Ξέρω πως ίσως θα ξενίσει πρόσκαιρα ο σαρκαστικός τρόπος με τον οποίο θα ξεκινήσω το σημερινό σημείωμα, αλλά θα το κάνω… Είμαι πεπεισμένος πως δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για την ενίσχυση και την εδραίωση (ως κυρίαρχη πολιτισμική δύναμη στη χώρα) της εγχώριας αριστεράς (στις διάφορες εκδοχές της) από το να παρέμενε για άλλη μία θητεία η σημερινή κυβέρνηση, με τη συγκεκριμένη πρακτική και αντίληψη…
Καμένα δάση (για να γίνουν κάποια από αυτά ξενοδοχειακά συγκροτήματα δια της αναπλάσεως ή για άλλες χρήσεις…), διορισμένοι σε κεντρικές θέσεις δημοσίων οργανισμών με μισθούς που ζαλίζουν ακόμα και τους ίδιους, ξεπούλημα της δημόσιας υγείας και παιδείας σε λίγους εκλεκτούς, Λιγνάδηδες, δυσθεώρητα χρέη σε ατομικό όσο και σε κομματικό επίπεδο, κυνηγητά (με διάφορους τρόπους) δημοσιογράφων, και πάει λέγοντας. Εντάξει, αν τα έγραφε όλα αυτά έστω ως σενάριο-εργασία κάποιος φοιτητής Δημιουργικής Γραφής, όχι μόνο θα κινδύνευε να κοπεί, αλλά ίσως τον πέταγαν έξω και από το πανεπιστήμιο για «ανάρμοστη συμπεριφορά». Ειδικά αν αποφάσιζαν για αυτόν και άνθρωποι της αγοράς, έτσι όπως προβλέπει το νομοσχέδιο Κεραμέως…
«Σκέφτομαι να ψηφίσω ΝΔ στις επόμενες εκλογές», λοιπόν… Μόνο έτσι θα απομακρυνθεί για χρόνια η ΝΔ από την εξουσία. Αν ξαναβγεί υπό την παρούσα σύνθεσή της…
Εντάξει, κόβω την πλάκα γιατί δεν χωράει πλάκα στην Ελλάδα που οικοδομούν κάποιοι εδώ και τρία χρόνια. Είχαμε σαν νεοέλληνες τα τρωτά μας, αλλά δεν ήταν ανάγκη να έρθουν και στην επιφάνεια όλα σε τόσο υπερθετικό βαθμό, ούτε να αναδειχθούν κι άλλα (που μέχρι τώρα τα συναντούσαμε στην ανθρωπογεωγραφία των υπερ-φιλελεύθερων της Δυτικής Ευρώπης κυρίως…). Προσπαθώ να μπω στη θέση των στελεχών των εγχώριων αριστερών κομμάτων. Είμαι σίγουρος πως έχουν φρικάρει οι άνθρωποι όταν σκέφτονται με τι πράγματα έχουν να καταπιαστούν και να αντιπολιτευτούν. Καταστάσεις ειδικής διαχείρισης δημιουργεί η σημερινή κυβερνώσα τάξη πραγμάτων…
Οδηγούμαστε σε ακραία πόλωση που οι όροι της δεν θα θυμίζουν ούτε τον «πόλεμο των πράσινων και των γαλάζιων καφενείων» της δεκαετίας του 1980, ούτε καν τα πρώτα μνημονιακά χρόνια του έντονου κοινωνικού αναβρασμού. Γιατί, δυστυχώς, στην Ελλάδα γίνονται απίστευτα πράγματα. Είναι πολύ δύσκολο να συγκρατηθεί κάποιος. Το γεγονός πως δεν γίνονται εκτεταμένες διαδηλώσεις (κακώς…) δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει έντονο πρόβλημα από τη δυσαρέσκεια που συσσωρεύεται στο κοινωνικό σώμα. Οι ψυχοσυνθέσεις επηρεάζονται, διαρκώς προς το χειρότερο. Κι όμως, πρέπει να συγκρατούμαστε. Δεν είναι μονάχα θέμα πρόσκαιρου πρακτικισμού, αφού όποιος δεν χάνει την ψυχραιμία του υπολογίζει και σταθμίζει πιο σωστά όλες τις παραμέτρους και απαντάει εύστοχα. Είναι, πλέον, ζήτημα ουσίας και επιβίωσης, αλλά και προσωπικής αυτοάμυνας σε επίπεδο αξιακού κώδικα…
Η αριστερά, σε κάθε εκδοχή της, πρέπει να είναι προσεκτική δέκα φορές παραπάνω σε θέματα συμπεριφοράς και ηθικής τάξεως. Φυσικά, οι ηγεσίες π.χ. του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ δεν περιμένουν εμένα να τους το πω, προς θεού…, απλά πρέπει να τα θυμίζουμε αυτά πού και πού. Πρέπει να προσπαθούμε να είμαστε οι καλύτεροι, όχι με την έννοια της φιλελεύθερης ψευδο«αριστείας», αλλά της αποδοτικότητας, της παραγωγής έργου, της αλληλέγγυας συμπεριφοράς, της ανθρωπιάς και της γενικής ποιοτικής σύστασης. Παραδείγματα προς μίμηση για τους ουδέτερους, έστω και ως αντικείμενα ζηλοφθονίας των αντιπάλων…
