωση με την υπόθεση του «σκανδάλου της Siemens» που εφόσον ανατάραξε και στιγμάτισε την εγχώρια πολιτική και οικονομική ζωή επί χρόνια, κατέληξε να παραγράφεται με τον πιο γελοίο και φαιδρό τρόπο – αλήθεια, σαν να μη συνέβη τίποτε! Ούτε είναι η προηγούμενη με την υπόθεση του «σκανδάλου Νovartis» που λίγο έλειψε να διαλύσει ό,τι δεν έχει διαλυθεί, ωστόσο ξανά ομοιάζει ερειπιώνας! Είναι όλες μαζί οι έκνομες-ένοχες πράξεις που ενόσω καταδείχτηκαν και ταλαιπώρησαν άπαντες τους ταλαιπωρημένους αυτής της ταλαίπωρης χώρας (!) σχημάτισαν δυστυχώς την καθολική άποψη στη συλλογική συνείδηση του λαού που λέει: «Δεν έχει μείνει τίποτε τελικά! Εδώ βασιλεύει καθημερινά η ανομία και ο καθένας (όχι ακριβώς ο “καθένας”, αλλά, κοντολογίς, ο “καθένας ισχυρός”) μπορεί να κάνει ό,τι θέλει».

Ας θυμηθούμε εδώ, έτσι, συμβολικά, τον περίφημο «Λεβιάθαν» του σοφού Αγγλου διανοητή -από τους πρώτους θεμελιωτές του σύγχρονου κράτους- Τόμας Χομπς, που θεωρούσε πως επειδή «ο άνθρωπος λύκος είναι για τους υπόλοιπους ανθρώπους» οφείλει να δημιουργήσει ένα ισχυρό ενδιάμεσο – το «κράτος», τον «Λεβιάθαν», που θα απονέμει ακριβοδίκαια δικαιοσύνη και θα βάζει τάξη, ώστε να μην κατασπαραχθούν μεταξύ τους! Ωστόσο, ο ίδιος έθετε ως βασικό προαπαιτούμενο του «Λεβιάθαν» το γεγονός ότι ο τελευταίος θα υποστήριζε πάση θυσία και με κάθε κόστος αυτό το έργο, ώστε να μη χάνει ποτέ την ισχύ του – γεγονός που θα σηματοδοτούσε την πτώση του, άρα και την επαναφορά του ανθρώπου στη ζωώδη κατάσταση.

Τα πολλά λόγια, αλήθεια, είναι φτώχεια! Κι επειδή στην Ελλάδα η βαθιά γνώση περί Χομπς είναι για κατανάλωση από ευγενείς έως αφελείς (και δεν συμμαζεύεται) και, επομένως, εκείνο που υπερισχύει είναι η προς πάσα κατεύθυνση ανεξέλεγκτη ατιμία και διαφθορά, όπως η Δικαιοσύνη οδηγήθηκε σιγά σιγά και ρυθμικά στην απαξίωση και στη χλεύη, έτσι και η οργανωμένη κοινωνία ολισθαίνει σιγά σιγά και ρυθμικά στην απαξίωση και στη χλεύη! Ανεξάρτητα, τέλος, από το ποιος ακριβώς ευνοείται απ’ αυτό το φαινόμενο ή γνωρίζοντας το ποιος ευνοείται και ποιος δεν ευνοείται, καλό θα είναι να προσέχουμε πάντα με ποιον μιλάμε και με ποιον τελικά συνεργαζόμαστε σ’ αυτόν τον τόπο. Καθότι, από χλεύη σε χλεύη και από απαξίωση σε απαξίωση, πέραν της γενικευμένης επικράτησης της ανομίας, ενδέχεται να φαγωθούμε όλοι μεταξύ μας (!) και να μην το καταλάβουμε και καθόλου…

* δημοσιογράφος