Η Φρίσμπι είναι 16 ετών, μείγμα λυκόσκυλου, τσόου τσόου και κόκερ. Παρά το ότι έχει πάντα διάθεση για βόλτα, χάδια και φαΐ, υποφέρει από μερικές συνηθισμένες στην ηλικία της ασθένειες: τα μάτια της είναι θαμπά λόγω καταρράκτη, έχει πρόβλημα με το πάγκρεας και, κρίνοντας απ’ το ότι δεν ανταποκρίνεται όταν τη φωνάζει ο άνθρωπός της, η ακοή της έχει μειωθεί στο ελάχιστο.
Αν η Φρίσμπι ήταν άνθρωπος, θα ήταν τώρα 94 ετών. Στα σκυλιά, το πρώτο έτος της ζωής τους μετράει για 15 ανθρώπινα χρόνια, το δεύτερο για εννιά και μετά κάθε σκυλίσιος χρόνος μετράει για πέντε ανθρώπινους. Ως υπερήλικο σκυλί, λοιπόν, η Φρίσμπι πάσχει περίπου απ’ ό,τι πάσχουν και οι άνθρωποι της ηλικίας της. Θα μπορούσε να έπασχε και απ’ τα νεφρά της ή από καρκίνο.
Ο άνθρωπος της Φρίσμπι είναι καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον. Βλέποντας, λοιπόν, τη σκύλα του να παρουσιάζει προβλήματα υγείας που παρουσιάζουν και οι άνθρωποι, κατέβασε την εξής πρωτότυπη ιδέα: Να παρακολουθήσει τη ζωή ενός σκύλου που ζει σε σπίτι μαζί με τον άνθρωπό του, με σκοπό να βρει τις αιτίες που προκάλεσαν τις ασθένειες στον σκύλο. Ασθένειες που πιθανόν να εμφανιστούν και στον άνθρωπό του. Μια τέτοια έρευνα δεν μπορεί πρακτικά να γίνει σε ανθρώπους – πώς να παρακολουθήσεις έναν άνθρωπο για 30, 40 ή και περισσότερα χρόνια; Ο σκύλος ζει συνήθως 12-15 χρόνια (μιλάμε για σκύλο… από σπίτι), γεγονός που καθιστά την παρακολούθησή του εφικτή.
Και τι σημαίνει «παρακολουθώ τη ζωή ενός σκύλου»; Να μάθεις πού ζει, πώς ζει, δηλαδή τι τρώει, αν γυμνάζεται, πόσο διαρκούν οι βόλτες, αν έχει δυνατότητα να τρέχει ή είναι συνεχώς στο λουρί κτλ. Και ακόμα λεπτομέρειες για το περιβάλλον στο οποίο ζει: Το σπίτι έχει ξύλινα δάπεδα ή παντού μοκέτα; Διότι πολλές μοκέτες είναι εμποτισμένες με αντιπυρικά υλικά που θεωρούνται υπεύθυνα για καρκινογενέσεις. Και άλλες τέτοιες λεπτομέρειες.
Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον Ντάνιελ Πρόμισλοου, ο άνθρωπος της Φρίσμπι, δεν έχασε καιρό. Γρήγορα βρήκε συνεργάτες, τον καθηγητή Ματ Κέμπερλεϊν του ίδιου Πανεπιστημίου και την καθηγήτρια Κτηνιατρικής στο Πανεπιστήμιο Α&Μ του Τέξας, Κέιτ Κρίβι. Και πέσανε με τα μούτρα στη δουλειά. Η έρευνα ξεκίνησε το 2019 και σήμερα μετέχουν εθελοντικά 36.000 άνθρωποι – και οι σκύλοι τους! Όπως γράφει η Λούσι Έλκινς στην «Ντέιλι Μέιλ», η έρευνα προς το παρόν περιορίζεται στις ΗΠΑ, οι καθηγητές που την τρέχουν όμως θα την ανοίξουν και εκτός ΗΠΑ, φιλοδοξώντας να πάρουν μέρος σ’ αυτήν πάνω από 100.000 εθελοντές.
Με την ευκαιρία της έρευνας, οι καθηγητές πειραματίζονται και με κάποια σκευάσματα που, όταν χορηγήθηκαν σε ποντίκια στο εργαστήριο, αύξησαν τη διάρκεια ζωής τους, στα μεν αρσενικά κατά 9%, στα δε θηλυκά κατά 14%. Πρόκειται για τη ραπαμυσίνη, που ήδη χορηγείται σε ανθρώπους που έκαναν μεταμόσχευση νεφρού. Μια έρευνα σε ανθρώπους έχει ήδη ξεκινήσει, για να διαπιστωθεί αν μικρές δόσεις ραπαμυσίνης είναι ικανές να βελτιώσουν τις τιμές του σακχάρου, την οστική μάζα, αλλά και τη λειτουργία του ήπατος και των νεφρών. Τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας αναμένονται μέσα στο 2023.
