Δεν θα το κρύψω: είναι από τους αγαπημένους μου (αν όχι ο πλέον αγαπημένος) φιλοσόφους. Ισως γιατί ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν (1925-2017) περιέγραψε από πολύ νωρίς και με μεγάλη σαφήνεια, σχεδόν επιστημονική (κι ας ήταν κοινωνιολόγος), τα όσα ζούμε σήμερα. Τώρα, εντελώς τώρα, πιο τώρα δεν γίνεται.
Ηδη από τις δεκαετίες του 1960 και του ’70 έκανε λόγο για «ανθρώπινα απορρίμματα» και μετέφερε μια φιλοσοφία ζωής δίχως γλαδιόλες κι άνθη μυρωδάτα. Ακριβώς γιατί κανένα «λουλούδι» δεν μπορεί να επιζήσει σε αυτόν τον κόσμο, όπως τον έχει κατασκευάσει ο άνθρωπος της νεωτερικότητας και αποτελειώσει ο υπάνθρωπος της μετανεωτερικότητας. Αφήνει, ωστόσο, και μια νησίδα αισιοδοξίας όταν λέει ότι, αν κάτι μπορεί να γίνει, αν έστω και κάτι μικρό μπορεί ν’ αλλάξει, αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσω νησίδων επικοινωνίας ανάμεσα σε ανθρώπους που κάπως ακόμα νοιάζονται.
Τώρα δεν το λες και τυχαίο που οι εκδόσεις «Νησίδες» εξέδωσαν πρόσφατα το βιβλίο του «Ξένοι στο κατώφλι μας», που εκδόθηκε πρώτη φορά στα αγγλικά έναν χρόνο πριν από τον θάνατο του Μπάουμαν. Αρα, είχε ζήσει την πρόσφατη προσφυγική κρίση, είχε δει την απάνθρωπη αντιμετώπιση των ανθρώπων αυτών από τους Ευρωπαίους.
«Οι κυβερνήσεις δεν ενδιαφέρονται να μετριάσουν τις ανησυχίες των πολιτών τους. Απεναντίας, ενδιαφέρονται να ενισχύσουν το άγχος που προέρχεται από την αβεβαιότητα για το μέλλον και από τη σταθερή και πανταχού παρούσα αίσθηση ανασφάλειας», γράφει στο μικρό αυτό, καλαίσθητο βιβλιαράκι… Αγαπημένος Μπάουμαν, αγαπημένες εκδόσεις και σίγουρα ένα βιβλίο πολύ «επικίνδυνο» για πολλούς.
-320x213.jpg)
