Αντανακλαστικά η πρώτη αντίδραση μόλις διάβασα την είδηση ήταν «μην είναι πρωταπριλιάτικο;». Δεν ήταν όμως. Η είδηση στον «Γκάρντιαν» αναρτήθηκε 3 του μηνός.
Συνεπώς ισχύει πράγματι ότι «Η Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου μετονομάζει τις “Ρωσίδες Χορεύτριες” του Ντεγκά σε “Ουκρανές Χορεύτριες”». Υπάρχει κι ένα υποτυπώδες σκεπτικό. Ότι -λέει- τα στεφάνια από λουλούδια που εικονίζονται να φορούν στο κεφάλι οι (παραδοσιακές) χορεύτριες είναι σε κίτρινο και μπλε παστέλ – στα χρώματα της ουκρανικής σημαίας. Υπάρχει επίσης και μια κουτοπόνηρη αναδίπλωση από τους εκπροσώπους της πινακοθήκης που παροτρύνουν και άλλους φορείς να επανεξετάσουν την «εσφαλμένη, λόγω “τεμπελιάς”, αναγνώριση της ουκρανικής τέχνης και κληρονομιάς». Και σ’ αυτό το συμπέρασμα -ξαναλέει- κατέληξε η πινακοθήκη, ύστερα από σχόλια Ουκρανών στα social media. Οι ιστορικοί τέχνης πάλι σιώπησαν. Αλλά προφανώς το μόνο που θα μπορούσε να ακουστεί σ’ αυτή την περίπτωση είναι το «χριτς-χρατς», καθώς έσκιζαν τα πτυχία τους.
Ο Γάλλος Εντγκάρ Ντεγκά φιλοτέχνησε το έργο το 1895 όταν -μαντέψτε- δεν υπήρχε κράτος «Ουκρανία» αλλά, από τον 18ο αιώνα πιο επίσημα, ένα ρωσικό προτεκτοράτο, οι αυτονομιστικές τάσεις του οποίου θα εκδηλώνονταν μόνο μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η οποία «έσκασε» έναν μήνα έπειτα από τον θάνατο του Ντεγκά. Του κορυφαίου του ιμπρεσιονισμού, στην παλέτα του οποίου το κίτρινο και το γαλάζιο ήταν αγαπημένα χρώματα. Επίσης, το 1895 δεν υπήρχε σημαία της Ουκρανίας με μπλε και κίτρινη ρίγα – διότι ακόμα και η αυτονομιστική κίνηση είχε άλλα σύμβολα τότε.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ουκρανικός λαός δέχτηκε ρωσική εισβολή, σφαγιάζεται ή υποφέρει και οδηγείται στον δρόμο της προσφυγιάς. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αν μένει κάτι από την ευρωπαϊκή παρακαταθήκη του Διαφωτισμού και της προόδου είναι η αλληλεγγύη. Η ανοησία, πάλι, όχι.
