Για κάποιον άγνωστο λόγο, παίρνω το πρωινό μου όρθιος, μπροστά από το παράθυρο της κουζίνας, το οποίο «βλέπει» στον πίσω κήπο. Μια από τις μέρες που είχε ρίξει πολύ χιόνι, ένα σπουργιτάκι ήρθε και κάθισε στο περβάζι του παραθύρου. Έμεινε εκεί μερικά δευτερόλεπτα, με περιεργάστηκε και πέταξε μακριά. Αμέσως πήρα λίγο ψωμί, το έτριψα και πέταξα τα ψίχουλα στο κάτασπρο, λόγω χιονιού, πλακόστρωτο. Ξαφνικά, ένα ολόκληρο σμήνος σπουργιτιών, προφανώς πεινασμένων, προσγειώθηκε μπροστά μου και ρίχτηκε στο φαΐ. Ενθουσιάστηκα και τους έριξα κι άλλα ψίχουλα, που κι αυτά εξαφανίστηκαν εν ριπή οφθαλμού.
Οι χιονιάδες πέρασαν, αλλά το πρωινό τάισμα των σπουργιτιών έγινε πια μια συνήθεια. Και κάθε πρωί τρώμε μαζί.
Δεκέμβρης 1967, έξω από τη Θεσσαλονίκη, στου Βότση, υπηρετώ τη θητεία μου στα Τεθωρακισμένα. Μια μέρα που όλα είναι κάτασπρα απ’ το χιόνι, 5-6 φαντάροι έχουν έρθει στο γραφείο μου, στο Ταμείο της μονάδας, και λέμε σαχλαμάρες να περάσει η ώρα. Ξαφνικά, βλέπουμε ένα σμήνος σπουργιτιών στην κατάλευκη πλατεία του στρατοπέδου, να ψάχνουν κάτι να φάνε. Αμέσως ένας από μας φεύγει και γυρίζει μ’ ένα αεροβόλο τουφέκι. Του βάζει ένα μολυβένιο βλήμα, ανοίγει το παράθυρο, σημαδεύει και… μπαμ. Όλα τα σπουργίτια πετάνε μακριά, εκτός από ένα. Ο φαντάρος βγαίνει έξω και μας το φέρνει. Σε λίγο τα σπουργίτια ξαναγύρισαν. Μπαμ. Μπαμ. Μπαμ. Συνολικά, κάπου 20 σπουργίτια «κατεβάσαμε», όλοι, καθώς το αεροβόλο πέρασε απ’ όλα τα χέρια. Στη μέση της χιονισμένης πλατείας του στρατοπέδου έμειναν μερικές κατακόκκινες σταγόνες αίμα.
Ένας από μας έφερε ένα κατσαρολάκι, έριξε λίγο λάδι και το ‘βαλε πάνω στην ξυλόσομπα. Ξεπουπουλιάσαμε τα πουλάκια, τα χαράξαμε στο στήθος τους και τα ρίξαμε στο κατσαρολάκι. Και τα φάγαμε. Τρόπος του λέγειν, δηλαδή, διότι δεν έχει τίποτα να φας ένα τόσο μικρό πουλί.
Πάλι στο σήμερα. Τα μεσημέρια τρώω μπροστά στην τηλεόραση, για να βλέπω τις ειδήσεις. Δίπλα και πίσω απ’ την τηλεόραση υπάρχει ένα στενόμακρο παράθυρο. Εδώ και 3-4 βδομάδες έρχεται και κάθεται στο περβάζι του παραθύρου αυτού, ακριβώς απέναντί μου, ένα καλοθρεμμένο, παχουλό σπουργιτάκι. Με περιεργάζεται για 1-2 λεπτά και φεύγει.
Δεν ξέρω τι «λέει», καθώς ανοιγοκλείνει το στοματάκι του. Θέλω να πιστεύω πως, αν είχε λαλιά, θα μου έλεγε: «Σε συγχωρούμε για όσα έκανες κάποτε, σ’ ευχαριστούμε για ό,τι κάνεις τώρα». Και εγώ θα του απαντούσα: Συγγνώμη…
