Στα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο χορός στη χώρα μας (ανεργία, έλλειψη χώρων προβών, έλλειψη στέγης κ.λπ.) ένα από τα σοβαρότερα και διαχρονικά είναι ότι αντιμετωπίζεται διαρκώς ως η τέχνη η τελευταία και καταϊδρωμένη και στις επιδοτήσεις. Διαρκώς υποχρηματοδοτούμενη, για την ακρίβεια. Ηταν δηλαδή στραβό το κλήμα, το ‘φαγε και η πανδημία διότι ο χώρος είναι απ’ όσους κατ’ εξοχήν έπληξαν οι αλλεπάλληλες καραντίνες και τα μέτρα: ύστερα από μήνες αποχής με την αγωνία ότι οφείλεις να διατηρείς το βασικό σου εκφραστικό εργαλείο, το σώμα σου δηλαδή, ενεργό, ήρθαν και οι δύσκολες μέρες προβών με μάσκα (δοκιμασία ολκής για τους χορευτές).
Κι εκεί που οι φορείς της ορχηστικής τέχνης περίμεναν φέτος μια κάπως πιο τονωτική ένεση, τους ήρθε και η «κατακεφαλιά» τον Ιούλιο όταν ανακοινώθηκαν από το υπουργείο Πολιτισμού επιχορηγήσεις συνολικού ύψους μόλις 400.000 ευρώ, έπειτα από πρόσκληση που είχε απευθυνθεί τον Ιανουάριο στις ομάδες κλασικού και σύγχρονου χορού, μέσω του Μητρώου Πολιτιστικών Φορέων για επιχορήγηση με σκοπό την υλοποίηση παραγωγών, φεστιβάλ, περιοδειών, εκδηλώσεων κλασικού και σύγχρονου χορού για την περίοδο 2022-2023.
Υποβλήθηκαν συνολικά 72 προτάσεις: 61 για παραγωγές, 2 εκδηλώσεις χορού, 2 για φεστιβάλ και 7 για περιοδείες. Εγκρίθηκαν 28 προτάσεις: 22 για παραγωγές, 2 εκδηλώσεις χορού, 1 για φεστιβάλ και 3 για περιοδείες. Κι από αυτές ο μέσος όρος των ποσών που εγκρίθηκαν για τις παραγωγές ήταν τα 15.000 ευρώ (με «ταβάνι» τα 30.000 και κατώτατο όριο τα 7.000 ευρώ), ενώ το φεστιβάλ που εγκρίθηκε θα λάβει 10.000 ευρώ, οι δύο εκδηλώσεις από 7.000 και 8.000 ευρώ και από 8.000, 15.000 και 20.000 ευρώ οι περιοδείες.
Τα χρήματα, όπως μπορεί εύκολα να διαπιστώσει όποιος έχει μια μικρή ιδέα από την παραγωγή μιας παράστασης, είναι εξαιρετικά λίγα σε λίγους και κατά τούτο ο χορός κατακτά και πάλι μια αρνητική πρωτιά σε σύγκριση με τις θεατρικές επιχορηγήσεις, π.χ., όπου ισχύει η μέθοδος εξαιρετικά λίγα σε πολλούς. Και η συνειδητοποίηση αυτή προκαλεί για μία ακόμα φορά πικρία στον χώρο.
«Οι επιχορηγήσεις», σχολιάζει η πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στον Χώρο του Χορού, Χαρά Κότσαλη, χορεύτρια και χορογράφος η ίδια, «ενισχύουν ένα κομμάτι προγραμματικό ειδικά για τέχνες όπως ο χορός που δεν μπορούν να παίζουν μια σεζόν λόγω σωματικής καταπόνησης. Ούτε είμαστε σε εποχή που θα μπορούσαμε να προσελκύσουμε χορηγούς. Και πάλι στο πλαίσιο των επιχορηγήσεων υπάρχει ένας πάτος τον οποίο έχουμε ξεπεράσει. Τα 8.000, π.χ., δεν μπορεί να θεωρούνται επιχορήγηση αλλά κάτι σαν κουτί οικονομικής ενίσχυσης. Πέρα από το καλλιτεχνικό κομμάτι υπάρχει όμως κι ένα ζήτημα κοινωνικής πολιτικής. Είναι σαν να μας λέει το υπουργείο: Ας δουλέψεις με μαύρα ή ας μη δουλέψεις. Σ’ εμάς η υποχρηματοδότηση έχει να κάνει και με το ότι δεν υπάρχουν και θέσεις εργασίας. Δεν προβλέπονται παραστάσεις χορού, π.χ., στο Εθνικό, το ΚΘΒΕ, τα ΔΗΠΕΘΕ. Δεν υπάρχει μια επίσημη σκηνή για τον χορό. Η υποχρηματοδότηση δημιουργεί λοιπόν έναν φαύλο κύκλο γενικής απουσίας του χορού και ανεργίας».
