Τυρί με τρύπες

Ξενόδουλο ίσαμε τα μπούνια υπήρξε ανέκαθεν το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Τις πρώτες δεκαετίες μετά την απελευθέρωση από τον οθωμανικό ζυγό, μάλιστα, τα κόμματα αυτοπροσδιορίζονταν εντελώς απροκάλυπτα ανάλογα με το ποιας εκ των μεγάλων δυνάμεων τα συμφέροντα εξυπηρετούσαν. Η Αγγλική, η Γαλλική και η Ρωσική παράταξη της ημετέρας δημόσιας σφαίρας λογοδοτούσαν στις πρεσβείες των ως άνω χωρών, τη γραμμή των οποίων εφάρμοζαν κατά γράμμα. Η εν λόγω ταπεινωτική κατάσταση δεν ίσχυε μονάχα κατά το μακρινό παρελθόν.

Επέζησε δυστυχώς στο πέρασμα των ετών και ζει και βασιλεύει ώς τις μέρες μας με μικροπαραλλαγές και καλλωπιστικά ρετούς. Το δόγμα της Δεξιάς «ανήκομεν εις την Δύσιν» παρέδωσε γην και ύδωρ στους Αμερικανούς αμέσως έπειτα από τον Εμφύλιο και τους εξασφαλίζει μέχρι σήμερα επιθετικές στρατιωτικές βάσεις στα τέσσερα σημεία του εγχώριου ορίζοντα. Για να παραμείνει εξάλλου η Ψωροκώσταινα αναπόδραστα συνδεδεμένη με την ψυχή της σύγχρονης εκδοχής του δυτικού πολιτισμού, δηλαδή με το ευρώ, σύσσωμες οι δυνάμεις του ημεδαπού αστισμού υπέγραψαν ανάλγητα μνημόνια που έφεραν σε δεινή θέση την κοινωνία και τους πολίτες.

Νομιμοφροσύνης πιστοποιητικά επεδείκνυε αντιστοίχως μεγάλη μερίδα της Αριστεράς από και προς την παγκόσμια σοβιετική πατρίδα επί δεκάδες τέρμινα προτού καταρρεύσει σαν πύργος από σημαδεμένα τραπουλόχαρτα συναρμολογημένος πάνω στην κινούμενη άμμο του σταλινισμού. Απαξάπαντες οι εκπρόσωποι του πολιτικού μας βίου, λοιπόν, πολιτεύονται αναζητώντας αμφιλεγόμενα πρότυπα στο εξωτερικό, αυταπατώμενοι πως η ταύτιση με προβεβλημένους ξένους ηγέτες αυγατίζει κατά τι το ελλιπές τους ανάστημα. Κατατρύχονται από το σύνδρομο κατωτερότητας του επαρχιώτη που αυτοθαυμάζεται σε φανταχτερά καθρεφτάκια για ιθαγενείς, αρκεί να προέρχονται από τις πολύφερνες πρωτεύουσες της Εσπερίας.

Ορισμένες πολιτικές κινήσεις, παρά ταύτα, ετεροκαθορίστηκαν, λαμβάνοντας το όνομα υπηκόων τρίτης δύναμης από κομματικούς αντιπάλους τους ή από προσκείμενους δημοσιογράφους. Αναφέρω προχείρως την περίφημη «ομάδα των Ιαπώνων». Συστάθηκε το 1906 από τον τρικουπικό Στέφανο Δραγούμη, τον θεοτοκικό Δημήτριο Γούναρη και τον δηλιγιαννικό συγχωριανό μου Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη. Γρήγορα πλαισιώθηκε από πολιτευτές όλων των παρατάξεων με κοινό στόχο τον εκσυγχρονισμό του χρεοκοπημένου ελληνικού κράτους. Ονομάστηκαν τοιουτοτρόπως, αφότου ο Βλάσης Γαβριηλίδης της «Ακρόπολης» συνέκρινε τη μαχητικότητά τους με εκείνη των σαμουράι, που είχαν εντυπωσιάσει τους Ευρωπαίους στον πρόσφατο ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο.

Ιδεώδης γνώστης της νεότερης ιστορίας, ο Πάνος Σκουρλέτης ζήλεψε τη δόξα του Γαβριηλίδη και προσφέρθηκε να μετατραπεί σε αυτόκλητο ανάδοχο του ΚΙΝ.ΑΛΛ. «Στην κοινοβουλευτική παράδοση υπήρχαν οι ορεινοί και οι πεδινοί, τώρα υπάρχουν και οι “Ελβετοί”, οι άχρωμοι» είπε με νόημα, καταδικάζοντας την υποτιθέμενη πολιτική ίσων αποστάσεων ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ., την οποία αποδίδει εσχάτως στη Χαριλάου Τρικούπη η Κουμουνδούρου. Εκτός απ’ την παροιμιώδη ουδετερότητα κατά τους παγκοσμίους πολέμους, η μικρή χώρα της κεντρικής Ευρώπης φημίζεται για την παραγωγή τυριών των οποίων ο μισός όγκος καλύπτεται από τρύπες. Τις αμφίσημες αιτιάσεις παρέκαμψε η Νάντια Γιαννακοπούλου ενθυμούμενη την εποχή που οι συριζαίοι αποκαλούσαν τους πασόκους «Γερμανο-τσολιάδες». Πόσα εθνικά παρωνύμια πια!