Δεν ξέρω για πόσο καιρό και κανείς δεν ξέρει φαντάζομαι, αλλά για ένα παρόν διαρκείας πρέπει να βγάλουμε από τη ζωή μας, κυρίως από τη διπλωματική μας «ατζέντα» τον όρο, με τη σημασία του και όλα τα παρεπόμενα, «ουδετερότητα». Είτε ενεργητική ουδετερότητα είναι αυτή είτε παθητική είτε… ουδέτερη ουδετερότητα είναι, επί του παρόντος είναι εξοστρακισμένη από το διπλωματικό λεξιλόγιο και την πολιτική πρακτική επίλυσης διαφορών δια της μεσολαβήσεως.
Μετά τις «ιστορικές» (έτσι τις είπαν κάποιοι… ανιστόρητοι) αιτήσεις ένταξης στο ΝΑΤΟ των δυο σκανδιναβικών χωρών, Σουηδίας και Φινλανδίας, δυο χώρες που, τουλάχιστον στη μεταπολεμική τους Ιστορία θα μπορούσαν να εκφράσουν, όπως και πολλές φορές εξέφρασαν, το πνεύμα μιας ουδετερότητας κατευναστικής παθών και εντάσεων, τις υπηρεσίες και τα οφέλη μιας ουδετερότητας ευεργετικής στην ύφεση και την ειρήνη (ακόμα μία απαγορευμένη λέξη!) μάλλον θα πρέπει να τα ξεχάσουμε. Καθώς θυμίζουν κάτι από «συνοδοιπόρους» επί αλήστου εποχής αντικομμουνιστικού παραληρήματος.
Πολύ περισσότερο, όταν στη σημερινή εμπόλεμη σύρραξη (είτε εισβολή Ρώσων την πεις είτε διεύρυνση ΝΑΤΟ την πεις, εμπόλεμο είναι, ειρηνικό δεν θα το έλεγες…) ρόλο διαμεσολαβητή έχουν προσφερθεί να παίξουν και, αρχικά, έγινε αποδεκτός αμφοτέροθεν, η Τουρκία και το Ισραήλ, δυο χώρες που δεν έχουν φήμη ούτε ειρηνόφιλων ούτε ουδέτερων.
Θυμήθηκα την «Πρωτοβουλία των 6» εναντίον του «Πολέμου των άστρων» του Ρόναλντ Ρέιγκαν, τέτοιες μέρες, 22 Μαΐου 1984: Ανδρέας Παπανδρέου Ελλάδα, Ραούλ Αλφονσίν Αργεντινή, Μιγκέλ Ντελαμαντρίτ Μεξικό, Τζούλιους Νιερέρε Τανζανία, Ιντιρα Γκάντι Ινδία (δολοφονήθηκε 31 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς), Ούλοφ Πάλμε Σουηδία (δολοφονήθηκε 28 Φεβρουαρίου 1986).
Τώρα ούτε υπαινιγμός για ανάλογες πρωτοβουλίες. Τώρα δεν πρέπει απλώς να αντιτίθεσαι στην εισβολή, πρέπει να καταφάσκεις στον πόλεμο, στους εξοπλισμούς, στη διεύρυνση στρατιωτικών συμφώνων. Η ουδετερότητα απαγορεύεται. Τα παζαρέματα… εξυπακούονται. Ετσι γίνονται οι αγοραπωλησίες τίτλων στο χρηματιστήριο του πολέμου. Ανέκαθεν.
