Και όμως, ναι! Αφήστε το αγαπημένο σκυλί σας ακούρευτο για μεγάλο διάστημα, ώστε να μακρύνει πολύ το τρίχωμά του. Και μετά, παραδώστε το στον κουρέα για ένα κούρεμα «με την ψιλή». Αν το αναγνωρίσετε μετά το κούρεμα, κερδίζετε χρυσό ρολόι! Οι «πριν-και-μετά» φωτογραφίες που έστειλαν ιδιοκτήτες σκύλων σ’ ένα ειδικό «σάιτ» στην Αγγλία είναι πραγματικά εντυπωσιακές – μιλάμε για… άλλα σκυλιά.
Πώς, όμως, να αισθάνονται οι σκύλοι όταν υποβάλλονται σε μια τέτοια αισθητική αλλαγή; Δεν έχω εντρυφήσει στο θέμα, αλλά μπορώ να σας διηγηθώ μια δική μας ιστορία, σχετική μ’ αυτό:
Ηταν το 1997 όταν, έχοντας χάσει κατά ανεξήγητο και τραγικό τρόπο τη Λούνα μας, ένα γλυκύτατο σαμογέντ που μας χάρισαν κάποιοι φίλοι, αποφασίσαμε να κάνουμε αυτό που δεν θέλαμε μέχρι τότε: αγοράσαμε ένα κουταβάκι, μαλτεζάκι, ώστε να ‘μαστε σίγουροι ότι θα παρέμενε μικρόσωμο και όταν θα μεγάλωνε. Τη βγάλαμε Λου, σκέτο. Συχνά την έλεγα Λου – η πινέζα, διότι ήταν τοσοδούλα, συγκρινόμενη με τον Αρη και τη Φέη, τα άλλα δύο σκυλιά μας τότε.
Δέκα μήνες μετά, η Λου έμοιαζε μ’ ένα κάτασπρο μάλλινο μπαλάκι. Καθώς έμπαινε και το καλοκαίρι, αποφασίσαμε να την κουρέψουμε. Ηρθε σπίτι ο κουρέας: «Πώς να της τα κόψω;», ρώτησε. «Πολύ κοντά!», του είπαμε, χωρίς να πάει ο νους μας στο κακό… Την ανέβασε στο τραπέζι της κουζίνας, μας έδιωξε -για να μην κάνει τα νάζια της, όπως μας είπε- και έπιασε δουλειά.
Ενα τέταρτο μετά, η πόρτα άνοιξε και από την κουζίνα βγήκε, τρέχοντας, ένα άσπρο… ποντίκι! Αλληλοκοιταχτήκαμε, η γυναίκα μου κι εγώ, και βγάλαμε αυθόρμητα μια κραυγή φρίκης, σαν τον βρικόλακα που βλέπει ξαφνικά τον σταυρό: ΑΑΑΑ!
Η Λου έπιασε το νόημα. Και αντί να ‘ρθει προς το μέρος μας για αγκαλιές και χάδια, χώθηκε κάτω από έναν καναπέ, πήγε στο βάθος βάθος και έμεινε εκεί, σαν να ένιωθε ντροπή για την εμφάνισή της, επί σχεδόν μία μέρα… Δεν μπορώ να ξέρω αν τα σκυλιά των φωτογραφιών που βλέπετε αντέδρασαν έτσι ή αλλιώς. Αλλωστε, όπως και οι άνθρωποι, έτσι και όλα τα σκυλιά δεν αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο όταν κάτι τους συμβεί…
-320x213.jpg)
