Ολα δείχνουν ότι ΗΠΑ και Ιράν έχουν διαμορφώσει κοινά αποδεκτές θέσεις για την αναβίωση της συμφωνίας του Ιουλίου του 2015 για τον διεθνή έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν.
Πέρα από την ουσία των εγγυήσεων που επιθυμούν να κατοχυρώσουν οι δύο πλευρές, υπάρχει πολιτικό πρόβλημα στην αμερικανική πλευρά που καθιστά απαγορευτικό το κόστος της ανακοίνωσης της συμφωνίας.
Στις αρχές Νοεμβρίου διεξάγονται εκλογές στο Ισραήλ και αμέσως μετά οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, ένα ιδανικό πεδίο δράσης για όλους όσοι θα ήθελαν να εμποδίσουν την αναβίωση της συμφωνίας, την οποία τορπίλισε ο Τραμπ την άνοιξη του 2018 αποσύροντας τις ΗΠΑ.
Η χρονική σύμπτωση της ολοκλήρωσης των διαπραγματεύσεων με τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις υπάρχει κίνδυνος να ακυρώσει τις διαβεβαιώσεις που έχει λάβει ο Μπάιντεν από το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία ότι δεν θα εναντιωθούν μετωπικά όπως είχαν πράξει το 2015.
Από την αναβίωση της συμφωνίας του 2015 εξαρτάται η αξιοπιστία της πολιτικής των ΗΠΑ στην ευρύτερη Μέση Ανατολή μετά την απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων από το Ιράκ και το Αφγανιστάν.
Χωρίς την εξομάλυνση των σχέσεων με το Ιράν οι ΗΠΑ είναι εγκλωβισμένες σε μια περιφερειακή πολιτική που, αντί να επιδιώκει την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση κατά των τζιχαντιστών του «Ισλαμικού κράτους», συνεχίζει να θεωρεί το Ιράν κύρια απειλή.
Οταν το 1972 οι Νίξον – Κίσινγκερ προσέγγισαν την Κίνα του Μάο προκάλεσαν τη λυσσώδη αντίδραση του λόμπι της Ταϊβάν, το ισχυρότερο τότε στην αμερικανική πρωτεύουσα. Μέσα σε λίγους μήνες οι αντιδράσεις είχαν εξουδετερωθεί και η νέα πολιτική είχε επιβληθεί ως κανονικότητα. Η στροφή των ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν που άρχισε στις αρχές του 2013 στις μυστικές συνομιλίες των δύο χωρών στο Ιράν απεδείχθη πολύ πιο δύσκολη από την προσέγγιση με τον Μάο. ΗΠΑ και Ιράν εδώ και χρόνια έχουν μια σειρά από κοινά ζωτικά συμφέροντα στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και στη Νοτιοδυτική Ασία:
● Την εξάλειψη των τζιχαντιστών του «Ισλαμικού κράτους» στη Συρία και στο Ιράκ.
● Τη διαφύλαξη της ενότητας και της εδαφικής ακεραιότητας του Ιράκ, το οποίο δίχως υπερβολή συγκυβερνούν από την εισβολή των ΗΠΑ την άνοιξη του 2003, καθώς η κυβέρνηση στη Βαγδάτη ελέγχεται από τους σίιτες.
● Την αποτροπή μετατροπής του Αφγανιστάν σε βάση εξόρμησης σουνιτών φονταμενταλιστών.
Με ή χωρίς πυρηνικά το Ιράν αλλάζει επί το δυσμενέστερον τους περιφερειακούς συσχετισμούς για το Ριάντ και το Τελ Αβίβ.
