Οπως ίσως θυμάστε από πέρυσι, όταν είχαμε κάνει ένα μεγάλο αφιέρωμα από τις σελίδες του «Κοσμοθεωρείου», ο Φεβρουάριος είναι ένας πολύ σημαντικός μήνας για την ιστορική μνήμη και τους αγώνες, παλιούς, νέους και μελλοντικούς, των Αφροαμερικανών. Ευχόμαστε στην αφροαμερικανική κοινότητα δύναμη και περηφάνια και στεκόμαστε σε αλληλεγγύη μαζί τους, όλοι και όλες εμείς που ποτέ δεν χωνέψαμε την αδικία.
Φέτος δεν θα συνεχίσουμε αυτό το αφιέρωμα. Θα τιμήσουμε όμως την 23η επέτειο μιας φρικτής μέρας, της 4ης Φεβρουαρίου του 1999, όταν δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ένας νεαρός μαύρος μετανάστης, στο κέντρο της Νέας Υόρκης, χωρίς να έχει κάνει το παραμικρό. Πάμε να δούμε τι ακριβώς συνέβη…
Ο 22χρονος τότε Αμαντού Ντιαλό, από τη Γουινέα, ζούσε με τους γονείς του και τα αδέλφια του σε φτωχογειτονιά της Νέας Υόρκης, σε μία από τις τρώγλες όπου στοιβάζονται διαχρονικά οι οικογένειες μεταναστών. Βιοποριζόταν πουλώντας βιντεοκασέτες, γάντια και κάλτσες, σε έναν μικρό πάγκο κοντά στο σπίτι του και σκόπευε να κάνει αίτηση ασύλου, αν τα κατάφερνε -το σύστημα, βλέπετε, δεν ήταν ιδιαίτερα φιλόξενο.
Μια μέρα σαν όλες τις άλλες, τέσσερις αστυνομικοί της ειδικής Μονάδας Εγκλήματος στους Δρόμους περιπολούσαν στη συγκεκριμένη γειτονιά με πολιτικά ρούχα και συμβατικό αυτοκίνητο. Εψαχναν, υποτίθεται, έναν κατά συρροή βιαστή. Βλέπουν τον Αμαντού, τάχα τους θυμίζει τον βιαστή που ψάχνουν, βγαίνουν απ’ το αυτοκίνητο, του ζητάνε να δείξει τα χέρια του και την ταυτότητά του και μόλις αυτός πάει να βγάλει το πορτοφόλι απ’ το μπουφάν, αρχίζουν όλοι μαζί να πυροβολούν. Ξανά και ξανά και ξανά και ξανά. Σαράντα μία σφαίρες ρίχνουν τα λευκά πρωτοπαλίκαρα της Αστυνομίας και το σώμα του Αμαντού τινάζεται ασταμάτητα, ακόμα κι όταν είναι πια εμφανώς άψυχο. Σαράντα μία σφαίρες…
Οι άνθρωποι του Αμαντού πηγαίνουν σε δίκη τούς τέσσερις δολοφόνους. Εκείνοι λένε ιστορίες γι’ αγρίους, πως τάχα ένιωσαν κίνδυνο, γιατί ίσως να μην έβγαζε πορτοφόλι, αλλά όπλο. Φυσικά, ο Αμαντού δεν είχε όπλο. Ενα σώμα ενόρκων, αποτελούμενο από διπλάσιους λευκούς απ’ ό,τι μαύρους, απαλλάσσει τους αστυνομικούς από όλες τις κατηγορίες.
Χιλιάδες Αφροαμερικανοί ξεσηκώνονται ενάντια σε ένα κράτος που δολοφονεί, σε μια Δικαιοσύνη που αθωώνει και σε έναν δήμαρχο που συγκαλύπτει. Βλέπετε, δήμαρχος της Νέας Υόρκης τότε ήταν ο διαβόητος Ρούντι Τζουλιάνι, γνωστός τότε για το «ελεύθερο» που είχε δώσει στους αστυνομικούς να πυροβολούν κατά το δοκούν, τη σιδηρά πυγμή του απέναντι σε κάθε κοινότητα εκτός των «καθαρών» λευκών και τις ρατσιστικές, σεξιστικές δηλώσεις του. Μετέπειτα έγινε συνήγορος και στενός συνεργάτης του Τραμπ.
Θα μου πείτε, μία δολοφονία Αφροαμερικανού από λευκούς αστυνομικούς είναι απλώς μια σταγόνα στον ωκεανό, και θα έχετε δίκιο. Ομως αυτή η συγκεκριμένη, με τη δημοσιότητα που πήρε και με την τόσο ξεδιάντροπη απαλλαγή των φονιάδων από όλες τις κατηγορίες, θεωρείται ευρέως πως συντέλεσε πολύ σημαντικά στην περαιτέρω αποθράσυνση των ενόπλων δυνάμεων που κατάλαβαν ότι μπορούν να θερίζουν χωρίς συνέπειες.
Εμείς όμως δεν ξεχνάμε…
