ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Από την ίδρυσή του, την άνοιξη του 1949, μέχρι και την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής της Μαδρίτης, το ΝΑΤΟ υιοθετούσε και υιοθετεί στρατηγικά δόγματα αλλά και αναδιάταξη στρατιωτικών δυνάμεων, ακόμη και όταν εκλείπουν οι αιτίες που νομιμοποίησαν τη μία ή την άλλη επιλογή.

Τον Ιούλιο του 1950, η Βόρεια Κορέα επιτέθηκε αιφνιδιαστικά και κατέλαβε τη Νότια, μια εξέλιξη που οδήγησε στην πρώτη διεύρυνση του ΝΑΤΟ αλλά και στην πορεία που οδήγησε πέντε χρόνια αργότερα στον επανεξοπλισμό της Δυτικής Γερμανίας.

Το 1952, το ΝΑΤΟ είχε πλέον υιοθετήσει την άποψη ότι η επίθεση της Βόρειας Κορέας είναι το πρελούδιο της σοβιετικής εισβολής στη Δυτική Ευρώπη.

Ετσι, έγινε η πρώτη διεύρυνση, με την ένταξη της Ελλάδας και της Τουρκίας, καθώς, μέχρι την ανάφλεξη στην Κορέα, η Βρετανία ήθελε τις δύο χώρες να προσχωρήσουν σε μια υπό την πρωτοκαθεδρία της συμμαχία στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Στη σκιά της Κορέας, αποφασίσθηκε η ίδρυση της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας, μια φόρμουλα που θα οδηγούσε σε παράκαμψη του επανεξοπλισμού της Δυτικής Γερμανίας, η πρόταση όμως απερρίφθη από τη Γαλλική Βουλή και έτσι η Βόνη έγινε μέλος του ΝΑΤΟ, στα τέλη του 1955.

Οι αποφάσεις που έλαβαν οι 30 ηγέτες των χωρών – μελών του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη είναι βέβαιο ότι θα ισχύσουν ακόμη και στην καλύτερη δυνατή εκδοχή εξεύρεσης συμβιβαστικής λύσης για την Ουκρανία.

Οπως με την Κορέα το 1950, την εισβολή δηλαδή του Κιμ Ιλ Σουνγκ στον Νότο, έτσι και σήμερα η εισβολή της Ρωσίας του Πούτιν στην Ουκρανία είναι η πρώτη σελίδα ενός νέου κεφαλαίου της ευρωπαϊκής ιστορίας.

Η εποχή που η Ρωσία ήταν μέλος των G-8 του Συμβουλίου ΝΑΤΟ-Ρωσίας και ο Πούτιν δίπλα στον Σρέντερ και στον Σιράκ είχαν δρομολογήσει, το 2003, τακτικές συναντήσεις κορυφής στη σκιά του μονομερούς παρεμβατισμού των ΗΠΑ, μοιάζει σήμερα να απέχει έτη φωτός.

Η λογική της επιχειρησιακής ανασύνταξης δεν αφήνει περιθώριο εκτόνωσης της σημερινής έντασης.

Αν, για παράδειγμα, η Ρωσία απέναντι στη νατοϊκή πανστρατιά παρατάξει πυραύλους μέσου βεληνεκούς, ικανούς να φέρουν πυρηνικά όπλα, το ΝΑΤΟ είναι βέβαιο ότι θα απαντήσει με ισοδύναμα μέτρα.

Η κλιμάκωση της έντασης, αν δεν οδηγήσει σε πολεμική σύγκρουση, συνήθως καταλήγει σε εκτόνωση, η οποία, όμως, σήμερα είναι υπόθεση των ΗΠΑ και της Ρωσίας, ερήμην των Ευρωπαίων που απλώς καλούνται να πληρώσουν το κόστος της ενότητας της Δύσης απέναντι στη Μόσχα, αλλά κυρίως το Πεκίνο.