Το βασικό ζητούμενο δεν είναι να μην είμαστε σαν αυτούς, αλλά να είμαστε έτσι ώστε να θέλουν να γίνουν σαν εμάς ακόμα και οι δικοί τους. Οι σοβαροί δεξιοί, που δεν είναι και λίγοι. Ευτυχώς… Οι οικογενειάρχες, οι άνθρωποι με συντηρητικές μεν απόψεις, αλλά με αξίες, με έργο στη ζωή, με ποιότητα, με κοινωνική ενσυναίσθηση, με καλή προαίρεση και θετική προσέγγιση στα πράγματα. Που πιστεύουν πως ο πλούτος προκύπτει από την εργατικότητα, από τον υγιή ανταγωνισμό και όχι από την κερδοσκοπία, τα κολλητιλίκια και το πλιάτσικο…
Κι εμείς στους κόλπους μας, ακόμα και μέσα μας ο καθένας και η κάθε μία ξεχωριστά, έχουμε αδυναμίες και τρωτά. Συχνά κάνουμε λάθη, πέφτουμε έξω στις εκτιμήσεις μας, επιδεικνύουμε μικρο-αλαζονείες, ιδεοληψίες και ίσως και απληστίες, πού και πού αράζουμε σε συννεφάκια και «βλέπουμε αυτά που θέλουμε», δεν αποφεύγουμε τις κραυγαλέες αδικίες ακόμα και σε δικούς μας…, ενώ δεν εκλείπουν ακόμα και ορισμένες πολύ κακές συμπεριφορές και συνήθειες. Ακόμα και ο λουμπενισμός δίνει το «παρών» του κάποιες φορές…
Όμως, τη συγκεκριμένη τάση που διακρίνει τη σύγχρονη εγχώρια Δεξιά, και η οποία τρομάζει αν συγκρίνει κάποιος σε σχέση με το παρελθόν (ακόμα και το δικό της…), δεν την έχουμε ακόμα αναπτύξει μέσα μας. Και ούτε πρόκειται.. Έχουμε -σαν το πιο ελπιδοφόρο κομμάτι της κοινωνίας- να παλέψουμε για και με πολλά. Και θα το κάνουμε. Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Γιατί, πια, κινδυνεύουμε. Κι εμείς, και τα παιδιά μας, και η χώρα μας… Δεν είναι μονάχα θέμα πολιτικό και ιδεολογικό. Είναι πρωτίστως αξιακό…
ΥΓ. Στο επόμενο κείμενο θα επανέλθω στα ποδοσφαιρικά, γιατί δεν αντέχω να σκέφτομαι συνέχεια κάποια πράγματα από τα όσα απίστευτα συμβαίνουν εσχάτως στην ελληνική κοινωνία… Όχι πως το ποδόσφαιρο είναι αμόλυντο ή ανεπηρέαστο. Όχι, αλλά ακόμα διατηρεί και κάποια θετικά συστατικά που μας κρατάνε όλους τους φίλους του σε εγρήγορση θετικής υφής…
ΥΓ1. Αν τύχει και διαβάσει το συγκεκριμένο κομμάτι κάποιος άνθρωπος δεξιών αντιλήψεων, θέλω να ζητήσω ένα πράγμα. Είτε βριζόντάς με, είτε όχι, να αναρωτηθεί αν αυτή είναι η Ελλάδα που ονειρεύεται. Αν πιστεύει πως είναι υποχρεωμένος να βρίσκει δικαιολογίες και να απαντάει για καταστάσεις για τις οποίες η σιωπή είναι προτιμότερη… Η Ελλάδα μας λοξοδρομεί και πρέπει να συμβάλλουμε όλοι στην αλλαγή ρότας, πριν είναι αργά. Και αυτό το προσκλητήριο πρέπει να φτάσει και σε δεξιά «γραμματοκιβώτια»… Η κοινωνική ευρυθμία και πρόοδος σε συνθήκες αστικής δημοκρατίας έχει ανάγκη μία σωστή Δεξιά, δηλαδή μία άλλη Δεξιά από τη σημερινή…
ΥΓ2. Πραγματικά θα ήθελα να είμαι μπροστά και να ακούσω ποια είναι η άποψη της σημερινής ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ για όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα… Δεν με νοιάζει τόσο το τι λένε δημοσίως, όσο το τι εκμυστηρεύονται μεταξύ τους…
ΥΓ3. Είναι η πρώτη φορά που αν με έπαιρνε πρακτικώς, θα δοκίμαζα να φύγω -έστω για λίγο- από τη χώρα, για λόγους «εσωτερικής ανακούφισης» και «εξωτερικής διαμαρτυρίας»…
