Επιτρέψατέ μου να γράψω τη διεθνή λέξη στη ρωσόφωνη εκδοχή της επειδή μπούχτισα τόσες μέρες παρακολουθώντας τις μαραθώνιες «έκτακτες» αδολεσχίες των καναλιών που συνεχίζονται αδιαλείπτως κανονικότατα από την περασμένη Πέμπτη – και πού ’σαι ακόμη! Τα μεταξωτά βρακιά απαιτούν ευλύγιστους κώλους και επιδέξιους γλουτούς! Παρά ταύτα, το βασίλειο της ελληνικής τηλοψίας παραμένει αποκρουστικά γυμνό, σαν σεμνότυφος επαρχιώτης κολυμβητής στα Μάταλα τη δεκαετία του ’60. Για να καλύψεις με εικοσάωρες καθημερινές εκπομπές οποιοδήποτε κορυφαίο γεγονός –πολλώ δε μάλλον έναν πόλεμο εν εξελίξει– πρέπει να διαθέτεις εμπεδωμένες υποδομές και έμπειρο προσωπικό.
Λαθροχειρίες και τσαρλατανισμοί απαγορεύονται διά ροπάλου για τον απλούστατο λόγο ότι δεν κρύβουν, αλλά γιγαντώνουν τις εξόφθαλμες αδυναμίες σου. Πώς μπορεί, άραγε, να προβάλλει ώρες επί ωρών σημαντικά παγκόσμια συμβάντα κάποιος σταθμός, η διεθνής θεματογραφία του οποίου «παίζει» συνήθως σκάρτα τρία λεπτά στο τέλος του κεντρικού του δελτίου, λίγο πριν από τα αθλητικά και την πρόβλεψη του καιρού; Η οψίμως δήθεν εξονυχιστική παρουσίαση, εν προκειμένω, αντί για το θέμα εξαντλεί εν τέλει τους θεατές.
Επαρχιώτικος κοσμοπολιτισμός, πά’ να πει. Το CNN, το BBC, το Al Jazeera και παρεμφερείς δίαυλοι επενδύουν επί συναπτά έτη στη σχετική ειδησεογραφία. Διαθέτουν άρτια δίκτυα σε ολόκληρο τον κόσμο με πλήθος ανταποκριτών που βρίσκονται μεγάλα διαστήματα σε διάφορες χώρες και κατέχουν τα προβλήματά τους καλύτερα κι από πολύπειρους διπλωμάτες. Η αθρόα χρηματοδότηση τους επιτρέπει να καλλιεργούν εντατικά τις πηγές τους και να βασίζονται στις πολυποίκιλες διασυνδέσεις τους. Τα κανάλια της ημεδαπής, αντιθέτως, εκθέτουν στη γραμμή του πυρός ανυπεράσπιστους τους απεσταλμένους τους, ξαμολώντας τους την τελευταία στιγμή ξυπόλητους στ’ αγγούρια να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά.
Οι παγιδευμένοι ρεπόρτερ εκπέμπουν εκόντες άκοντες από την εξώθυρα της πρεσβείας ή των προξενείων μας, τους μόνους φορείς που εγγυώνται την ασφάλειά τους, και παρ’ ελπίδα πολλοί απ’ αυτούς στέλνουν αξιοπρεπέστατες ανταποκρίσεις υπό τις πιο δύσκολες συνθήκες. Οι παρουσιαστές φλυαρούν διαρκώς στο πλατό με τους ίδιους και τους ίδιους «διεθνολόγους» και γιαλαντζί αναλυτές που μη έχοντας τι άλλο να πουν αναπαράγουν ασύγγνωστα την εύπεπτη δυτική προπαγάνδα.
Στα γεράκια του αμερικανικού Πενταγώνου αναφερόταν ένας απ’ αυτούς. Προσπαθούν να μπουν στο μυαλό του Πούτιν, έλεγε στομφωδώς, και το μόνο που διαπιστώνουν είναι ότι ο Ρώσος πρόεδρος προτάσσει πάνω απ’ όλα τις άνομες επιδιώξεις του και ουδόλως ενδιαφέρεται για τον ανθρώπινο πόνο που προκαλούν. Οι εχέφρονες δεν μπορεί παρά να υποστηρίζουμε τον ουκρανικό λαό που υποφέρει και να ζητούμε το τέλος του παράλογου πολέμου. Δεν καταπίνουμε, όμως, αμάσητη τη δαιμονοποίηση του εκάστοτε ανάλγητου εχθρού. Τα ως άνω αρπακτικά βομβάρδιζαν προφανώς το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Γιουγκοσλαβία με γνώμονα τον άνθρωπο. Μόνο που τότε τα δυτικά Μέσα δεν έδιναν δυάρα και τα παθοβολήματα Σέρβων και λοιπών μελαψών. Εως εδώ η υποκριτική μεροληψία.
