Η αναγνώριση των «Δημοκρατιών» του Λουγκάνσκ και του Ντονέτσκ από τον Πούτιν, αν δεν είναι επικίνδυνος διαπραγματευτικός ελιγμός, κινδυνεύει να βραχυκυκλώσει –αν όχι να ακυρώσει– τη διπλωματική διαπραγμάτευση στις σχέσεις Δύσης – Ρωσίας, καθώς όλα δείχνουν ότι πολύ δύσκολα θα πραγματοποιηθεί μεθαύριο Πέμπτη η συνάντηση Μπλίνκεν – Λαβρόφ στη Γενεύη και φυσικά ούτε λόγος μπορεί να γίνεται για συνάντηση κορυφής του Πούτιν με τον Μπάιντεν.
Η αναγνώριση της ανεξαρτησίας των δύο επαρχιών του Ντονμπάς ανοίγει το κουτί της Πανδώρας, καθώς δίνει νομιμοποιητικό πρόσχημα στο Κίεβο να κλιμακώσει τις επιχειρήσεις και ταυτόχρονα ανοίγει την πόρτα στην είσοδο ρωσικών στρατευμάτων έπειτα από πρόσκληση των δύο –αναγνωρισμένων πλέον– ανεξάρτητων δημοκρατιών.
Με τη χθεσινή του κίνηση ο Πούτιν εμφανίζεται να αδειάζει χωρίς προσχήματα τον Μακρόν και τον Σολτς που κατέβαλαν κάθε δυνατή προσπάθεια διαμεσολάβησης.
Και όχι μόνον, καθώς με τον χθεσινό του αιφνιδιασμό ο Πούτιν δικαιώνει τους οπαδούς μιας ψυχροπολεμικής περικύκλωσης της Ρωσίας που επισείουν εδώ και τρεις δεκαετίες τον αυτοκρατορικό μετασοβιετικό ρεβανσισμό της Μόσχας.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το μόνο που δεν μπορεί κάποιος να προσάψει στον Πούτιν είναι η εν θερμώ αντίδραση.
Η αναγνώριση της ανεξαρτησίας των δύο ρωσόφωνων επαρχιών δείχνει ένα Κρεμλίνο αποφασισμένο να πληρώσει το όποιο κόστος των κυρώσεων για να επιτύχει την παλινόρθωση της ηγεμονικής κυριαρχίας της Ρωσίας στην πρώην ΕΣΣΔ εξαιρουμένων των βαλτικών κρατών.
Η φυγή προς τα εμπρός του Πούτιν έχει τη λογική της, μια λογική που θεωρεί την Ουκρανία τεχνητό κράτος και κατασκευασμένο έθνος με ευθύνη των μπολσεβίκων.
Προφανώς, αν καις τις γέφυρες για το Ντονμπάς, οκτώ χρόνια μετά την προσάρτηση της Κριμαίας, έχεις χάσει οριστικά τα ισχυρά ερείσματα στην Ουκρανία εκτός εάν επενδύεις σε κυβερνητική ανατροπή στο Κίεβο.
Ενας γενικευμένος πόλεμος στην Ουκρανία είναι αδιανόητος, καθώς δύσκολα θα οριοθετηθεί εντός της πρώην ΕΣΣΔ.
Τούτων λεχθέντων και οι δύο πλευρές φέρουν ιστορικές ευθύνες:
• Η διάλυση της ΕΣΣΔ τον Δεκέμβριο του 1991 δεν ήταν συνωμοσία της Δύσης, αλλά τυχοδιωκτική επιλογή της ομάδας Γέλτσιν με στόχο την εκδίωξη του Γκορμπατσόφ από το Κρεμλίνο.
• Η αντιμετώπιση της μετασοβιετικής Ρωσίας ως ηττημένης χώρας πριμοδότησε μια ακραία αναδίπλωση της χώρας στην εθνική και θρησκευτική της ταυτότητα.
Η Δύση επιφύλαξε στη Ρωσία την ίδια μεταχείριση που υιοθέτησαν οι νικητές του πολέμου στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης.
