Οι οικουμενικές αξίες που συμπυκνώνει ο ελληνικός πολιτισμός, διαχρονικά απελευθερωτικές για την ανθρωπότητα, είναι το πρώτιστο μέλημα που πρέπει να καλλιεργεί συστηματικά και να προωθεί στο ταραγμένο διεθνές πεδίο κάθε ελληνική κυβέρνηση, προς όφελος της αδερφοσύνης των λαών. Στο κρίσιμο ζήτημα του τραγικού ουκρανικού προβλήματος με τη ρωσική εισβολή, η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη αρνήθηκε την ταυτότητα του Ελληνισμού, ως γέφυρας των λαών, και έπαιξε το χαρτί μιας μονομερούς πολεμοχαρούς πρακτικής ως προκεχωρημένου φυλακίου του επανακάμψαντος μακαρθισμού.
Η αποστολή όπλων στην Ουκρανία, η απαγόρευση ρωσικών πολιτιστικών εκδηλώσεων, η υστερία των συστημικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, υποδηλώνουν μια μικρόψυχη, μυωπική πολιτική, υπηρετική στυγνών δυτικών συμφερόντων, τα οποία αντιτίθενται στρατηγικά και αξιακά στην πολιτισμική ταυτότητα της χώρας ως γέφυρας των λαών. Αλλωστε, βάση του ρωσικού και ουκρανικού πολιτισμού αποτελεί ο ελληνικός πολιτισμός, σε όλες του τις διαστάσεις. Ο μεγάλος Νίκος Καζαντζάκης, ο οποίος είχε επισκεφθεί τη Ρωσία στη διάρκεια της επανάστασης των μπολσεβίκων, έχει περιγράψει τον επώδυνο και τραγικό ρόλο της Ελλάδας σε αυτό το κομβικό γεωπολιτικό και πολιτισμικό σταυροδρόμι Δύσης – Ανατολής.
«Αληθινά τραγική ’ναι η θέση της Ελλάδας, βαριά πολύ η ευθύνη του σημερινού Ελληνα. Απιθώνει στους ώμους μας επικίντυνο, δυσκολοεχτέλεστο χρέος. Καινούριες δυνάμεις ανεβαίνουν από την Ανατολή, καινούριες από τη Δύση, κι η Ελλάδα, ανάμεσα πάντα στις δυο συγκρουόμενες ορμές, γίνεται πάλι στρόβιλος. Η Δύση, ακολουθώντας την παράδοση της λογικής και της έρευνας, ορμάει να καταχτήσει τον κόσμο. Κι η Ανατολή, σπρωγμένη από τρομακτικές υποσυνείδητες δυνάμεις, χιμάει κι αυτή να καταχτήσει τον κόσμο. Κι η Ελλάδα, ανάμεσά τους, γεωγραφικό και ψυχικό σταυροδρόμι του κόσμου, χρέος έχει πάλι να φιλιώσει τις δυο τούτες τεράστιες ορμές βρίσκοντας τη σύνθεση. Θα μπορέσει;
Ιερή, πικρότατη μοίρα. Το τέλος της περιοδείας μου στην Ελλάδα γέμισε τραγικά αναπάντητα ρωτήματα. Από την ομορφιά φτάσαμε στις σύγχρονες αγωνίες και στο σημερινό χρέος της Ελλάδας. Ενας ζωντανός άνθρωπος σήμερα που νοεί κι αγωνίζεται δεν μπορεί να σεριανίζει πια και να χαίρεται αμέριμνα την ωραιότητα. Σήμερα η αγωνία μεταδίδεται σαν πυρκαγιά, και καμιά πυρασφαλιστική εταιρεία δεν μπορεί να σε ασφαλίσει. Αγωνίζεσαι και καίγεσαι μαζί με όλη την ανθρωπότητα. Κι απάνω απ’ όλους αγωνίζεται και καίγεται η Ελλάδα, αυτή ’ναι η μοίρα της». Αναφορά στον Γκρέκο, σελ. 211, εκδ. Ελ. Καζαντζάκη.
