Ενα ανοιχτό εργαστήρι όπου οι θεοί των φυσικών φαινομένων δοκίμαζαν νέες τεχνικές και αυτοσχεδίαζαν με τα ηφαιστειακά υλικά… αυτή είναι η εντύπωση που σου δίνεται αν περιηγηθείς και παρατηρήσεις με σχολαστικότητα την ακτογραμμή αλλά και την ενδοχώρα του νησιού.

Μπορεί οι περισσότεροι επισκέπτες να έρχονται εδώ για τις τροπικών χρωμάτων παραλίες, για τα υπέροχα χωριά με τα κυκλαδικά καλντερίμια και την ανυπέρβλητη θέα, όμως τελικά αυτά τα μικρά θαύματα της φύσης είναι εκείνα που διαμορφώνουν την τόσο διαφορετική προσωπικότητα του νησιού. Και αυτός είναι ακόμη ένας καλός λόγος για πάρεις το πλοίο και να έρθεις στη μοναδική Μήλο.

Σίγουρα η Μήλος με τα χρόνια άλλαξε. Τα χωριά της μεγάλωσαν, όχι πάντα με καλαίσθητο τρόπο. Πολλές παραλίες της οικοδομήθηκαν και τα ορυχεία επεκτάθηκαν καταστρέφοντας παρθένα τοπία. Ομως σαν βρεθείς να βουτάς στα λαμπερά νερά των απόμερων ορμίσκων, θα καταλάβεις πόσο σημαντικό είναι να βοηθήσεις κι εσύ για να μπει ένα τέλος στην κακοποίηση της μοναδικής στον κόσμο, ελληνικής γης. Αυτό το λυτρωτικό «βάπτισμα» του Αιγαίου έχουν το δικαίωμα να μπορούν να το χαρούν και οι επόμενες γενιές.

Στα κρησφύγετα των πειρατών

Η Μήλος έγινε γνωστή στην υφήλιο κυρίως για τις απίστευτης ομορφιάς ακρογιαλιές της, όπως αυτές του Σαρακήνικου, της Αλογομάντρας, του Παπάφραγκα, της Πάχαινας, του Κάπρου που στολίζουν σαν λαμπερά κοσμήματα τις βόρειες ακτές του νησιού. Τις αλλόκοτες αυτές βράχινες ακτές που κρύβουν στον κόρφο τους παραδεισένιες αμμουδιές, παρ’ όλο που κυριολεκτικά «βουλιάζουν» από επισκέπτες, αξίζει να τις αναζητήσετε.

Ξεκινώντας από το λιμάνι και διανύοντας ελάχιστα χιλιόμετρα σε ασφάλτινο δρόμο, εύκολα θα βρεθείτε να κολυμπάτε στα τιρκουάζ νερά του Σαρακήνικου, κάτω από την προστασία της εκτυφλωτικής ασπίδας των λευκών σμιλεμένων βράχων. Συνεχίζοντας πορεία ανατολική, θα προσεγγίσετε με σύντομες παρακάμψεις τις ακτές Αλογομάντρα, Πάχαινα, Κάπρος, Παπάφραγκας. Ολες οι μικρές αυτές αμμουδιές περικλείονται από συμπλέγματα διάτρητων σπηλαίων, μικρών και μεγάλων αλλόκοτων βράχων! Τούτα τα μικρά, φυσικά θαύματα ήταν κάποτε λημέρια πειρατών που είχαν χαράξει εδώ στα βράχια τα δικά τους σύμβολα.

Μαγείρεμα στην άμμο

Ο παραλιακός οδικός άξονας που φεύγει νότια από τον Αδάμαντα θα σας φέρει εύκολα στην απλωτή παραλία του Παλαιοχωρίου, της Αγίας Κυριακής, στους πανέμορφους όρμους στο Τσιγκράδο (όπου θα κατεβείτε χρησιμοποιώντας αυτοσχέδια σκάλα και σκοινιά…), αλλά και στη Φυρίπλακα με τα εξωπραγματικά γαλάζια νερά και τα απόκρημνα ηφαιστειακά βράχια. Στην παραλία του Παλαιοχωρίου οι ταβέρνες της περιοχής μαγειρεύουν το κατσικάκι παραχώνοντας την πήλινη γάστρα στην καυτή ηφαιστειακή άμμο!

