Ξεμυτίσανε και τα πρώτα τζιτζίκια του θέρους. Aργήσανε λιγάκι φέτος· προσώρας, είχα ανησυχήσει, μήπως η γενικότερη αποκαρδιωτική κατάσταση -τοπικώς και παγκοσμίως- τα αποθάρρυνε απ’ το να ξεπροβάλουν μέσα απ’ το χώμα και να φτιάξουν τις προνύμφες τους στους κορμούς των δέντρων. Ευτυχώς, όμως, το εναπομείναν ζωικό βασίλειο εξακολουθεί να πορεύεται με τους δικούς του φυσικούς νόμους, αδιαφορώντας παντελώς για την αδυσώπητη ανθρώπινη επικαιρότητα, ακόμη κι αν αυτή έχει πολλάκις αποδειχθεί καταστροφική για πάμπολλα είδη ανά τον πλανήτη.
Τα τζιτζίκια, καταπώς φαίνεται, αντέχουν ακόμα· είναι κι αυτό μια παρηγοριά, ένας λόγος για να αισιοδοξήσει κανείς. Θα συνεχίσουμε να έχουμε το καταφύγιο της θερινής ραστώνης, όπου την απόλυτη αταραξία του μεσημεριού ακομπανιάρει μονάχα η μονότονη μουσική ετούτων των τραγουδιστάδων. Σμιλευμένη μέσα από χιλιετίες εξέλιξης, δεν χρειάζεται φτιασιδώματα και μιξάζ· είναι απόλυτα εναρμονισμένη με το τοπίο, τις κλιματολογικές συνθήκες και τον ανθρώπινο ψυχισμό. Λίγο ν’ αφεθείς στον ρυθμό της, και σε συμπαρασύρει σε κόσμους γαλήνιους και συναισθηματικά πλήρεις, ανέγγιχτους απ’ την οχλοβοή των μέσων ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης κι έτη φωτός μακριά απ’ το νευρωσικό τους σύμπαν.
Μάλλον δεν έχουμε συνειδητοποιήσει πόσα χρωστάμε σ’ αυτά τα μικρά πλασματάκια. Τι θα ήταν οι ανέμελες παιδικές διακοπές μας, οι εφηβικοί καλοκαιρινοί μας έρωτες, οι φοιτητικές μας εξορμήσεις κι οι ενήλικες μικρές αποδράσεις μας, χωρίς τα τζιτζίκια; Ακόμη κι οι ανώφελες σκοπιές μας στην ντάλα του μεσημεριού, νοστίμιζαν κάπως, σα βρίσκαμε μια σκιά κάτω από ένα δέντρο σιμά στα τζιτζίκια, μες στο καυτό στρατόπεδο. Οι τζίτζικες ήταν πάντα εκεί για μας, δίνοντας τον τόνο και τον σκοπό, εξυμνώντας το καλοκαίρι κι ό,τι μπορεί να σημαίνει το καλοκαίρι για τον καθένα ξεχωριστά μα και για όλους τους Μεσόγειους μαζί.
Προφανώς, το συμπαθές έντομο δεν εμφορείται από ανιδιοτέλεια· το τραγούδι του είναι ερωτικό κάλεσμα, προκειμένου να διαιωνιστεί το είδος του. Πόσο ωραίο, παρόλα αυτά, να συνοδεύει όλες σου τις μέρες και την κάθε στιγμή τους ένα ερωτικό τραγούδι, κι ας μην καταλαβαίνεις τα λόγια, κι ας μην απευθύνεται σ’ εσένα! Τι κι αν συχνά το προσπερνούμε· αυτό βρίσκεται εκεί, θεραπεύοντας τις πληγές του υποσυνείδητού μας και γαληνεύοντας το είναι μας, κι ας μην το παίρνουμε συνήθως χαμπάρι.
Αν δεν είμαστε αγνώμονες, πρέπει ν’ ανακηρύξουμε τα τζιτζίκια σε ευεργέτες του θέρους. Κι ας αδιαφορούσαν τα ίδια μεγαλοπρεπώς γι’ αυτή την πομπώδη τιμή.
