Αλλοι πενήντα σήμερα. Και άλλοι τόσοι χθες. Ανθρωποι που χάθηκαν να γίνονται αριθμοί της καθημερινότητας. Από πότε αρχίσαμε να επιτρέπουμε να μετατρέπονται οι άνθρωποι τόσο στυγνά σε στατιστικά στοιχεία; Είναι κι αυτή άλλη μια παραδοχή που απλά την προσπερνάς;
Κάθε χρόνο, λίγες μέρες πριν μπει ο Απρίλης, μύριζε άνοιξη. Τώρα, «επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα θα πλήξουν τις επόμενες δύο εβδομάδες την υφήλιο». Και ψιθυρίζουν ο ένας στο αυτί του άλλου: «Ποιος το περίμενε;». Ανυποψίαστοι κι ερήμην μπλεγμένοι μεταξύ τους κουβάρι. Και είναι και οι άλλοι, οι δήθεν υποψιασμένοι, που τρέχουν να πιαστούν από ιστορικά μαντζούνια και φιλοσοφίες: «Δεν διδαχτήκαμε από την ιστορία μας». Ομως, η ιστορία, όπως φαίνεται, μας δίδαξε ό,τι μας συνέφερε. Στα υπόλοιπα μείναμε μετεξεταστέοι και μυαλό δεν βάλαμε.
Αν προσπαθήσουμε τώρα να δούμε τη θετική πλευρά των πραγμάτων, τότε ίσως να είναι η κατάλληλη στιγμή και μυαλό να βάλουμε και να ανασκουμπωθούμε να μάθουμε και γράψουμε τη δική μας ιστορία. Δεν υπάρχει χρόνος χαμένος. Υπάρχει χρόνος μη ανακτημένος και το από εδώ και πέρα. Είτε αυτό είναι μια μέρα είτε πενήντα χρόνια.
Προλαβαίνουμε. Αν όχι να σώσουμε τη δική μας τη γενιά, τουλάχιστον τις επόμενες. Κι αν δεν βγούμε από το «εγώ» μας δεν θα δούμε ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό. Θα μου πεις, «εδώ δεν μπορώ να φτιάξω τη δική μου τη ζωή και των ανθρώπων γύρω μου, θα κάτσω να σκεφτώ και για τις επόμενες γενιές;». Είπαμε, το να τα βλέπεις όλα μαύρα και να ανεμίζεις λευκό μαντίλι παραίτησης είναι το πιο εύκολο πράγμα. Στα δύσκολα επιλέγουμε να ανταλλάξουμε την ύπαρξη με την ανυπαρξία λέγοντας πως κι αυτό θα περάσει.
Ομως ο χρόνος είναι αμείλικτος με όλους. Και μπαίνει η άνοιξη. Ας φέρουμε τούμπα όλες τις παλέτες του κόσμου και ας φτιάξουμε έναν καινούργιο, όπως τον θέλουμε. Για εμάς και για τους επόμενους. Κι ας είναι δύσκολο. Κι ας μην είναι με το μέρος μας οι στατιστικές. Αλλωστε, τίποτα το σημαντικό στη ζωή δεν είναι μετρήσιμο.
Ξέρω πως όλα αυτά ίσως να φαίνονται απολιτίκ και ρομαντικά. Ο,τι πιο μαύρο, άλλωστε, έχουμε μάθει να το βαφτίζουμε ρεαλιστικό κι ας αποτελεί απλά τον πιο εύκολο τρόπο για να σηκώσεις τα χέρια ψηλά. Γι’ αυτό, κάνοντας την αρχή, λέω να φέρω τούμπα ακόμα και αυτές τις έννοιες. Ας γίνει βαθιά πολιτική και ρεαλιστική έννοια η αλληλεγγύη, η αγάπη, η αγκαλιά, τα γέλια και οι βουτιές μέσα στα αγριολούλουδα. «Εχεις τα πινέλα και τα χρώματα. Ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα» είχε πει κι ο Καζαντζάκης, αλλά αντί να τον ακούσουν τουλάχιστον σε αυτό, έτρεξαν να τον αφορίσουν.
