Ο πόλεμος δεν μπορεί να γίνει ανθρώπινος, μόνο να καταργηθεί μπορεί.
Αλμπερτ Αϊνστάιν
Εβδομάδα των Παθών η τρέχουσα και για τον λαό της Ουκρανίας που υφίσταται τις τραγικές συνέπειες της παράνομης και βάρβαρης ρωσικής εισβολής, που εξαπολύθηκε με προσχήματα παρόμοια εκείνων για τους «ανθρωπιστικούς» πολέμους του ΝΑΤΟ. Οταν τη Μεγάλη Παρασκευή θα ψάλλουμε «Η ζωή εν τάφω», η σκέψη μας θα είναι στραμμένη στις βομβαρδιζόμενες πόλεις, κυρίως στη μαρτυρική Μαριούπολη.
Καλύτερος σπόνσορας του ΝΑΤΟ και της διεύρυνσής του αποδεικνύεται τελικά ο πρόεδρος Πούτιν, με δεδομένο ότι δυο παραδοσιακά ουδέτερες χώρες με μεγάλη συμβολή στην υπόθεση της ειρήνης, η Φινλανδία και η Σουηδία, σπρώχνονται τώρα στην αγκαλιά της Ατλαντικής Συμμαχίας. Ωστόσο, κύριο θύμα του πολέμου είναι ο λαός της Ουκρανίας, με χιλιάδες χαμένες ζωές αμάχων και εκατομμύρια πρόσφυγες.
Κάθε άνθρωπος καλής θέλησης στον κόσμο, κάθε ανθρώπινη συνείδηση, οφείλει να εξεγείρεται μπροστά στις φρικαλεότητες που καθημερινά αποκαλύπτονται και ερευνώνται (ελπίζουμε αξιόπιστα) από αρμόδιους διεθνείς οργανισμούς. Οι ευθύνες για τον πόλεμο που βαρύνουν πολλούς, πέραν του επιτιθεμένου, δεν επιτρέπουν καμιά ανοχή απέναντί του, ούτε εφησυχασμό, με δεδομένο τον κίνδυνο συνέχισης και επέκτασής του – με τη χρήση πυρηνικών όπλων μη αποκλειόμενη.
Κάνουν μεγάλο λάθος κάποιοι στη Δύση που θεωρούσαν αναπόφευκτο τον πόλεμο, δημιουργώντας υποψίες ότι τον ήθελαν κιόλας, είτε για να ενισχυθεί το ΝΑΤΟ, μετά το φιάσκο του Αφγανιστάν, είτε για να μην απομακρυνθεί η Ε.Ε. από την αμυντική ομπρέλα των ΗΠΑ, αποκτώντας τη στρατηγική της αυτονομία όπως πρότεινε ο πρόεδρος Μακρόν.
Για την Αριστερά και τα πολύμορφα κινήματα ειρήνης κανένας πόλεμος δεν είναι αναπόφευκτος και μόνο συντηρητικοί μπορούν να χαρακτηριστούν οι φορείς μιας τέτοιας άποψης. Θυμίζω ότι πολύ πρόσφατα, το 2018, η «μόνη υπερδύναμη» και αυτοαποκαλούμενη νικήτρια του ψυχρού πολέμου αποσύρθηκε διά του ανεκδιήγητου προέδρου Τραμπ από την ιστορική αμερικανοσοβιετική συμφωνία για την απόσυρση από την Ευρώπη και καταστροφή των πυραύλων μέσων και μικρού βεληνεκούς (INF 1987), με τον Πούτιν να ακολουθεί.
Στον πόλεμο της Ουκρανίας αναδεικνύεται ακόμα μία φορά η διάκριση Δεξιάς – Αριστεράς, με την πρώτη να πλειοδοτεί στη ρωσοφοβία, λες και είμαστε στον ψυχρό πόλεμο, τη δε δεύτερη να πρωτοστατεί σε φιλειρηνικές πρωτοβουλίες είτε μέσω της οργάνωσης και ενίσχυσης λαϊκών εκδηλώσεων ειρήνης είτε της αποστολής ανθρωπιστικής βοήθειας στους αγωνιζόμενους υπέρ πατρίδος Ουκρανούς πολίτες, όποια κι αν είναι η ιδεολογία και η πολιτική άποψη του καθενός.
* Σύμβουλος του Διεθνούς Γραφείου Ειρήνης (ΙΡΒ)
