Οι συγκεκριμένες version της Εθνικής πόλο είναι από τις καλύτερες…

Η Εθνική ομάδα των ανδρών στο πόλο παρέμεινε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο υψηλότερο επίπεδο του παγκόσμιου ανταγωνισμού. Και αν φαινομενικά «υποβαθμίστηκε» ελάχιστα (από το αργυρό μετάλλιο των Ολυμπιακών Αγώνων στο Τόκιο στο χάλκινο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Βουδαπέστης), επί της ουσίας αναβαθμίστηκε ακόμα περισσότερο. Για άλλη μία φορά, αναβαθμίστηκε στις συνειδήσεις των φίλων της, και -το κυριότερο- στις συνειδήσεις των ανθρώπων που ασχολούνται με το συγκεκριμένο άθλημα σε όλη την υφήλιο. Είτε είναι αθλητές-προπονητές, είτε παρακολουθητές από τις κερκίδες και τις τηλεοπτικές οθόνες. Οι συγκεκριμένες version της Εθνικής πόλο είναι από τις καλύτερες. Στον κόσμο, παρακαλώ… Οι ομάδες που «λανσάρει» εσχάτως ο Θοδωρής Βλάχος δεν είναι απλά κάποιες καλές ομάδες, αλλά κάτι παραπάνω.

Μετάλλιο, λοιπόν, για το εθνικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα σε ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα. Άλλο ένα τεκμήριο ποιοτικής σύστασης… Είναι όμορφες αυτές οι ειδήσεις όταν έρχονται. Γιατί τονώνουν, έστω και πρόσκαιρα, το ατομικό και συλλογικό (στο βαθμό που αυτό υφίσταται στις μέρες μας…) φρόνημα. Γιατί σε πολύ δύσκολες εποχές δείχνουν πως η επιτυχία είναι εφικτή. Αν συνδυαστεί η δουλειά με το ταλέντο και τη σωστή νοοτροπία, μπορούν να σημειώνονται επιτυχίες σε όλους τους τομείς, όχι μόνο στον αθλητισμό. Πολλοί ισχυρίζονται πως η Εθνική πόλο είναι η πραγματική «επίσημη αγαπημένη» των Ελλήνων φιλάθλων. Κίβδηλα διλήμματα αυτά… Η Lady Hope είναι σίγουρη για δύο πράγματα, που έχουν μεγαλύτερη σημασία στο «χρηματιστήριο» των ουσιαστικών αξιών: πως το πόλο ταιριάζει στους Έλληνες και πως αυτοί ξέρουν να παίζουν καλό πόλο μέσα στις πισίνες. Είναι πιστοποιημένο αυτό πολλάκις, και σε διασυλλογικό και σε εθνικό επίπεδο. Κάποιες εποχές, μάλιστα, βγαίνουν γενιές που με την κατάλληλη τεχνική καθοδήγηση φτάνουν πολύ ψηλά.

Η Lady Hope διάβασε αυτές τις μέρες δηλώσεις τόσο του προπονητή όσο και ορισμένων παικτών του, στις οποίες εκδήλωσαν την απογοήτευσή τους για το γεγονός πως η Εθνική δεν έπαιξε στον τελικό και δεν διεκδίκησε το χρυσό μετάλλιο. Αυτή η έντονη (προς ώρας) αίσθηση που έχουν οι άνθρωποι που στελεχώνουν την ομάδα έχει δύο χροιές: η μία είναι πως αναγνωρίζουν τις δυνατότητές τους, γιατί αυτοί ξέρουν από πρώτο χέρι το επίπεδο του ανταγωνισμού. Έτσι, συγκρίνουν με τις άλλες πολύ καλές ομάδες και καταλαβαίνουν πολλά περισσότερα από όλους εμάς (που έχουμε μία σχεδόν επιφανειακή σχέση με το υπέροχο αυτό άθλημα). Και από την άλλη, μία άδικη για τους ίδιους τους τους εαυτούς αυτο-επικριτική τάση. Η τρίτη θέση είναι μεγάλη επιτυχία, γιατί ήρθε να κολλήσει στην περσινή. Η καταξίωση έρχεται μέσω της διάρκειας. Αν, λοιπόν, η όποια απογοήτευση για τη μη συμμετοχή στο φετινό τελικό μετατραπεί σε πείσμα, μόνο σε καλό θα βγει στο άμεσο μέλλον. Οι Κροάτες στο μικρό τελικό κάτι κατάλαβαν ήδη…

ΥΓ. Σε μία τέτοια περίσταση, όπου οι άνδρες γύρισαν με ένα μετάλλιο στις αποσκευές τους, καλό είναι να μη γυρίσουμε την πλάτη στη γυναικεία ομάδα, που κατέλαβε την έβδομη θέση. Τα κορίτσια έκαναν την προσπάθειά τους, όμως στο κρίσιμο «χιαστί παιχνίδι» για την πρόκριση στην τετράδα δεν τα κατάφεραν. Αυτό που έχει σημασία είναι να καταλάβουν πρωτίστως οι ίδιες τα γιατί και να τα διορθώσουν. Όποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για κάτι δεν ασχολείται αποκλειστικά με όποιους/όποιες φέρνουν επιτυχίες και δεν ξεχνά όσους/όσες δεν τα καταφέρνουν εξίσου καλά (πρόσκαιρα..). Ίσα ίσα, περισσότερη προσοχή χρειάζονται αυτοί/ες οι δεύτεροι/ες. Τότε μόνο θα είναι ανοιχτές οι πύλες για καινούρια καλά πράγματα στο άμεσο μέλλον…