Φωνάξαμε ξανά “Μόνο Maiden” στο ΟΑΚΑ

Οι Iron Maiden είναι διαχρονικά ένα από τα αγαπημένα ξένα σχήματα του ελληνικού κοινού και η τεράστια προσέλευση του κόσμου το έδειξε ξεκάθαρα και το Σάββατο στο ΟΑΚΑ. Οι Βρετανοί θρύλοι είναι heavy, είναι rock, είναι punk είναι και pop, μα πάνω από όλα είναι εξαιρετικοί επαγγελματίες και το απέδειξαν για ακόμη μια φορά, παρά τα μικροπροβλήματα και ορισμένα παράπονα από το κοινό.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Λίγο μετά τις 7 το απόγευμα βρεθήκαμε στον χώρο του ΟΑΚΑ, όπου ήδη είχε μαζευτεί πολύς κόσμος και φάνηκε ότι πάμε για συναυλία – ρεκόρ για φέτος. Πρέπει, στο τέλος, να ήταν 40.000 άνθρωποι μέσα στο στάδιο.

Στις 7.30 ανέβηκαν στη σκηνή οι Airbourne (δυστυχώς δεν προλάβαμε να ακούσουμε Lord Of The Lost που είχαν ανοίξει το σόου). Είναι εξαιρετικά δύσκολο για οποιοδήποτε σχήμα να ανοίξει το live των Iron Maiden ούτως ή άλλως. Οι Αυστραλοί είχαν πολλή ενέργεια στη σκηνή, έδειξαν να απολαμβάνουν τη συμμετοχή τους σε ένα τόσο μεγάλο event, προσπάθησαν και κατάφεραν να ζεστάνουν το κοινό. Μουσικά δεν είναι και κάτι το ιδιαίτερο, καθώς το πιο ενδιαφέρον στοιχεί τους είναι η μεγάλη ομοιότητα με τους συμπατριώτες τους θρύλους του rock n roll, AC/DC.

Το ΟΑΚΑ συνέχιζε να γεμίζει και, όπως ήταν προγραμματισμένο, στις 9 ακριβώς τα φώτα έσβησαν, το προηχογραφημένο «Doctor, doctor» των UFO (κλασική εισαγωγή συναυλίας Maiden) και το ωραίο ταξίδι των Maiden (πέμπτη φορά για τον υπογράφοντα) ξεκίνησε για ακόμη μια φορά.

Και οι Βρετανοί έχουν πλήρη συναίσθηση της πορείας τους και των «απαιτήσεων» του κοινού τους. Για τον λόγο αυτό τα τρία πρώτα τραγούδια ήταν από το πιο πρόσφατο, μετριότατο, album τους, ώστε να… φύγουν από τη μέση και να ξεκινήσει ο χαμός.

Με τις πρώτες νότες του Revelations το ΟΑΚΑ πήρε φωτιά και οι δεκάδες χιλιάδες οπαδοί άρχισαν να τραγουδούν ασταμάτητα. Και ως γνωστόν στις συναυλίες των Maiden δεν τραγουδάμε μόνο ρεφρέν. Τραγουδάμε όλους τους στίχους, τις εισαγωγές, τα bridge, τα τελειώματα, τα κιθαριστικά solos, τα… πάντα όλα.

Τα καπνογόνα άναβαν συνεχώς, δημιουργώντας μια εκρηκτική ατμόσφαιρα και οι Maiden συνέχιζαν με Blood Brothers και Sign of The Cross, το οποίο όσο παλιώνει τόσο «κλασικό» μας ακούγεται.

Ο Bruce Dickinson σε εξαιρετική φόρμα να αλλάζει κοστούμια σχεδόν σε κάθε τραγούδι και να «συνδέεται» με τα εντυπωσιακά σκηνικά που έφεραν μαζί τους οι Βρετανοί, πιθανότατα στο καλύτερό τους σόου, από πλευράς σκηνικών και εφέ, στη χώρα μας.

