Δικαίωμά του είναι του Ουκρανού προέδρου να τον υποστηρίζει το νεοναζιστικό Τάγμα του Αζόφ. Οπως και δικαίωμά του είναι να μην κάνει καν υπαινιγμό για τουρκική εισβολή και κατοχή στην Κύπρο απευθυνόμενος στους Κυπρίους –όπως και στην Ελλάδα– με τηλεοπτική ομιλία στο Κοινοβούλιο.
Ομως να… υπεισέλθει στην οθόνη του κ. Ζελένσκι –απροειδοποίητα, δηλαδή αιφνιδιαστικά– μέλος του Τάγματος του Αζόφ, πολύ περισσότερο, ελληνικής καταγωγής, όπως υποστήριξε, όταν αυτό το τάγμα φέρει διακριτικό σύμβολο τη «λυκοπαγίδα» ή «άγγιστρο του λύκου» (Wolfsangel), που έφεραν αιμοσταγείς τεθωρακισμένες μεραρχίες των SS του Χίμλερ, όπως η 4η που κατέσφαξε την Κλεισούρα Καστοριάς και το Δίστομο Βοιωτίας (η 2η μεραρχία είχε σφάξει τη Γαλλία), δεν ξεμπερδεύεις με ένα «λανθασμένο και άστοχο μήνυμα», όπως πήγε να το «κουκουλώσει» η κυβέρνηση.
Και δεν ξεμπερδεύεις, γιατί, στα σωστά και στα σοβαρά, «λανθασμένο και άστοχο» ήταν όλο αυτό το «εγχείρημα» εμφάνισης στο ελληνικό Κοινοβούλιο του Ουκρανού προέδρου, έτσι όπως εξελίχθηκε και με τα… παρεπόμενα στην Κύπρο. Με πρώτο θύμα τους Ουκρανούς, που μαστίζονται αυτές τις ώρες από τη ρωσική εισβολή με κατακτητικές, πιστεύω, διαθέσεις, σκοτώνονται και διασπείρονται οι ίδιοι και η χώρα τους και δεν τους ταιριάζουν –τουλάχιστον σε χώρες που στέναξαν από το όνειδος του ναζισμού– συνηγορίες νεοναζιστών και εμφανίσεις τους (… στη ζούλα, δίκην… διαρρηκτών) στο ελληνικό Κοινοβούλιο.
Δεύτερο θύμα ασφαλώς είναι η εξωτερική μας πολιτική και τα ιστορικά διπλωματικά μας πλεονεκτήματα, που τα είχαμε, που να πάρ’ η ευχή, και τα χάσαμε μέσα σε λίγες ώρες. Διότι, ό,τι συνέβη στη Βουλή την Πέμπτη –που έφτασε να ενοχλήσει ώς και την κυβέρνηση· αλίμονο, τον πρωθυπουργό έσχατον όλων!– ήταν αναμενόμενο επακόλουθο συγκεκριμένων επιλογών, τοποθετήσεων και αποφάσεων. Οπου τα πρώτα βασικά ρήματα της διπλωματίας που αποβλήθηκαν ήταν τα: μεσολαβώ και επιφυλάσσομαι…
