Το ότι ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης είναι ένας εξαιρετικός ηθοποιός το γνωρίζετε. Το ότι είναι επίσης ένας πολύ ωραίος τύπος, πολύ πιθανό να το φαντάζεστε και μπορώ με σιγουριά να σας πω ότι πέφτετε και μέσα. Αυτό που ίσως δεν ξέρατε είναι ότι κατάγεται από το Μάντσεστερ.
Μια πόλη που έχει συνδεθεί με τα μεγαλύτερα ροκ μουσικά σχήματα, τα μέλη των οποίων μπορεί να έπιναν την μπίρα τους στο διπλανό τραπέζι από σένα. «Είχα τη χαρά να ακούω Simply Red συνέχεια, γιατί ο Mick Hucknall ήταν από εκεί και τον έβλεπες συνέχεια στα στέκια της πόλης» λέει ο ίδιος στην «Εφ.Συν.».
Συναντηθήκαμε με τον Πυγμαλίωνα μέσα σε έναν μουσικό μικρόκοσμο που λέγεται Syd Records στου Ψυρρή, ένα δισκάδικο με πολύ γούστο. Χαζεύαμε τα βινίλια και η χαρά του έμοιαζε με εκείνη των παιδιών που μπαίνουν πρώτη φορά σε ζαχαροπλαστείο. «Θα ήθελα να ξαναζήσω Τρύπες, Active Member, Mikro, Stereo Nova, Παπακωνσταντίνου, Μαχαιρίτσα. Μια απίστευτη γενιά μουσικών που ήταν πολύ σημαντική στη δική μου ενηλικίωση. Ταυτιζόμασταν με Ελληνες καλλιτέχνες και ταξιδεύαμε μαζί τους. Ηταν σημαία για την ψυχή κάθε έφηβου».
Η συζήτηση πηγαίνει στους επιδραστικούς ήχους και στον αντίκτυπο που έχουν μέσα μας και ο Πυγμαλίων μού εξηγεί τι συμβαίνει στον οργανισμό μας όταν βρισκόμαστε υπό την επήρεια μουσικής. «Είμαι σίγουρος ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν βάλει ένα κομμάτι στο σπίτι τους, υποδύθηκαν rock stars και τζαμάρανε όσο τίποτα! Εχει να κάνει με μια ενδόμυχη ψυχεδέλεια που ο καθένας μας αναζητά για να ανεβεί πάνω σε ένα θρόνο. Κάποιες συγχορδίες, κάποιες νότες, μια εικόνα, μια φιγούρα σε βάζει σε αυτή την ψυχοσύνθεση λες και πατάς δέκα πόντους πάνω από τη Γη.
Απελευθερώνεται ένα κομμάτι της συστολής, της ντροπής και του καθωσπρεπισμού. Στις δουλειές υπάρχει ένας συγκεκριμένος γλωσσικός τρόπος επικοινωνίας. Στη συναυλία με την παρέα σου δεν υπάρχει τίποτα. Αν βάλεις ένα ζευγάρι να φιληθεί στον δρόμο θα ντραπεί, ενώ στη συναυλία μπορεί να φιλιέται για δυο ώρες με ένα εκατομμύριο κόσμο γύρω του. Ο τρόπος που μας ξεσηκώνει η μουσική στο μυαλό και στην ψυχή είναι το πιο γαμάτο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε άνθρωπο. Πολλές φορές νόμιζα ότι ήμουν ο Freddie Mercury, ο Keith Richards, οι Metallica, ο MC Hammer, ο Michael Jackson. Το σημαντικό με τη μουσική είναι ότι δημιουργεί ένα κοινό κώδικα επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων».
Οταν η αγάπη του για τη μουσική συναντά την υποκριτική του ιδιότητα, μόνο ωραία πράγματα μπορούν να συμβούν. «Είμαι τυχερός γιατί στο σινεμά και στο θέατρο ακούω συνέχεια μουσική και ήχους. Σπουδαίους συνθέτες, όπως ο Βαγγέλης Παπαθανασίου που έφυγε πρόσφατα και έχει γράψει ύμνους. Είμαι τυχερός που αυτό που αγαπώ να κάνω εμπεριέχει συγκλονιστικούς καλλιτέχνες που μπορούν να σου ανοίξουν πόρτες ψυχολογικά.
Μπορώ να ακούσω ένα κομμάτι και να με ξεκλειδώσει για να γράψω διάφορες καταστάσεις, συναισθηματικές, αστείες ή εσωτερικές. Πολλές φορές πριν από πρεμιέρες ακούω συγκεκριμένα μουσικά κομμάτια που με κάνουν λίγο παιδί. Γιατί νομίζω ότι καμιά φορά παίρνουμε πολύ σοβαρά τον εαυτό μας και δεν πρέπει. Το Bohemian Rhapsody θα το ακούσω στάνταρ 2-3 ώρες πριν την πρεμιέρα και την ώρα που ροκάρει θα μπω να τα ισοπεδώσω όλα».
Η είδηση για τον επικείμενο τρίτο και τελευταίο κύκλο «Νέμεσις» του «Ετερος Εγώ» σκόρπισε ενθουσιασμό και μια μεγάλη προσμονή στους φίλους της σειράς. Ενας κύκλος που θα προβληθεί στα τέλη του έτους, αλλά δεν θα κλείσει ποτέ για τον Πυγμαλίωνα.
«Είχα τη χαρά και την τιμή να μου δώσει ο Σωτήρης (Τσαφούλιας) να κάνω το τελευταίο cut. Το δικό μου δεν το έχω δώσει και ούτε πρόκειται. Δεν μπορείς να δώσεις cut σε κάτι που αγαπάς. Δεν έχει έρθει το final cut του “Λαΐνη” ακόμα. Θα ενυπάρχει ο “Δημήτρης” μέσα μου. Οταν έπαιρνα εκείνα τα μαύρα γυαλιά ξεκινούσε η διαδικασία, τα βάζεις και κάνει ένα μπαμ. Ηταν κάτι πολύ συναισθηματικό. Θα μεγαλώνει με τα χρόνια όπως κάνει και η ζωή, είναι ένα τεράστιο ταξίδι».
