«Ασκήσεις ωριμότητας (κοινού) και αυτοκριτικής (παικτών)…»

Ναι, από την Εθνική Μπάσκετ, επίσης άνδρες, γυναίκες της υδατοσφαίρισης δεν ζήσαμε τη… ματαιόδοξη προσδοκία της πρωτιάς, συντηρούμε ένα «Γιατί;», απόδειξη όχι μόνο ατελέσφορης προσπάθειας, αλλά, με κριτήριο τη δυσκολία πανευρωπαϊκών διοργανώσεων, επιχείρημα της μεγαλοσύνης τους. Πως αλλιώς θα περιμέναμε το καλύτερο δυνατό. Δεν θα σταθούμε στην αγωνιστική διάσταση: θα διαβάσετε συμπέρασμα γεννημένο τις τελευταίες ημέρες, αποτέλεσμα παράλληλης πορείας των εθνικών ομάδων μπάσκετ ανδρών με τις αντίστοιχες, επίσης ανδρών αλλά και γυναικών, της υδατοσφαίρισης, ουσιαστικά αποτέλεσμα παραλληλισμού των ομάδων, γενικότερα των δυο αθλητικών οικογενειών σε βάθος χρόνου. Ορατό διά γυμνού οφθαλμού τις τελευταίες ημέρες τόσο από στελέχη του αθλητισμού όσο και από απλούς πολίτες. Ναι, σε ανύποπτο χρόνο εντός της καθημερινότητας αφουγκραστήκαμε, από απλούς πολίτες, διατυπώσεις για τη συγγένεια της στάσης ζωής εκπροσώπων μπάσκετ – πόλο, όπως έγινε αντιληπτή και τις τελευταίες ημέρες από τηλεθεατές-μέσους πολίτες.

Καμία έκπληξη. Αντίθετα, χαρήκαμε επειδή όσα ανα-γνωρίζουμε εμείς ως αποτέλεσμα προσωπικής σχέσης και της ευνόητης επικοινωνίας για το ρεπορτάζ, με μέλη των ίδιων εθνικών ομάδν διαπιστώσαμε πως γίνονται αντιληπτά από το ευρύτερο κοινό ως αίσθηση από τις συμπεριφορές και τα λόγια που έφθαναν στα σπίτια από την τηλεόραση. Αν πρέπει να συμπτύξουμε τον κοινό τόπο των ομάδων, της δημόσιας παρουσίας μελών τους, τα ίδια, ή έστω παρεμφερή, χαρακτηριστικά, είναι, κατά το κοινώς λεγόμενο, «Λίγα λόγια, πολλή δουλειά». Επίσης, στοιχεία που αποτελούν ούτως ή άλλως συστατικά του προηγούμενου, απλοϊκά διατυπωμένου, τρόπου ζωής: ομοιογένεια, αμοιβαιότητα που έγινε πάλι αντιληπτή είτε εντός των αγωνιστικών χώρων, την ώρα των παιχνιδιών, στα τάιμ άουτ αλλά και όταν μιλούσαν ως πολίτες για τον εαυτό τους και τους συμπαίκτες μακριά από το γήπεδο και το κολυμβητήριο αντίστοιχα.

Δεν σας κρύβουμε πως αναρωτηθήκαμε μήπως εξιδανικεύουμε τους και τις εκπροσώπους των ίδιων εθνικών ομάδων, επειδή όλοι έχουμε, ατομικά και ως κοινωνία, την ανάγκη λήψης θετικών, αισιόδοξων μηνυμάτων από αντιπροσωπευτικές παρουσίες, πόσο μάλλον σε διεθνές επίπεδο, εντός παρόμοιας πιεστικής εποχής. Υπάρχει η ίδια έμφυτη ανάγκη, ικανή να εκτονώσει, έστω στιγμιαία, το πέπλο της απαισιοδοξίας που απειλεί. Αλλά όχι. Δεν είναι αυτό ή, αν προτιμάτε, δεν είναι μόνο αυτό. Παρόμοιες ενστικτώδεις ανάγκες έχουν, ως τέτοιες, σύντομη ημερομηνία λήξης ενώ στην συγκεκριμένη αντιπαραβολή μπάσκετ – υδατοσφαίρισης ανακαλύπτουμε διάρκεια, βαθιά ριζωμένα δημιουργικά στοιχεία, όσα αντέχουν στον χρόνο σε κοντινές αλλά και παλιότερες εποχές. Συστατικά ύπαρξης των δυο αθλητικών οικογενειών μπάσκετ; Προφανώς. Αλλά αν τα ίδια γνωρίσματα, ακόμη κι αν είναι έμφυτα στις δυο αθλητικές οικογένειες, δεν συντηρούνται με δουλειά, σχέδιο δράσης και κυρίως αμοιβαιότητα (αυτή είναι το κοινό δεδομένο που λάβαμε –και– τις τελευταίες μέρες δίπλα στο καλάθι και από το νερό της πισίνας), τότε, πολύ απλά, δεν συνιστούν αλήθεια που αντέχει. Ενώ, αντίθετα, οι δυο αθλητικές φαμίλιες συντηρούν χρόνια τώρα την ίδια κοσμοθεωρία. Απόδειξη, η νηφάλια στάση μετά την κοινή παραδοχή των μελών τους «οι στόχοι μας ήταν ψηλότεροι».

