Babylon Berlin. Όχι η ταινία!

Ήταν η εποχή που ένα μεγάλο μέρος της προπαγάνδας (κυρίως από τη μεριά της Γερμανίας) εναντίον των Ελλήνων βασιζόταν στο ότι είμαστε τεμπέληδες, δε δουλεύουμε και πίνουμε ούζα όλη μέρα. Ήταν η εποχή των πρώτων μνημονίων, της σκληρής τρόικας και του αδιάλλακτου Σόιμπλε [Τώρα φταίω εγώ να πω πως τα περισσότερα καταστήματα στο Βερολίνο λειτουργούν 12-6 ή 12-5 (!) και μόνο κάποια πολυκαταστήματα ανοίγουν από τις 10;] Τότε, πάντως, ο Αστέρης Κούτουλας, παιδί πολιτικών προσφύγων στο Βερολίνο, «ακτιβιστής» των γραμμάτων και των τεχνών και με τεράστια επαγγελματική εμπειρία στη διοργάνωση μεγάλων εκδηλώσεων, σκέφτηκε πως είναι καιρός να δείξουμε κάτι από την Ελλάδα στους Γερμανούς της Γερμανίας (και όχι μόνο στους Έλληνες εκεί). Η ιδέα έγινε έμπνευση και η έμπνευση πράξη. Πρώτη συνέντευξη Τύπου για το Hellas Filmbox Berlin, όπως ονομάστηκε το πρώτο κινηματογραφικό φεστιβάλ στο Βερολίνο (με κάποιες από τις ταινίες να «ταξιδεύουν» και σε άλλες γερμανικές πόλεις), έγινε στην Αθήνα το 2015, με το πρώτο φεστιβάλ να γίνεται στον ιστορικό κινηματογράφο Babylon, τον Γενάρη του επόμενου έτους.

Από τότε, έχουν περάσει επτά χρόνια. Ο Αστέρης, όπως είχε δηλώσει εξ αρχής, παρέδωσε τα «ηνία» σε νεότερα πρόσωπα. Η Σοφία Σταυριανίδου και η Ελίζα Δέφτου, μαζί με μια εξαιρετική (εξαιρετική όμως!) ομάδα συνεργατών (η Σοφία, η Άλκηστις, ο Δημήτρης, ο Λευτέρης κ.ά.) οργανώνουν τα τελευταία χρόνια το φεστιβάλ, που πλέον μετονομάστηκε σε Greek Film Festibal in Berlin (GFFB). Το 7ο GFFB ολοκληρώθηκε την προηγούμενη Κυριακή, έπειτα από πέντε ημέρες γεμάτες ταινίες, συζητήσεις, συγκινήσεις, εικόνες – όλα έγιναν πλέον πολύτιμες αναμνήσεις.

Διόλου εύκολο δεν είναι να οργανώσεις ένα τέτοιο φεστιβάλ. Όσο κι αν οι επικεφαλής είναι γυναίκες με γνώση, σπουδές και εμπειρία πάνω στο αντικείμενο, το Βερολίνο είναι μεγάλο και το να γίνει ένα ελληνικό κινηματογραφικό φεστιβάλ εκεί θεσμός, μόνο εύκολο δεν είναι. Το κατάφεραν όμως και μάλιστα με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Ούτε κι εμείς το περιμέναμε, που το έχουμε ζήσει από τα γεννοφάσκια του: οι αίθουσες ήταν γεμάτες, προβλήθηκαν συνολικά 35 ταινίες, είχαν ένα πολύ ζωντανό αφιέρωμα στην LGBT+ κοινότητα, έγινε ένα εξαιρετικό masterclass για τη σχέση μουσικής και κινηματογράφου από τον σπουδαίο Δημήτρη Μαραγκόπουλο και φυσικά υπήρξαν και «παράπλευρες» ενέργειες, όπως ξενάγηση στην πόλη, πάρτι και μουσικές (αλλά και γαστρονομικές) εκπλήξεις.

Κάποιοι λατρεύουν το Βερολίνο – δεν ανήκω σε αυτούς. Άλλοι πάλι δεν αντέχουν τους Γερμανούς – τους νιώθω, ψέματα δεν θα πω. Όπως κι αν έχει το πράμα, το να βρίσκεσαι στην καρδιά της Ευρώπης και κάθε μέρα να φτάνεις στην οδό Ρόζα Λούξεμπουργκ, όπου βρίσκεται ο ιστορικός κινηματογράφος Babylon (κλείνει τα 100 του χρόνια και άνηκε στο πρ. Ανατολικό Βερολίνο), για να δεις ελληνικές ταινίες, να γνωρίσεις σημαντικούς Έλληνες αλλά και Γερμανούς δημιουργούς, να συγχωνευτείς με τους ντόπιους σινεφίλ… ε, δεν το λες και λίγο! Πόσο μάλλον αν βάλεις και τα… γύρω γύρω: Το ελληνογερμανικό συγκρότημα «Pascal and the Shades», με επικεφαλής τον Πασχάλη Καλογερούδη, ένα νέο παιδί από την Καβάλα, μας συνεπήρε με τους ροκ και τζαζ ήχους του. Για πρώτη φορά είδαμε από κοντά το σινέ-όργκαν, ένα περίπλοκο πιάνο, το οποίο ανήκει στον συγκεκριμένο κινηματογράφο, είναι ακόμη παλαιότερο από τον ίδιο και με αυτό συνόδευαν στις αρχές του 20ού αι. τις βωβές ταινίες. Τώρα, από το ίδιο αυτό όργανο ακούσαμε εξαιρετικές μελωδίες από τη Ρωσίδα σολίστ Αννα Βαβιλκίνα, που ήξερε να το χειρίζεται και να του δίνει (μουσική) ζωή. Εν τω μεταξύ, δεν ξέραμε ποια ταινία να διαλέξουμε: Τον «Ράφτη» της Σόνιας Λίζας Κέντερμαν; Το «Αγία Έμυ» από την Αρασέλη Λαιμού (κέρδισε, δικαίως, το βραβείο του διαγωνιστικού); Το «Πικροδάφνες» της Πάολας Ρεβενιώτη, που μαζί με τις Εύα Κουμαριανού και Μπέτυ Βακαλίδου μάς μετέφεραν στη δική τους αλήθεια; Το «Οι γάμοι της Τήλου» του Παναγιώτη Ευαγγελίδη; Ή τη σπουδαία δουλειά της Μαρίας, Cyber, Kατσικαδάκου που βραβεύτηκε στο φεστιβάλ για το έργο της (η ίδια έχει μακρά διαδρομή στον ΛΟΑΤΚΙ ακτιβισμό στην Ελλάδα);

«Δεν αντέχω άλλο τους ηλίθιους», φώναζε, αγγλικά και γερμανικά, ένας περιπλανώμενος φλανέρ, το προτελευταίο βράδυ του φεστιβάλ. Τον «χαρήκαμε», ενώ κοιτούσαμε για τελευταία φορά τον ιστορικό κινηματογράφο, από το απέναντι εστιατόριο του Βαλκάνιου Ντενί, που «αγκάλιασε» με την ευγένειά του το φεστιβάλ από την πρώτη μέρα. Αυτό είναι το συγκεκριμένο φεστιβάλ: γεμάτο αλήθειες, γεύσεις, εικόνες, διερχόμενους και εισερχόμενους. Ένας κόσμος ολόκληρος.

[email protected]