Εδώ η εικόνα που μπορείς να σχηματίσεις για ένα συγκεκριμένο άψυχο αντικείμενο εξαρτάται από την πλευρά που θα το φωτίσεις για να το δεις, φανταστείτε πόσες οπτικές γωνίες μπορεί να παρουσιάσει ή να κρύψει κανείς, όταν ασχολείται με σοβαρά ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία. Στην περίπτωση του Λιγνάδη, η μία παράμετρος ήταν ότι στην καταδίκη του, όπως υπαγορεύει η νομοθεσία, επικράτησε το κοινό περί δικαίου αίσθημα και η λαϊκή κυριαρχία, γι’ αυτό άλλωστε οι ένορκοι είναι περισσότεροι από τους δικαστές.
Η πορεία για να φτάσουμε στην ετυμηγορία αλλά και το ενδεχόμενο άσκησης έφεσης από την εισαγγελία Εφετών αποδεικνύουν ότι υπάρχουν νόμοι και διαδικασίες που οφείλει να σέβεται κάθε ευνομούμενο κράτος, ανεξάρτητα αν ο καθένας μπορεί να εκφράσει τις αντιρρήσεις του για το «αλάθητο» της περίφημης κοινής γνώμης, η οποία, στη χειρότερη περίπτωση, διαμορφώνεται από τις πηγές ενημέρωσης και τα όποια συμφέροντα εξυπηρετούν και, στην καλύτερη, είναι προϊόν ενός «επεξεργαστή», ο οποίος έχει επιρροές από τα βιώματα, τη γνώση ή το συναίσθημα. Είναι ο «επεξεργαστής» που έχει σχηματίσει μια άποψη για όλους τους παράγοντες της δίκης και τον ρόλο τους.
Ωστόσο, το πιο ευτελές, αλλά και ουσιαστικά το πιο αδιάφορο κομμάτι όλου αυτού του σίριαλ ήταν να συζητήσουμε σε ποιον νόμο «πάτησε» η πρόεδρος για να αφήσει ελεύθερο έναν κατηγορούμενο που κρίθηκε ένοχος μέχρι να φτάσουμε στο Εφετείο. Οσοι βιάστηκαν να μιλήσουν για τον «νόμο Παρασκευόπουλου», ήταν ακριβώς αυτοί που περιμέναμε. Οπως αυτοί που περιμέναμε ήταν όσοι έσπευσαν να διορθώσουν και να ενημερώσουν ότι ήταν από τον νόμο του 2010 και δεν το έκαναν για να αποκαταστήσουν την αλήθεια, αλλά γιατί ανησύχησαν μήπως οι απέναντι είχαν δίκιο. Λες και οι δύο νόμοι ήταν φωτογραφικοί για τη συγκεκριμένη περίπτωση.
-320x213.png)
