Οι στίχοι των τραγουδιών δεν είναι αιώνιοι. Αλλάζουν. Τους αλλάζει (τους ευπρεπίζει) η λογοκρισία, αναδρομικά τούς αλλάζει η αυτολογοκρισία ώστε να προσαρμοστούν στο κλίμα των ημερών. Αυτό συνέβη με ένα μεγάλο σουξέ των Scorpions, το «Wind of Change», στην πρώτη συναυλία που έδωσαν στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας τους. Πρόκειται για ένα εμβληματικό τραγούδι, γραμμένο αμέσως μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης και των σοσιαλιστικών (ας τα πούμε έτσι) καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης, ένα τραγούδι όμως που, σύμφωνα με τον δημιουργό του, δίνει μια ρομαντική και άρα παραπλανητική εικόνα της Ρωσίας.
Ετσι οι αρχικοί στίχοι «ακολουθώ τον ποταμό Μόσχοβα», «κάτω στο Γκόρκι Παρκ» και «άκου την μπαλαλάικα» διαγράφτηκαν και τη θέση τους πήρε η ομολογία πίστεως στην τρέχουσα τάξη πραγμάτων. Μάλιστα, προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης, οι νέοι μεταμελημένοι στίχοι παρουσιάστηκαν σε όλο τους το μεγαλείο σε μια τεράστια γιγαντοοθόνη στο στάδιο του Λας Βέγκας όπου εμφανίστηκε το διάσημο γερμανικό συγκρότημα: «Τώρα άκου την καρδιά μου, που λέει Ουκρανία».
Καημένη «Ναταλί», εσύ τη γλίτωσες. Οι στίχοι αυτού του κάποτε πασίγνωστου τραγουδιού του Ζιλμπέρ Μπεκό δεν πέρασαν στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας». Παραμένουν στη λάθος πλευρά.
Το «Ναταλί» (η μουσική και η ερμηνεία είναι του Μπεκό, οι στίχοι αλλουνού) κυκλοφόρησε το 1964, στην καρδιά του Ψυχρού Πολέμου, και έγινε τεράστια επιτυχία σε όλο τον κόσμο, φυσικά και στη Σοβιετική Ενωση. Είναι ένα αφηγηματικό τραγούδι όπου η όμορφη φοιτήτρια Ναταλί είναι η ξεναγός του Γάλλου επισκέπτη στη Μόσχα. Κόκκινη Πλατεία, Μαυσωλείο του Λένιν, Οκτωβριανή Επανάσταση, ζεστή σοκολάτα στο Καφέ Πούσκιν, όλα αυτά τα απαράδεκτα «ρομαντικά» τα συναντάμε στους στίχους του τραγουδιού που κλείνει με την υπόσχεση ότι ο ταξιδιώτης θα γίνει ο ξεναγός της Ναταλί όταν κάποτε αυτή επισκεφθεί το Παρίσι.
Αν σήμερα ζούσε ο Ζιλμπέρ Μπεκό, θα ήταν 95 ετών, οπότε μάλλον δεν θα έδινε συναυλίες, αλλά ακόμα και αν έδινε, δεν θα τραγουδούσε τη «Ναταλί» εκτός και αν της άλλαζε τους στίχους, της άλλαζε τα φώτα. Και αν το «Ναταλί» δεν είχε γραφτεί τότε αλλά ακουγόταν φέτος ως συμμετοχή της Γαλλίας στη Eurovision, το τραγουδάκι θα πάτωνε πανηγυρικά κι ας έχει μια ευκολομνημόνευτη μελωδία.
Μέχρι τώρα λέγαμε ότι οι νικητές ξαναγράφουν την Ιστορία. Να όμως που οι (προσωρινοί) παγκόσμιοι νικητές επιβάλλουν το ξαναγράψιμο των τραγουδιών, το ξαναγράψιμο της μνήμης.
-320x213.jpg)
