«Ο εφιάλτης των Ελλήνων τελείωσε. Ομως η Ελλάδα παραμένει το προβληματικό παιδί της Ευρώπης», γράφει πρόσφατα σε ρεπορτάζ της με αφορμή το τέλος της ενισχυμένης εποπτείας της χώρας μας η γερμανική εφημερίδα FAZ. Η Ελλάδα παρουσιάζεται και πάλι σαν ένα αδιόρθωτο παιδί που πρέπει «να μάθει το μάθημά του» ή, εν ανάγκη, να ακολουθήσει μια αυστηρή θεραπεία που θα το βοηθήσει να επιστρέψει στον σωστό δρόμο. Η πρώτη φάση της αμφιλεγόμενης θεραπείας του είναι αυτή που συσσώρευσε ένα συνεχώς διογκούμενο δημόσιο χρέος. Δεν είναι το μόνο ογκώδες χρέος στην Ενωμένη Ευρώπη. Τα κράτη όμως που κρατούν την εξουσία σ’ αυτήν μπορούν να αδιαφορούν για τα δικά τους, ενώ το ελληνικό χρέος πρέπει να αποπληρωθεί μέχρι το 2060 και μέρος της δημόσιας περιουσίας έχει εκχωρηθεί στους δανειστές.
Οι λοιδορίες δεν είναι νέο φαινόμενο. Πρωτοεμφανίστηκαν με ένα πρωτόγνωρο μίσος εναντίον ενός ολόκληρου λαού όταν άνοιξε για τη χώρα ο δρόμος των τριών Μνημονίων, ένα από κάθε κυβέρνηση, που ακολούθησε τις εφόδους της αλήστου μνήμης τρόικας, που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τη μετονόμασε στη συνέχεια σε Θεσμούς.
Η Τουρκία, από την άλλη πλευρά, δεν έχει χάσει την ευκαιρία να εκδηλώνει τη δική της απαξίωση της χώρας μας, υποσχόμενη να μας «συμμορφώσει» με το μαστίγιο ή και με το μαχαίρι, αρπάζοντας εδάφη, κυριαρχία και πλούτο που δηλώνει πως της ανήκουν. Σε μια ύποπτη αρμονία με τους Ευρωπαίους –και δη τους Γερμανούς– εταίρους μας προειδοποιεί: «Συνετιστείτε γιατί θα μετανιώσετε», «Ελλάδα συμμαζέψου», «μάθε τα όριά σου». «Στα κινηματογραφικά γυρίσματα αυτοί που είναι οι πιο κουρασμένοι, οι πιο φθαρμένοι, με σπασμένα πόδια και χέρια, είναι οι κομπάρσοι που το όνομά τους δεν φαίνεται ποτέ στη σκηνή». Οι αμετανόητοι Ελληνες δεν είναι παρά κομπάρσοι της δεκάρας.
Στο όνειρό μου βλέπω γυναίκες ηθοποιούς να ερμηνεύουν ένα έργο που είναι η απάντηση στις επιθέσεις αυτές. Δεν μιλούν αόριστα για κάποιο διεθνές δίκαιο και διεθνείς συμμαχίες, διάτρητα συχνά από τα παιχνίδια εξουσίας και κέρδους, αλλά για το δίκιο μας, για την αποικιοκρατικού τύπου επίθεση ενάντια σε ανθρώπους που επειδή ακριβώς είναι ιθαγενείς βαρέθηκαν τα καθρεφτάκια και τις χάντρες, που εναλλάσσονται με χυδαίες απειλές, όπως τόσοι άλλοι από τη Χαβάη, τη Ναμίμπια και την Ινδία παλαιότερα, από τη Χιλή και την Αργεντινή πιο πρόσφατα. Μέσα στον ύπνο μου βάζω τα κλάματα. Ξυπνώ από τις βροντές και τις αστραπές που πλησιάζουν στη γειτονιά μου. Οπως συμβαίνει στην ταινία «Κοιμισμένη τίγρη» του Λόουζι, που είδαμε πρόσφατα και στην τηλεόραση, το ασυνείδητο μπορεί να καθαρίσει ξαφνικά από τις ενοχές και τους εφιάλτες και να αντιμετωπίσει το πραγματικό.