Είχε φτάσει η ώρα για το Flight of Icarus με τον Bruce να τραγουδάει και να έχει παράλληλα ένα… φλογοβόλο και το κοινό να απογειώνεται. Κάπου εκεί το πράγμα… σοβαρεύει, οι πρώτες νότες του Fear of the Dark ακούγονται και το ΟΑΚΑ αρχίζει να τρίζει συθέμελα. 

Οι Iron Maiden μας επιφύλασσαν μια τριάδα φωτιά για το τέλος του πρώτου μέρους με τα Hallowed Be Thy Name (ίσως η κορυφαία στιγμή της βραδιάς), The Number Of The Beast και Iron Maiden.

Μοναδικό μελανό σημείο ο εκνευρισμός του Bruce Dickinson με κάποιον που άναψε καπνογόνο μπροστά του στην έναρξη του The Number of The Beast. Ο τραγουδιστής των Iron Maiden έριξε κάποια βρετανικά μπινελίκια και έφυγε από τη σκηνή, ενώ με την επιστροφή του φαινόταν ότι λόγο εκνευρισμού δεν μπορούσε να αποδώσει σωστά, με αποτέλεσμα ένας από τους ύμνους των Βρετανών να πάει στράφι. Κάπως έτσι και η εκτέλεση του Iron Maiden αποδείχθηκε προβληματική.

Η αλήθεια είναι ότι έγινε ο κακός χαμός με τα καπνογόνα. Ο σπουδαίος τραγουδιστής έχει μεγαλώσει, έχει περάσει προβλήματα υγείας και ίσως να ενοχλήθηκε γιατί θεώρησε ότι δεν θα μπορούσε να αποδώσει τα αναμενόμενα με τον καπνό μπροστά του. Εμάς προσωπικά δε μας χάλασε η γηπεδική ατμόσφαιρα. Το αντίθετο θα έλεγα.

Τα πνεύματα… ηρέμησαν, η θρυλική εξάδα του heavy metal πήρε τις ανάσες της και όρμησε ξανά στη σκηνή για το πρώτο encore με Trooper, The Clansman και Run To The Hills για να οδηγήσει το κοινό σε καταστάσεις φρενίτιδας.

Το πάρτι, όμως, δεν είχε τελειώσει εκεί, καθώς το πίσω μέρος της σκηνής άνοιξε, ένα αεροσκάφος Spitfire έκανε την εμφάνισή του και οι Iron Maiden μας αποχαιρέτισαν με το επικό Aces High σε μια εξαιρετική εκτέλεση.

Τι μας μένει λοιπόν από μια ακόμη συναυλία των  Maiden στη χώρα μας;

• Πιθανότατα συμμετείχαμε στη μεγαλύτερη metal συναυλία που έχει γίνει ποτέ στην Ελλάδα
• Οι Βρετανοί έχουν, προφανώς, επίγνωση της ιστορίας τους, αλλά και της ηλικίας τους. Λάθη έγιναν, σίγουρα δεν ήταν η καλύτερη «παικτικά» εμφάνισή τους στη χώρα μας, αλλά ανταποκρίθηκαν επάξια στα πολύ υψηλά στάνταρ που οι ίδιοι έχουν θέσει εδώ και δεκαετίες. Ενδεχομένως η πανδημία να έκανε τελικά… καλό σε όλες αυτές τις μεγάλες μπάντες. Ξεκουράστηκαν, προπονήθηκαν και δείχνουν έτοιμοι να συνεχίσουν για πολλά χρόνια ακόμη.
• Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις σε τέτοιες συναυλίες τη συνάντηση διαφορετικών γενεών, την επανασύνδεση παλαιών φίλων και συνοδοιπόρων
• Παράπονα υπήρξαν, είτε για το setlist, είτε για μικροπροβλήματα στον ήχο, είτε για οργανωτικές αβλεψίες στη μεταφορά μιας τόσο μεγάλης συναυλίας σε έναν χώρο, όπως το ΟΑΚΑ. Στο τέλος, πάντως, όλοι φωνάξαμε ξανά Μόνο Maiden, από τις κερκίδες του σταδίου έως τη στάση του ηλεκτρικού…
• Μας είχαν λείψει τόσο πολύ οι συναυλίες πραγματικά. Και αυτό το καλοκαίρι το απολαμβάνουμε ακόμη παραπάνω!