Το μανιφέστο Κίσινγκερ

Η συνέντευξη Κίσινγκερ την Τρίτη 19/7 στο Bloomberg είναι ένα μανιφέστο απόρριψης της πολιτικής των ΗΠΑ απέναντι στην Κίνα και στη Ρωσία όπως αυτή διαμορφώθηκε στον ενάμιση χρόνο της θητείας Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο.

Ο βετεράνος της διπλωματίας τόσο στην πρακτική εξάσκησή της όσο και στη θεωρητική της διάσταση.

Εάν ανατρέξουμε στις δηλώσεις Κίσινγκερ της τελευταίας δεκαετίας είναι φανερός ο φόβος του για την εμπλοκή των ΗΠΑ σε μια δυναμική αυτοεκπληρούμενης προφητείας όπου η εξέλιξη που επιχειρείται να καθυστερήσει ή και να αποτραπεί, τελικά επισπεύδεται.

Το πιο σαφές και πειστικό παράδειγμα αυτοεκπληρούμενης προφητείας δεν είναι άλλο από την εισβολή της Βρετανίας και της Γαλλίας τον Νοέμβριο του 1956 στο Σουέζ όπου αντί του αρχικού στόχου, που ήταν να παραμείνουν οι δύο μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή, τελικά τερματίστηκε η παρουσία τους.

Πέντε μήνες πολέμου στην Ουκρανία αλλά και έντονης ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης με την Κίνα έχουν οδηγήσει σε μια ανασύνταξη του ΝΑΤΟ, το πραγματικό αντίκρισμα της οποίας μένει να επιβεβαιωθεί.

Ταυτόχρονα όμως η πολιτική πυγμής της Ουάσινγκτον απέναντι στη Μόσχα και το Πεκίνο έχει πυροδοτήσει την πρώτη σοβαρή μετά το 1989-91 συσπείρωση των αναδυόμενων δυνάμεων ενός πολυπολικού και πολυκεντρικού κόσμου.

Πρόκειται για τη δυναμική διεύρυνσης της Ομάδας BRICS με χώρες όπως η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία, το Ιράν και η Τουρκία.

Ετσι, απέναντι στην ανασύνταξη της Δύσης, που κατέστη δυνατή λόγω της αδυναμίας της Ε.Ε. να προχωρήσει εδώ και μια δεκαπενταετία σε εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, οι «υπόλοιποι», οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν μέχρι πρόσφατα στενοί σύμμαχοι με την Ουάσινγκτον, δεν επιθυμούν να στοιχηθούν πίσω από τις ΗΠΑ σε μια αντιπαράθεση κατ’ αρχήν υψηλού οικονομικού κόστους με τη Ρωσία και την Κίνα.

Η Ιστορία διδάσκει ότι κάθε φορά που μια απερχόμενη μεγάλη δύναμη προσπαθούσε να ανατρέψει τη νομοτελειακή σε βάρος της μετάλλαξη των διεθνών συσχετισμών με επίδειξη στρατιωτικής και διπλωματικής ισχύος προκαλούνταν το αντίθετο αποτέλεσμα.

Κλασικό παράδειγμα η Σικελική Εκστρατεία στην οποία παρέσυρε την Αθήνα ο Αλκιβιάδης παρά τις προειδοποιήσεις του Νικία.

Πιο προσεκτικός και συγκεκαλυμμένος σε ό,τι αφορά την Ουκρανία αλλά και χωρίς περιστροφές σε ό,τι αφορά την Ταϊβάν, ο Κίσινγκερ στηλιτεύει αυστηρά τον εγκλωβισμό των διμερών σχέσεων των ΗΠΑ με τη Ρωσία και την Κίνα σε θέματα υπαρξιακής στρατηγικής βαρύτητας για τις χώρες αυτές.