Ασχολίαστα

Κυκλώνας σκέψεων και σειρά σοβαρών θεμάτων με κατακλύζουν. Σκεφτόμουν να γράψω για τη χώρα και το πόσο καταπληκτική ποιότητα ζωής έχει, αλλά δεν θα το κάνω. Έλεγα να αναφερθώ στην ακρίβεια, που τη νιώθουμε στο πετσί μας, και στον γνωστό Σπύρο της Ανάπτυξης και των Επενδύσεων που αποδίδει όσα κακά συμβαίνουν μόνο σε εξωγενείς παράγοντες και μιλά συνεχώς για τους καταπληκτικούς οικονομικούς δείκτες της τωρινής κυβέρνησης.

Αλλά επίσης δεν θα το κάνω. Ακόμη κι όταν ο ίδιος, με την «Ελληνική Αγωγή» και την προτίμησή του να τον προσφωνούν με το αρχαιοελληνικό του όνομα, χαρακτηρίζει σε ζωντανή σύνδεση μια δημοσιογράφο «ΣΥΡΙΖΑ», χωρίς κανείς ή καμία από τους παρόντες συναδέλφους της -έστω για την… τιμή των όπλων- να αντιδρά στην προσβολή και την τοποθέτηση όλων σε κομματικούς στρατούς.

Ισως θα μπορούσα να γράψω για την παράδοση του 12ου δράστη της δολοφονικής επίθεσης στον 19χρονο Αλκη. Για το μαρτύριο που έζησε, ζει και θα ζει η μάνα της Ελένης Τοπαλούδη. Μια γυναίκα που θα κληθεί να ξανακατέβει με τον άνδρα της από το Διδυμότειχο στο Εφετείο της Αθήνας στις 10 Μαρτίου, προκειμένου να βεβαιωθεί ότι δεν θα μειωθεί η ποινή των δολοφόνων της κόρης της. Κάτι, που αν συμβεί, θα την οδηγήσει -όπως λέει μες στον πόνο της- να «τα φέρει όλα τούμπα στην Ελλάδα».

Αλλά και πάλι δεν θα σχολιάσω κάτι. Γιατί; Διότι αυτό που κυρίως με απασχολεί είναι οι εντεινόμενες μέρα με τη μέρα ιαχές πολέμου στη ρωσο-ουκρανική κρίση και τα «παιχνίδια» επιβολής και επικυριαρχίας, με ήδη δύο νεκρούς ομογενείς.