Το μήλο κάτω από τη μηλιά

Ισχυριζόμαστε, και σωστά, ότι τα τέκνα δεν είναι υπεύθυνα για τις αθλιότητες των γονιών τους. Οταν όμως παρουσιάζονται φανατικότερα των γονιών τους, όσον αφορά τα ανομήματά τους, τι πρέπει να υποθέσει κανείς; (Θυμηθείτε και τον υιό του απολύτως βάρβαρου βασανιστή της Μακρονήσου, ο οποίος υμνούσε και υιοθετούσε απολύτως τις εγκληματικές πράξεις του πατέρα του.) Ή όταν μιμούνται τις απαίσιες και παράνομες πράξεις των γονιών τους με θράσος, πώς μπορούμε να τους διαχωρίσουμε;

Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει, δίχως να κινδυνεύει να αυθαιρετήσει, ότι είναι ζήτημα διαπαιδαγώγησης; Το κλίμα που επικρατεί στην οικογένεια. Η λογική, οι απόψεις, οι πράξεις, τα «όχι» και τα «ναι» που εκφέρονται στο πλαίσιο του οικογενειακού περιβάλλοντος φαίνεται πως επηρεάζουν καταλυτικά τους γόνους. Είναι η λεγόμενη κανονικότητα και η πατρική εξουσία που διαπερνά τη συνείδηση και διαμορφώνει την υποκειμενικότητα. Με μια διαφορά. Οι εποχές είναι πολύ διαφορετικές, όταν πια έχει ενηλικιωθεί ο γόνος. Επομένως, είναι απολύτως παράταιρο να πορεύεται με τις ίδιες πράξεις και την ίδια λογική και πολύ περισσότερο όταν οι πράξεις αυτές έχουν καταδικαστεί στη συνείδηση των πολιτών.

Αυτές οι σκέψεις μού ήρθαν διαβάζοντας τη συνέντευξη του Μαυρίκη που περιέγραφε αναλυτικά το πώς ο πατήρ Μητσοτάκης τού είχε αναθέσει να παρακολουθεί τους εσωκομματικούς και εξωκομματικούς του αντιπάλους. Ο συνειρμός με τις επίκαιρες παρακολουθήσεις ήταν αυτονόητος. Ο αρμόδιος της ΕΥΠ παραδέχτηκε ότι παρακολουθούσε τον δημοσιογράφο. Οχι όμως και τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Ποιος όμως έχει συμφέρον να παρακολουθεί έναν πολιτικό αρχηγό και δη μπροστά σε εκλογές με απλή αναλογική; Εδώ ο πατέρας δίνει την αυτονόητη «λύση». Τι σημασία έχει αν είναι παράνομή; Αν είναι ανήθικη; Η πράξη κρίνεται εκ του αποτελέσματος έστω κι αν υποβαθμίζει τα πολιτικά ήθη και τη δημοκρατία. Εστω κι αν δυναμιτίζει την πολιτική ζωή.

Οι πολιτικοί και οι άνθρωποι κρίνονται από τα μέσα που χρησιμοποιούν για την επίτευξη των σκοπών τους. Οσο άγιοι κι αν είναι οι σκοποί. Ή αντιστοιχίζονται πλήρως σκοποί και μέσα ή τα μέσα οδηγούν σε σκοπούς που συνάδουν με τη λογική τους. Δυστυχώς τα μέσα που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση είναι αδύνατον να οδηγήσουν στην αναβάθμιση της πολιτικής ζωής, στη συνοχή της κοινωνίας, στη διεύρυνση της δημοκρατίας, στην ελευθεροτυπία, στην αναβάθμιση της ζωής της πλειονότητας των ανθρώπων.

Τα μέσα στοχεύουν στην πειθάρχηση της κοινωνίας, στη διεύρυνση των ανισοτήτων, στην αδιαφάνεια, στην καταλήστευση του δημόσιου και κοινωνικού πλούτου. Αυτό το τελευταίο η συντηρητική παράταξη δεν το πράττει για πρώτη φορά.