Αυτό το μοτίβο, της εκλαΐκευσης χωρίς εκπτώσεις απέναντι στην Ιστορία και τις πηγές της, ακολουθεί το δίδυμο των πανεπιστημιακών καθηγητών, Νίκου Κυριαζή και Εμμανουήλ-Μάριου Οικονόμου. Αν και Οικονομολόγοι στον τομέα τους παίζουν την Ιστορία στα δάχτυλα, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο σε μια εποχή όπου συνηθίζεται οι λεγόμενοι τεχνοκράτες να μην έχουν τίποτε άλλο στο μυαλό τους παρά αριθμούς και εξισώσεις. «Μα, Ιστορία και Οικονομία είναι στοιχεία αλληλένδετα», μου ανέφερε σε μια συνάντησή μας ο Νίκος Κυριαζής, δίνοντάς μου το τελευταίο τους πόνημα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ενάλιος», στη σειρά «Ιστορία» και έχει τον τίτλο: «Η καθημερινή ζωή στην Αρχαία Αθήνα».
Ομολογώ πως βιβλία με πανομοιότυπο τίτλο έχω ήδη καμιά δεκαριά στη βιβλιοθήκη μου, καθώς πολλοί ήταν οι συγγραφείς και κυρίως οι ιστορικοί που ενδιαφέρθηκαν ν’ αποτυπώσουν κάποια στιγμή τον κόσμο της Αρχαίας Αθήνας. Αυτό το βιβλίο ωστόσο διέφερε απ’ τα υπόλοιπα υπό την έννοια ότι οι συγγραφείς του σκαρφίστηκαν κάτι έξυπνο που κάνει την ανάγνωση ακόμη πιο θελκτική.
Αντί να μπουν στη λογική της απλής παράθεσης ιστορικής γνώσης και στοιχείων για την εποχή εκείνη, αντιγράφοντας ουσιαστικά τις αρχαίες πηγές, δημιούργησαν ένα περισσότερο διαδραστικό ανάγνωσμα που οι σελίδες του χωρίζονται ως εξής: Ένα κομμάτι του έχει μυθιστορηματική πλοκή, καθώς παρακολουθούμε την ιστορία του Νικομήδη και της οικογένειάς του, ενός Αθηναίου πολίτη που ζει και δραστηριοποιείται στην πόλη στο δεύτερο μισό της Κλασικής Περιόδου. Την ίδια ώρα και στο τέλος κάθε μυθιστορηματικού κεφαλαίου ξεκινάει η ιστορική ανάλυση όσων διαβάσαμε λίγο πριν.
Κάπως έτσι κυλάνε οι σχεδόν 600 σελίδες του βιβλίου, με πλήθος ιστορικών πηγών και αναφορών που βοηθούν τον αναγνώστη να ψάξει ακόμα περισσότερο το θέμα που αναλύεται σε κάθε κεφάλαιο.
Πρόκειται για το δεύτερο βιβλίο της σειράς «Ιστορία» που υπογράφουν οι Κυριαζής-Οικονόμου. Είχε προηγηθεί το «Δημοκρατία και Οικονομία: μια αναλυτική ιστορία της δημοκρατίας από τη γέννησή της ως σήμερα» στο οποίο και αποδεικνύουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει οικονομική ευημερία αν η Δημοκρατία δεν λειτουργεί σωστά, αποδομώντας την πολυφορεμένη φράση «η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα», καθώς κι αυτή ακόμα έχει αδιέξοδα όταν δεν εφαρμόζεται σωστά.