Λιγότερο γνωστές, παρ’ όλο που διαθέτουν οδική πρόσβαση, είναι οι ακτές Κάτεργο και Γέροντας που βρίσκονται στο δυτικό και πιο τραχύ σημείο της Μήλου. Μέχρι τον οικισμό Ψαθάδικα θα έρθετε ακολουθώντας ασφάλτινο δρόμο. Στη συνέχεια καλός χωματόδρομος οδηγεί στη θέση Ξυλοκερατιά όπου υπάρχει χώρος στάθμευσης και κατηφορικό μονοπάτι προς την παραλία Κάτεργο και τις «πισίνες» της. Λίγο πιο δυτικά, θα βρείτε την γκρεμισμένη ακτή του Γέροντα η οποία προσεγγίζεται με απότομο μονοπάτι που ξεκινά από το κοντινό λατομείο. Φυσικά ούτε στο Κάτεργο ούτε στον Γέροντα υπάρχει η παραμικρή υποδομή, μάλιστα ούτε νερό.

Εγκαταλειμμένα ορυχεία

Για κάτι διαφορετικό κατευθυνθείτε προς το μεσόγειο χωριό Ζεφυρία (6 χλμ. νότια από Αδάμαντα) και ακολουθήστε τον μέτριο στην αρχή, μετά δύσκολο, με αρκετές κλίσεις χωματόδρομο (αν το όχημά σας δεν έχει τετρακίνηση μπορεί να δυσκολευτείτε στην ανάβαση) που θα σας φέρει στις εγκαταλειμμένες, εδώ και 70 χρόνια, εγκαταστάσεις του θειωρυχείου. Το σκηνικό που έστησαν εδώ φύση και άνθρωπος είναι πέρα για πέρα συναρπαστικό, αφού οι ρημαγμένες βιομηχανικές εγκαταστάσεις έχουν παραμείνει έτσι όπως πραγματικά ήταν από το 1950.

Το δυτικό άκρο της εισόδου του κόλπου του Αδάμαντα σχηματίζεται από το ακρωτήρι Βάνι. Σε αυτό το σημείο μπορείτε να έρθετε ακολουθώντας πολύ κακό χωματόδρομο και στη συνέχεια μονοπάτι. Πιο εύκολα είναι να σας φέρει εδώ εκδρομικό σκάφος από τον Αδάμαντα. Στο Βάνι υπήρχαν μεταλλεία μαγγανίου και σώζονται ακόμη ερειπωμένα κτίρια. Στην παραλία θα παρατηρήσετε να υπάρχει ακόμη μια σκουριασμένη σκάλα φόρτωσης. Η εκμετάλλευση του μαγγανίου ξεκίνησε το 1886 και συνεχίστηκε μέχρι το 1928. Η εξόρυξη ήταν επιφανειακή και κυρίως γινόταν με τα χέρια. Μάλιστα, κάτω από εντελώς πρωτόγονες συνθήκες, εδώ δούλευαν περίπου 150 άνθρωποι που διέμεναν σε πρόχειρα καταλύματα, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά.

Οι εκπλήξεις της ακτογραμμής

Για να δείτε τα σπάνια γεωλογικά φαινόμενα και τους παράξενους βράχινους σχηματισμούς που υπάρχουν σε όλο το μήκος των ακτών της Μήλου, θα πρέπει να επιβιβαστείτε σε κάποιο από τα εκδρομικά σκάφη που αναχωρούν καθημερινά από τον Αδάμαντα ή από το λιμάνι της Πολλώνιας. Το εκδρομικό καΐκι που έρχεται από τον Αδάμαντα θα κάνει μια στάση στη θαλασσοσπηλιά της Συκιάς.

Στο νοτιοδυτικό άκρο της Μήλου, στην αγκαλιά που σχηματίζει το ακρωτήριο της Ψάλης κρύβεται το υπερθέαμα των βράχων του Κλέφτικου. Αν έρθετε εδώ μια ημέρα ακύμαντη, το τοπίο με τις λευκές βράχινες αψίδες και τον αμμώδη βυθό του θα σας φανεί κυριολεκτικά «εξωγήινο».

Σε μικρή απόσταση από την ακτή, στο Φουρκοβούνι, κολυμπούν οι Αρκούδες (βράχινες μορφές) που προσεγγίζονται μόνο με σκάφος.

? www.viewsofgreece.com