Το σωματείο πάντως συνεχίζει την προσπάθεια: Συνέταξε και θα στείλει και στο υπουργείο Πολιτισμού προσεχώς ένα πλαίσιο «με ό,τι θεωρούμε εμείς αξιοπρεπείς όρους εργασίας και βάλαμε ένα πλαφόν. Αν το δείτε θα αντιληφθείτε τη διαφορά μεταξύ των χρημάτων που δίνει το ΥΠΠΟ και με ό,τι σημαίνει να δουλεύει ένας χορευτής για έναν ή δύο μήνες».
Και στην αρχή της πανδημίας το σωματείο είχε συντάξει έναν «χάρτη» διεκδικήσεων με τίτλο «Ο χορός παρών» τον οποίο είχε κοινοποιήσει και σε καλλιτεχνικούς φορείς, όπως τα ΔΗΠΕΘΕ, ή στους βασικούς εποπτευόμενους καλλιτεχνικούς οργανισμούς, όπως το Εθνικό Θέατρο και το ΚΘΒΕ, ελπίζοντας στην έναρξη ενός διαλόγου. Τα αιτήματά του παραμένουν ίδια αν όχι και μεγαλύτερα. «Ο σύγχρονος χορός συνεχώς αγνοείται και τίθεται στο περιθώριο, χωρίς ουσιαστική κρατική μέριμνα για εκπαίδευση, δομές και εργασιακές ευκαιρίες. Σταθερά υποχρηματοδοτούμενος και με χαμηλή ποσόστωση στον καλλιτεχνικό προγραμματισμό θεσμών -όπως το Φεστιβάλ Αθηνών και τα Δημήτρια αλλά και τα Μέγαρα Μουσικής Αθήνας και Θεσσαλονίκης-, χωρίς ένα θέατρο να τον στεγάσει, ο σύγχρονος χορός είναι σταθερά απών…
»Ως Σωματείο Εργαζομένων στον Χώρο του Χορού απευθύνουμε αυτή την επιστολή προς τα ΔΗΠΕΘΕ, το ΚΘΒΕ, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης και το Εθνικό Θέατρο. Καλούμε όλους τους φορείς της τέχνης και του πολιτισμού να αναλογιστούν την ανάγκη συμπερίληψης του χορού σε μεγαλύτερα ποσοστά από δω και πέρα», έγραφαν τότε καταθέτοντας συγκεκριμένες προτάσεις στους φορείς. Μάλλον μάταια μέχρι στιγμής…
Κοντά σ’ αυτά πάγιες παραμένουν φυσικά και οι διεκδικήσεις χρόνων:
● Η ισοτίμηση των πτυχίων επαγγελματικών σχολών χορού με πτυχία της πανεπιστημιακής βαθμίδας
● Η ίδρυση Πανεπιστήμιου χορού και Κέντρου χορού
● Η δημιουργία στέγης χορού
● Η εισαγωγή μαθημάτων χορού στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση
● Οι επιχορηγήσεις για τη δημιουργία καλλιτεχνικού, ερευνητικού και εκπαιδευτικού έργου
● Η επαρκής ασφάλιση και συνταξιοδότηση. Σ’ αυτό το τελευταίο διακρίνεται ακόμα πιο εύγλωττα και ο παραλογισμός του ελληνικού κράτους που προβλέπει και για τους χορευτές 4.500 ένσημα και σύνταξη στα 67.
-320x213.png)