Υποδείγματα; Γιατί όχι;

Διαλέξαμε… εκπρόσωπό τους τον Kώστα Γκιουβέτση, όχι μόνο επειδή στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ως παίκτης της εθνικής υδατοσφαίρισης ήταν από εκείνους που μόχθησαν στο Σπλιτ, αλλά θυμηθήκαμε πως και πέρυσι, πριν από την αναχώρηση για το Τόκιο όπως και τώρα, αυτόβουλα μίλησε για «συναίσθηση αποστολής από όλους μας»:

«Θα ήταν παράλογο σε λίγους μήνες να υπάρξει αλλαγή. Εχουμε και εμείς, άνδρες και γυναίκες στην πισίνα, αλλά και οι παίκτες του μπάσκετ αθλητική ικανότητα, αγωνιστικό χάρισμα όπως και καλή καθοδήγηση από τους πάγκους και το λέω αυτό επειδή δεν πρέπει να ξεχνάμε και όσα συμβαίνουν στον αγωνιστικό χώρο. Οπως είχαμε πει και πέρυσι, η παρουσία μας δεν εξαρτάται μόνο από την απόδοση μας αλλά από την γενικότερη στάση μας. Τα κορίτσια του πόλο άγγιξαν την κορυφή, εμείς και το μπάσκετ κανείς δεν μπορεί να μας πει πως δεν προσπαθήσαμε για το καλύτερο που χάθηκε στις λεπτομέρειες. Αναβάθμιση, ανανέωση συμβαίνει διαρκώς τόσο στο μπάσκετ όσο και στο πόλο. Συμφωνώ για τις επιρροές της ψύχραιμης στάσης μας την επόμενη μέρα. Δεν ξεχνάμε πως μας έβλεπαν συμπολίτες, πιεσμένοι εδώ και πολλά χρόνια όπως κι εμείς ως πολίτες. Ηταν όχι απλά θέληση αλλά υποχρέωση μας να στέλνουμε με υγιείς αντιδράσεις μηνύματα θετικά, μπορούμε να τα ονομάσουμε «απάντηση» στην άρνηση, στην απειλή που κρύβει η εποχή μας λόγω κορονοϊού, λόγω πολύχρονης οικονομικής πίεσης και όσα δυσάρεστα οι ίδιες συνθήκες συνεπάγονται. Δεν θα λύναμε προβλήματα, εμείς και το μπάσκετ, ακόμη κι αν παίρναμε την πρώτη θέση αλλά κυρίως τα νέα παιδιά που μας βλέπουν, όπως έχουμε διαπιστώσει, αξιοποιούν την αισιοδοξία που γεννούν όχι μόνο οι νίκες μας αλλά και η μεγάλη προσπάθεια. Ναι, πρόκειται για κοινό γνώρισμα των ομάδων πόλο – μπάσκετ αλλά υπάρχουν και πρόσωπα σε άλλα, ομαδικά και ατομικά, αγωνίσματα. Ο αθλητισμός έχει τη δυναμική του».

• Στη χώρα μας, συχνά, οι άλλοτε… ήρωες γίνονται αποτυχημένοι. Μάλλον το… γλιτώσατε!

Θα είναι άσκηση ωριμότητας του κοινού αν δεν μας χαρακτηρίσει τώρα «αποτυχημένους». Επίσης, θα είναι, επίσης πετυχημένη, άσκηση αυτοκριτικής παικτών, προπονητών πόλο και μπάσκετ αν αναρωτηθούμε «Τι δεν πήγε καλά;». Ηδη το κάνουμε, είμαι σίγουρος και για τους παίκτες του μπάσκετ, όλες ομάδες έμπειρες, με στόχους εδώ και πολλά χρόνια.