Κάθε μέρα που περνά, επιβεβαιώνει την ανατρεπτική δυναμική του Ζεμούρ στη Δεξιά και την Ακροδεξιά της Γαλλίας.
Από τους Λεπέν, Πεκρές και Ζεμούρ, ο μόνος που δεν αισθάνεται ως απειλή μια ενδεχόμενη επανεκλογή Μακρόν είναι ο τελευταίος.
Στην περίπτωση αυτή, μια από τις δύο υποψήφιες θα αποκλεισθεί στον πρώτο γύρο, με τη δεύτερη να ηττάται στον δεύτερο.
Σε ό,τι αφορά την Πεκρές είναι βέβαιο ότι θα αμφισβητηθεί από τους εσωκομματικούς αντιπάλους της, ενώ η Λεπέν δεν έχει περιθώριο να παραμείνει στην πολιτική σκηνή και να διεκδικήσει ύστερα από πέντε χρόνια για τέταρτη φορά το Μέγαρο των Ηλυσίων. Ακόμη και με το σενάριο της επανεκλογής του Μακρόν ο Ζεμούρ θα είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης στον χώρο της Ακροδεξιάς με κατοχυρωμένη διείσδυση στον χώρο της σκληρής Δεξιάς.
Η Λεπέν σπατάλησε την πενταετία 2017-2022 σε μια προσπάθεια διαφοροποίησής της από την ακροδεξιά ατζέντα και ρητορική.
Το μήνυμά της ήταν και είναι ότι έχει τα εχέγγυα και τις προϋποθέσεις για μια υπεύθυνη κυβερνητική διαχείριση.
Ο στόχος προφανής, να διεμβολίσει την εκλογική βάση των Ρεπουμπλικανών ως μια σκληρή Δεξιά.
Στην αντίθετη κατεύθυνση κινείται από την προεκλογική εκστρατεία του 2007 του Σαρκοζί η Γκολική Δεξιά, που σήμερα ονομάζεται «Οι Ρεπουμπλικάνοι»
Προσπαθεί να διαμηνύσει ότι είναι ένα κόμμα του νόμου και της τάξης, της σκληρής καταστολής και της μηδενικής ανοχής με δυο λόγια λέει στη συνιστώσα της λαϊκής της βάσης, που προβληματίζεται, ότι δεν χρειάζεται να μετακινηθεί προς την Ακροδεξιά.
Ετσι, η Λεπέν, ως δεξιά κανονικότητα, και η Πεκρές ως κήρυκας της μηδενικής ανοχής στην όποια παραβατικότητα, αλληλοακυρώνονται ως επαγγελματίες της εξουσίας χωρίς αρχές.
Ετσι προκύπτει το κενό, το οποίο έρχεται να καλύψει ο Ζεμούρ με διακριτή ταυτοτική ιδεολογική Ατζέντα.
Ετσι εξηγείται πώς ο εξτρεμιστής Ζεμούρ έχει μεγαλύτερη διείσδυση στην εκλογική βάση της Γκολικής Δεξιάς από ό,τι η σχεδόν πολιτικά ορθή Λεπέν.
Την Κυριακή 13/4, ο Ζεμούρ, δυόμισι μήνες μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του και του κόμματος Ανάκτηση, γιόρτασε την άνοδο των μελών στις 100.000. Μετά το 1789, η Ακροδεξιά στη Γαλλία ερμήνευσε τη Γαλλική Επανάσταση ως συνωμοσία των Εβραίων και των Μασόνων.
Σήμερα, κατά τον Ζεμούρ, όλα τα δεινά οφείλονται στην επίθεση που δέχεται η χώρα από το Ισλάμ.
