Δεν πρόλαβα να σας τα πω στο χθεσινό φύλλο για όσα μαγικά συνέβησαν στην πλατεία Νερού, την Τετάρτη το βράδυ, με τον Nick Cave, γιατί η συναυλία τελείωσε στη 1 μετά τα μεσάνυχτα και η εφημερίδα είχε κλείσει, όδευε ήδη προς τυπογραφείο. Θα σας τα πω σήμερα, όμως, ώστε να έχουμε ξεμεθύσει και λίγο, να συνέλθουμε και από αυτό το φοβερό και τρομερό που παρακολουθήσαμε.
Τα γράφω για να τα διαβάσει και ο Πάνος Μπόζος (της σελίδας 6, στα παρασκήνια), που με κατηγορεί ότι τρέχω ακόμα στις συναυλίες. Αν έβλεπε τι πανικός επικρατούσε στον Nick Cave θα (με) καταλάβαινε. Και θα έβλεπε ότι δεν τρέχω μόνο εγώ αλλά και άλλοι 10-12 χιλιάδες (την Τετάρτη το βράδυ). Και μη νομίζετε ότι μαζεύτηκαν τίποτε τρελαμένοι πιτσιρικάδες εκεί, ο μέσος όρος ηλικίας των θεατών ήταν γύρω στα 40 έτη. Η γενιά που συνεχίζει ακόμα να καταλαβαίνει και να νιώθει τι σημαίνει συναυλία.
Γέμισε με πολύ κόσμο, λοιπόν, η πλατεία Νερού, στο Φάληρο. Ηταν η δεύτερη ημέρα του Release Festival με μεγάλο όνομα της βραδιάς τον Nick Cave, που βγήκε στη σκηνή στις 11 παρά τέταρτο. Νωρίτερα, εμφανίστηκαν οι post ήρωες Mogwai και οι νεαροί και πολλά υποσχόμενοι Fontaines DC από το Δουβλίνο. Ιδανικά και τα δυο συγκροτήματα για το ζέσταμα μέχρι να βγει ο Cave και να τα σαρώσει όλα.
Εχει πολλές φορές εμφανιστεί στην Αθήνα, αλλά αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά, γιατί ήταν διαφορετικό και το setlist που έπαιξε. Διάλεξε πιο προσωπικά τραγούδια από τα πρόσφατα άλμπουμ του. Τραγούδια πιο εσωστρεφή, τόσο από μουσικής όσο και από στιχουργικής απόψεως. Μην ξεχνάμε πως δεν έχει περάσει και λίγα ο καλλιτέχνης, τα τελευταία χρόνια, με τα δυο παιδιά που έχασε. Δεν είναι τυχαίο που το live είχε πολύ σπαραχτικό τόνο, πολύ «cry, cry, cry» και πολύ «O Children». Τα παιδιά (Children) σε πρώτο πλάνο. Κατανοητό.
Nick Cave and the Bad Seeds, όχι όλα τα μέλη, υπήρχαν κι άλλοι μουσικοί, συν ένα γκόσπελ τρίο στα φωνητικά (δυο γυναίκες κι ένας άντρας) που πρόσθεταν άλλο χρώμα στα τραγούδια, τα έκαναν πιο «μαύρα» και πιο μελαγχολικά. Δυο ώρες έπαιζε ο Cave βγαίνοντας σαν σίφουνας με το Get Ready for Love. Δυο ώρες που δεν σταμάτησε να κινείται ούτε λεπτό, τραγουδούσε, όργωνε τη σκηνή, έπαιζε πιάνο, κατέβαινε στον κόσμο, χτυπιόταν με τους μουσικούς του. Από το From Her to Eternity στο Tupelo και από το Red Right Hand, στο ακουστικό The Mercy Seat. Επαιξε και το City of Refuge, ενώ το encore ξεκίνησε με το Into My Arms.
Επαιξε και το I Need You και το Higgs Boson Blues και το Ghosteen Speaks. Μαγικός, τους παρέσυρε όλους. Τι απίστευτη δύναμη έχει ο Nick Cave, όταν βρίσκεται on stage, πώς συνεπαίρνει έτσι εύκολα 10 χιλιάδες κόσμο που τον παρακολουθούσε εκστασιασμένος. Νομίζω πως είναι από τις καλύτερες συναυλίες που έχει δώσει στην Ελλάδα. Εμαθα πως την ευχαριστήθηκε και ο ίδιος πάρα πολύ. Διαθέτει άλλωστε στενή σχέση μαζί μας, από τότε που ήταν γνωστός σε μικρό κοινό και όχι τώρα που είναι παγκόσμιος σταρ. Ο επόμενος Λέοναρντ Κοέν.
Οσο για το Release Festival, που κατασυκοφαντήθηκε με όσα συνέβησαν εκεί την προηγούμενη εβδομάδα με τον ανεκδιήγητο Peter Murphy, ο οποίος μας άφησε στα κρύα του λουτρού, όλα κύλησαν ομαλά. Ολα ήταν άψογα. Φύγαμε πολύ γεμάτοι θα έλεγα.
