Για την απονομή της δικαιοσύνης ο τετράδυμος αστικός μύθος συντίθεται από την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, τη συνείδηση του δικαστή, την τυφλή Δικαιοσύνη και ότι αυτή αποτελεί «το τελευταίο καταφύγιο του πολίτη».
Τον μύθο αυτόν καλλιεργούν οι άλλες εξουσίες ως άλλοθι για τις ποικίλες παρεμβάσεις τους έως χειραγωγήσεις σε βάρος της δικαστικής εξουσίας, τον προβάλλουν οι δικαστικοί για λόγους αυτοσυντήρησης, τον επικαλούνται όμως και οι πολίτες γιατί έχουν ανάγκη να πιστεύουν ότι απονέμεται δίκαιο.
Μόνο που και ο μύθος αυτός, όχι λίγες φορές, θρυμματίζεται, σε υποθέσεις κυρίως που συνδέονται με πρόσωπα ή πράξεις της πολιτικής, οικονομικής, μιντιακής, κατά καιρούς δε και της εκκλησιαστικής εξουσίας.
Η τρέχουσα πραγματικότητα και μόνο με το έγκλημα Novartis δεν αφήνει περιθώρια για αμφιβολίες ως προς τις πολυποίκιλες δράσεις προσώπων της πολιτικής εξουσίας, με την άμεση συνδρομή και της μιντιακής, σε βάρος λειτουργών του δικαστικού συστήματος αλλά και δημοσιογράφων, για μόνο τον λόγο ότι έπραξαν το χρέος τους.
Ετσι το δικαστικό σύστημα, ως «τελευταίο καταφύγιο του πολίτη» θεωρούμενο, βομβαρδίζεται, στην περίπτωση όμως της Ελ. Τουλουπάκη δεν σφυροκοπείται μόνο απ’ έξω, αλλά υπονομεύεται και από μέσα.
Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά, αυτό όμως αυξάνει το χρέος των ίδιων των δικαστικών, με τη συνταγματική διασφάλιση της προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας τους αλλά και την κοινωνική στήριξή τους, να αντισταθούν στις όποιες πιέσεις υφίστανται, είτε από εξωτερικούς παράγοντες είτε στο εσωτερικό οργάνωσης του δικαστικού συστήματος και όχι να ζητούν, κατά τρόπο υποτιμητικό γι’ αυτούς, «αφήστε τη Δικαιοσύνη ελεύθερη», εφόσον η εξασφάλιση της ελευθερίας της, όπως την εννοούν, αποτελεί χρέος δικό τους και δεν προσφέρεται ως αντίδωρο από άλλους.
