Ενας συντροφικός αποχαιρετισμός

Εφυγε από τη ζωή την περασμένη Πέμπτη, πλήρης ημερών, ύστερα από ολιγοήμερο αναπνευστικό επεισόδιο ο Νίκος Σιαπκίδης, προσωπικότητα εμποτισμένη από τον ουμανισμό και τη διανόηση της Αριστεράς, αρχιτέκτονας αλλά και ιδρυτής, διευθυντής και εκδότης της «Επιθεώρησης Τεχνης», του σημαντικότερου περιοδικού της Αριστεράς για τις τέχνες, τον πολιτισμό, τη λογοτεχνία από το πρώτο του τεύχος, το 1954, μέχρι το κλείσιμό του από τη χούντα. Σήμερα το μεσημέρι (ώρα 12.00) γίνεται η πολιτική κηδεία του στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών,

Εκεί θ’ αποχαιρετήσουμε «έναν πολύ ιδιαίτερο άνθρωπο, συμπολίτη μας, συνάδελφο, σύντροφο και φίλο», όπως γράφει η Συσπείρωση Αριστερών Αρχιτεκτόνων στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά της. Γράφει ακόμα:

«Ο Νίκος Σιαπκίδης δεν σταμάτησε ποτέ να ονειρεύεται, μένοντας νέος μέχρι το τέλος. Σταθερά στρατευμένος στις μεγάλες πανανθρώπινες ριζοσπαστικές ιδέες της εποχής μας, στην Αριστερά και στην οικολογία, δεν έπαψε να σκέφτεται και να πράττει ελεύθερα, με πνεύμα ακούραστο, ανοιχτό στην αμφισβήτηση και στην κριτική, με άσβεστη διάθεση μεγάλης και σεμνής προσφοράς, με τρυφερότητα, με καλοσύνη και με ανεξάντλητο, καυστικό χιούμορ, κερδίζοντας την εκτίμηση, τον σεβασμό και την αγάπη, ασχέτως συμφωνίας, από όλους.

Καλλιέργησε πλούσια ενδιαφέροντα και χαρές, όχι μόνο για τα μεγάλα αλλά και για τα μικρά και τα ανθρώπινα, κρατώντας πάντα λίγο χώρο και για το αγαπημένο του σκάκι, ακόμα και στα τελευταία του χρόνια με αντίπαλο τον υπολογιστή του.

Γεννήθηκε το 1928 στην Αθήνα, μεγάλωσε στην οδό Ιθάκης, φοίτησε στη Βαρβάκειο και μπήκε 2ος στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠ, από την οποία αποφοίτησε το 1952.

Εργάστηκε στο αρχιτεκτονικό γραφείο του Σπύρου Μπονάνου και ως ελεύθερος επαγγελματίας στην Αθήνα μέχρι το 1967, σε ιδιωτικά έργα κυρίως, εμπνευσμένος από τις ιδέες του μοντερνισμού. Από το 1967 μέχρι το 1973 συνέχισε, ζώντας στο Παρίσι, και από το 1974 μέχρι τη συνταξιοδότησή του εργάστηκε στην Τεχνική Υπηρεσία του ΕΜΠ.

Υπήρξε γενικός γραμματέας του ΣΑΔΑΣ 1961 και 1962, πρόεδρος Αντιπροσωπείας ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ στη θητεία 2005-2008 και μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού “Αρχιτέκτονες” για πολλά χρόνια.

Πήρε μέρος σε όλα τα πανελλήνια αρχιτεκτονικά συνέδρια, από το Α’ στους Δελφούς (1961) έως και το 11ο στο Ζάππειο (2011). Είχε την επιμέλεια της έκδοσης των πρακτικών του 10ου Πανελλήνιου Αρχιτεκτονικού Συνεδρίου (1999) για την έκδοση του τόμου.

Ο ίδιος πίστευε ότι κορυφαία προσφορά του στον ΣΑΔΑΣ ήταν η διοργάνωση και η έκδοση των πρακτικών και του πορίσματος του ιστορικού Ε’ Πανελλήνιου Συνεδρίου Αρχιτεκτόνων το 1966, του σημαντικότερου συνεδρίου στην 100χρονη ιστορία του συλλόγου, που χάραξε ανεξίτηλα τις ιδέες και τον διάλογο για την αρχιτεκτονική και πολεοδομία στην Ελλάδα.

Τελευταία δημόσια εμφάνιση έκανε (ως προσκεκλημένος ομιλητής) στο συνέδριο «Αττική σε κρίση» του Τμήματος Αττικής του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ το 2017, στην τιμητική εκδήλωση “Ιστορική γενιά αρχιτεκτόνων”, την Κυριακή 22 Οκτωβρίου 2017, στην Αίθουσα Τελετών του κτιρίου Αβέρωφ στο ΕΜΠ.

Τα τελευταία 35 χρόνια της ζωής του, τίμησε με την αδιάλειπτη συμμετοχή του τη Συσπείρωση Αριστερών Αρχιτεκτόνων και την εκπροσώπησε με τη δράση και από τις θέσεις του στον ΣΑΔΑΣ και στον ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ.

Πέραν της αρχιτεκτονικής, η παρουσία του Νίκου Σιαπκίδη έχει ήδη περάσει στην Ιστορία ως ιδρυτή, διευθυντή, εκδότη και ιδιοκτήτη της “Επιθεώρησης Τέχνης”, από το πρώτο τεύχος το 1954 μέχρι το κλείσιμό της από τη χούντα το 1967: το σημαντικότερο μεταπολεμικό περιοδικό στον πνευματικό χώρο στην Ελλάδα, στον χώρο των τεχνών και των ανθρωπιστικών επιστημών, αλλά και το σημαντικότερο βήμα κοινωνικής κριτικής, καθώς και αυτοκριτικής της Αριστεράς, στην εποχή του.

Δεν είναι του παρόντος να πούμε το πώς και με ποιους. Εκεί ήταν ΟΛΟΙ. Οι μεγάλοι και οι μικροί. Και για να έχουν ΟΛΟΙ αυτό το μοναδικό βήμα, ο Νίκος βοήθησε στη δύσκολη μετεμφυλιακή και προδικτατορική περίοδο, με τη δική του ιδιαίτερη παρουσία και αποστολή.

Υποκλινόμαστε στην έξοδό του. Εκφράζουμε θερμά συλλυπητήρια στην κόρη του Ελλη και τον σύντροφό της Ακη, στα εγγόνια του Φίλιππο, Αρτέμιδα και Ιφιγένεια, στους δικούς του. Μοιραζόμαστε τον πόνο τους.

Συσπείρωση Αριστερών Αρχιτεκτόνων».