«Οταν οι δικαιωματιστές αντιπαθούν τον κατηγορούμενο, δεν του αναγνωρίζουν τα νόμιμα δικαιώματά του. Είναι, βλέπετε, “άνθρωποι με αρχές”», έγραψε σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης λίγες μέρες νωρίτερα ο Στάθης Καλύβας, αναφερόμενος προφανώς στις αντιδράσεις που ξεσήκωσε η αποφυλάκιση του κ. Λιγνάδη.
Ο συλλογισμός του κ. Καλύβα θυμίζει το παράδοξο του Επιμενίδη: αν με τον νεολογισμό «δικαιωματιστές» περιγράφονται όσοι κόπτονται για τα ατομικά δικαιώματα και προκαλούν φασαρία στον δημόσιο λόγο για αυτά, τότε «δικαιωματιστής» είναι κι ο Στάθης Καλύβας, μια και υπερασπίζεται δημόσια τα νόμιμα δικαιώματα του κ. Λιγνάδη. Αρα, η αρνητική χροιά που αποδίδει στη λέξη καθώς και η ειρωνεία στο τέλος της πρότασης («άνθρωποι με αρχές») αφορούν εντέλει και τον ίδιο. Αν ο κ. Καλύβας εξαιρεί τον εαυτό του από τους «δικαιωματιστές», τότε δεν θα έπρεπε –κατά την ερμηνεία του ίδιου– να ενδιαφέρεται για τα νόμιμα δικαιώματα του κ. Λιγνάδη, ούτε να δημιουργεί μέγα ζήτημα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ο κ. Καλύβας προσάπτει στους «δικαιωματιστές» ότι εμφορούνται από ιδιοτέλεια: χαλούν τον κόσμο μόνο όταν συμπαθούν τον κατηγορούμενο. Αντιθέτως, όταν ο υπόδικος βρίσκεται έξω από το πολιτικό φάσμα των… «δικαιωματιστών», οι ίδιοι αδιαφορούν πλήρως ή ζητούν την κεφαλή του στο πιάτο. Φαντάζομαι ότι ο κ. Καλύβας δεν φορά παρωπίδες και με ανάλογες παρεμβάσεις του στο twitter στηλίτευσε κατά καιρούς όσους δεν αναγνώριζαν τα νόμιμα δικαιώματα άλλων κρατουμένων, παρά ζητούσαν να μην τους αποδοθούν άδειες, αποφυλακίσεις μετά την έκτιση μέρους της ποινής κτλ. με βάση τις προβλέψεις του νόμου. Αμόλυντος από τον ιό της υποκειμενικότητας και της πολιτικής εμπάθειας ο κ. Καλύβας, υποθέτω πως υπερασπίστηκε επίσης τους συνανθρώπους μας που σε πλείστες περιπτώσεις προφυλακίστηκαν τα τελευταία χρόνια δίχως επαρκή στοιχεία και σάπισαν άδικα για μήνες στο κρατητήριο, μη εισπράττοντας έστω μια τυπική συγγνώμη.
Η μόνη αμέλεια που μπορούμε να προσάψουμε στον κ. Καλύβα είναι πως ο Δημήτρης Λιγνάδης δεν είναι κατηγορούμενος –όπως «εκ παραδρομής» έγραψε– αλλά καταδικασμένος σε πρώτο βαθμό. Ας είμαστε, όμως, επιεικείς· τους καταδικασμένους για κακουργήματα συνηθίζουν να τους υπερασπίζονται δημόσια κάποιοι αναίσχυντοι «δικαιωματιστές», όχι «άνθρωποι με αρχές», όπως ο κ. Καλύβας. Λογική η παραδρομή, λοιπόν· αν ο υπόδικος έχει τη συμπάθεια του καλού κόσμου, δεν μπορεί να αναφέρεται ως ένοχος, άρα ούτε ως καταδικασμένος, έστω σε πρώτο βαθμό. Αποδεδειγμένα κακούργος γίνεται μόνο όταν τον υποστηρίξουν οι «δικαιωματιστές».
