Κιτρινισμός

Βεβηλώνουν την όποια εναπομείνασα αξιοπρέπεια του λειτουργήματος –τρομάρα του– τα καϊνάρια της ωχρόφαιης εκδοχής της δημοσιογραφίας, που ανακάλυψαν πεδίον δόξης λαμπρόν στην τραγική υπόθεση των μικρών Μαλένας, Ιριδας και Τζορτζίνας. Στην αρχή επιδόθηκαν σε ασταμάτητο αγώνα δρόμου για το ποιος θα περιγράψει με τις πιο ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τον βασανιστικό θάνατο των τριών κοριτσιών. Υπερβολικές δόσεις φρίκης, ικανές να εξοντώσουν τεράστιους πληθυσμούς παχύδερμων, εκτοξεύονταν σαδιστικά από το γυαλί για να παγώσουν τα σπίτια και τις ψυχές των ανυπεράσπιστων τηλεθεατών.

Αφωνη άφηναν οι εξωφρενικές διαστάσεις της όλης υπόθεσης την εγχώρια και διεθνή κοινή γνώμη. Το θέμα πουλούσε και τα κανάλια άδραξαν απ’ το τσουλούφι τη σπάνια ευκαιρία για επίτευξη υψηλών τηλεθεάσεων. Ξέχασαν ώς και τον πόλεμο στην Ουκρανία. Κι από τα μέσα της περασμένης βδομάδας, οπότε συνελήφθη η μάνα κατηγορούμενη για τη δολοφονία της εννιάχρονης κόρης της, οι γνωστοί αστέρες της πρωινής, της μεσημβρινής και της μεταμεσονύκτιας ζώνης εκδήλωσαν τα χειρότερα ανθρωποφαγικά τους ένστικτα.

Μετεβλήθησαν κατά την προσφιλή τους συνήθεια σε αδέκαστους δικαστές. Ο ένας σε ρόλο ειδικού ανακριτή, η άλλη με τουπέ πολύπειρης εισαγγελέως εφετών και η τρίτη, που καταπιάνεται συχνά με σκοτεινές υπόγειες στοές, φορώντας την τήβεννο προέδρου του Αρείου Πάγου, έπεσαν να φάνε ζωντανή τη συλληφθείσα. Τη θεώρησαν συλλήβδην ένοχη για όλους τους ανεξήγητους θανάτους σε νοσοκομεία Αθηνών, Πατρών και περιχώρων.

Πάει περίπατο το τεκμήριο αθωότητας, οι εγγυήσεις της δίκαιης δίκης ποδοπατούνται. Το κατηγορητήριο μένει να κριθεί στις δικαστικές αίθουσες, όχι στα αιμοδιψή αυτόκλητα πάνελ τους. Τους αρέσει – δεν τους αρέσει, ο νομικός πολιτισμός και η δημοσιογραφική δεοντολογία επιτάσσουν να αποκαλείται ώς τότε η Ρούλα Πισπιρίγκου «φερόμενη δράστης». Τα «σατανική εγκληματίας», «ανάλγητη παιδοκτόνος» και «παμφάγο τέρας» εμπίπτουν στις επιβαρυντικές διατάξεις του ΕΣΡ και των κωδίκων της ΕΣΗΕΑ τα αρμόδια συμβούλια κωφεύουν εκκωφαντικά.

Ιδιαίτερη μνεία οφείλεται σε ουκ ολίγους ευεπίφορους στους πειρασμούς της οθόνης ψυχολόγους και ψυχιάτρους που για τα πέντε λεπτά της δημοσιότητας που τους αναλογεί κονιορτοποιούν τα πρωτόκολλα της επιστήμης τους και δεν το ’χουν σε τίποτα να εκδώσουν εύκολες διαγνώσεις εκ του μακρόθεν, βοηθώντας τους τηλεδικαστές να φιλοτεχνήσουν το εγκληματικό προφίλ της Ρούλας κατά το δοκούν.

Ράπισμα σε κάθε δεοντολογική λογική αποτελεί και η στάση ορισμένων ιατροδικαστών που συναγωνίζονται σε συχνότητα εμφανίσεων στο γυαλί την αμφιλεγόμενη περσόνα του Αδ-όνειδος. Πού τους χάνεις, πού τους βρίσκεις, όλη την ώρα στα τηλεπαράθυρα. Ζητούν κάθε τόσο από τον οικοδεσπότη τους παρουσιαστή να αποχωρήσουν, αν γίνεται, γρηγορότερα απ’ τους υπόλοιπους προσκεκλημένους και μόλις λάβουν τη σχετική άδεια, τσουπ, ξεφυτρώνουν στο ανταγωνιστικό κανάλι για να επαναλάβουν μία απ’ τα ίδια. Θου Κύριε…