ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Αποστολία Μπαλωμένου*
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Θυμάμαι κάποτε για τα κανάλια ήταν μέγα ζητούμενο ποιος θα βγάλει πρώτος την είδηση. Πότε σταμάτησε αυτός ο αγώνας; Η είδηση για τον βιασμό της 24χρονης σε ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης «κυκλοφορούσε» στα sites τέσσερις μέρες, το twitter οργίαζε, αλλά στις ειδήσεις ακούγαμε ότι, παρά τους 80 νεκρούς κάθε μέρα, «ευτυχώς, Παναγία μου, μάλλον θα κάνουμε Πάσχα στο χωριό φέτος».

Οι ειδησεογραφικοί σταθμοί δίνουν την εντύπωση ότι περιμένουν να δουν ποιος από τους ανταγωνιστές θα βγάλει πρώτος το φίδι από την τρύπα. Αισθάνομαι ότι κάποιος στα γραφεία λέει: «Ασε καλύτερα. Ας περιμένουμε να δούμε πρώτα». Να δούμε αν ισχύει, να δούμε μήπως «τα ήθελε και τα έπαθε», να δούμε μήπως ξεφουσκώσει η είδηση στο διαδίκτυο. Μη στιγματίσουμε πρώτοι τους «επιχειρηματίες» που κάνουν χορηγίες στο υπ. Πολιτισμού και ποιος μας ξεπλένει μετά. Γενικά, κάτσε να δούμε. Ούτε έρευνα, ούτε ρεπορτάζ, ένοχη τηλεοπτική σιωπή. Οπότε από πού περιμένουν να μάθουν τι πραγματικά έγινε εκεί; Και όταν «είδαν πια» πως η κατάσταση δεν καταλαγιάζει, από τους πρώτους τίτλους ρεπορτάζ που πέρασαν στους δέκτες μας ήταν: «Αυτοδημιούργητοι επιχειρηματίες συμμετείχαν σε ροζ πάρτι στη Θεσσαλονίκη».

Αυτά που ακολούθησαν, λίγο-πολύ προβλέψιμα. Πήραμε μια ιδέα από τον χειρισμό του #metoo στο ελληνικό θέατρο. Οι «τα ήθελε και τα έπαθε» χέρι χέρι με τους «ξεπλυτές εγκληματιών» και από την άλλη οι υποστηρικτές του θύματος δίπλα σε κάθε θύμα. Να μην πούμε τα αυτονόητα. Ισως βοηθήσει να σκεφτούμε κάποια ονόματα που μας είναι πολύ γνωστά, αλλά με έναν άλλον τρόπο. Η Ελένη Τοπαλούδη βρέθηκε νεκρή μετά από φριχτά βασανιστήρια και πετάχτηκε ζωντανή στη θάλασσα γιατί κατά πάσα πιθανότητα δεν συναίνεσε (μεταξύ άλλων) στο να έρθει κι άλλος στην «παρέα», με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Γιατί να περιμένουμε αυτή την τραγική κατάληξη ξανά; Αν όχι για να πιστέψουμε, τουλάχιστον να ακούσουμε την κάθε ιστορία.

Θα το φωνάζουμε μέχρι να γίνει αντιληπτό. Το ΟΧΙ είναι ΟΧΙ. Ομως, κάποιος πρέπει να πάρει το θάρρος και να πάει το επιχείρημα ένα βήμα παρακάτω. Ακόμα κι αν κάποια πει το ΝΑΙ και συναινεί στο να τελεστεί η πράξη, αυτό δεν σημαίνει πως από κει και πέρα ο άλλος άνθρωπος έχει κάθε δικαίωμα πάνω στην ψυχή και το σώμα της. Ακόμα και αν δεχτείς μια συμφωνία με χρήματα, ακόμα και αυτή η συμφωνία έχει όρους.

Το ότι κάποιος πληρώνει δεν του δίνει το δικαίωμα να φέρει και τους φίλους του παρέα, αν αυτό δεν είναι μέσα στη συμφωνία. Πραγματική κοινωνική πρόοδος θα ήταν να στηρίζουμε θύματα οποιασδήποτε βίας, ακόμη κι όταν πιστεύουμε πως η προσωπική μας ηθική διαφέρει από εκείνη του θύματος (κατά την κρίση μας). Καλό θα ήταν σε κάποια κοντινή στιγμή να μπορούμε να μιλήσουμε για τον βιασμό στην πορνεία (φαντάζομαι σε κάποιους θα φαντάζει αστείο) ή για τον βιασμό μέσα στον γάμο (σε άλλους ακόμη πιο αστείο).

Αλλά πώς να μιλήσει κανείς γι’ αυτά όταν ακόμα αναρωτιόμαστε ποια ανάγκη οδηγεί νέους και ωραίους επιχειρηματίες να ναρκώσουν γυναίκες ή όταν τα προφίλ αδίστακτων γυναικοκτόνων ανεβαίνουν κατά χιλιάδες σε followers την επόμενη στιγμή της αποκάλυψης της ταυτότητάς τους.

Αυτό που ακόμη δεν καταλαβαίνω είναι γιατί ενώ οι γυναίκες νικούν τον φόβο και διεκδικούν τον σεβασμό και τη δικαιοσύνη, οι γυναικοκτονίες είναι πιο πολλές από τους μήνες του χρόνου.

*απόφοιτης Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