Οι δύο όψεις σε Νέα Υόρκη και Μινεάπολη

Την περασμένη Τετάρτη, η κεντρικότερη οδική αρτηρία της Νέας Υόρκης –η εμβληματική Πέμπτη Λεωφόρος, για την οποία θα ακούσετε σε αμέτρητα τραγούδια, αν προσέξετε– πλημμύρισε από δεκάδες χιλιάδες αστυνομικούς όλων των μονάδων, με τις στολές τους και μιλιταριστικό σχηματισμό, συνοδεία θωρακισμένων οχημάτων καταστολής αλλά και της φιλαρμονικής της αστυνομίας.

Ολοι αυτοί παρέλασαν αργά αργά και επιβλητικά για να τιμήσουν τη μνήμη του συναδέλφου τους Ουίλμπερτ Μόρα, ο οποίος λίγες μέρες πριν είχε σκοτωθεί άδικα, προσπαθώντας να ηρεμήσει και να αφοπλίσει έναν μαφιόζο που βιαιοπραγούσε στη μέση του δρόμου.

Την ίδια μέρα, την περασμένη Τετάρτη δηλαδή, η αστυνομία δολοφόνησε στη Μινεάπολη –ναι, στην ίδια πόλη όπου φούντωσε η φλόγα της εξέγερσης μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ το 2020– ακόμη έναν Αφροαμερικανό, χωρίς κανέναν απολύτως λόγο. Μια ομάδα των Ειδικών Δυνάμεων έσπασε την πόρτα του σπιτιού του 22χρονου Αμίρ Λοκ, χωρίς προειδοποίηση, ακολούθησε πανικός και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είχε εκτελεστεί ένα νέο παιδί στον καναπέ όπου κοιμόταν.

Η εκδοχή της αστυνομίας –που αξιοποίησε το διαβόητο ένταλμα εισόδου σε σπίτι χωρίς προειδοποίηση, τάχα επειδή έψαχνε έναν ύποπτο για ανθρωποκτονίες– λέει πως όταν ο Αμίρ ξύπνησε από την έφοδο, τράβηξε όπλο. Και αλήθεια να είναι, σας ρωτώ, εσείς αν είχατε όπλο και βλέπατε έναν πάνοπλο όχλο να σπάει την πόρτα σας και να σας σημαδεύει με αυτόματα, δεν θα το πιάνατε για αυτοπροστασία;

Πάμε όμως παρακάτω… Ενα μικρό πλήθος διαδήλωσε αυθόρμητα λίγες ώρες μετά τη δολοφονία, ενώ την επόμενη μέρα έγινε μεγαλύτερη διαδήλωση, από χιλιάδες άτομα που συνειδητοποίησαν πως η ουσία του συνθήματος «Black Lives Matter» παραμένει άπιαστο όνειρο. Και οι δύο διαδηλώσεις κατεστάλησαν άγρια από την αστυνομία.

Κι έτσι, μέσα σε λίγες ώρες, σε δύο διαφορετικές Πολιτείες, φάνηκε γλαφυρά η διαφορά στην αξία της ανθρώπινης ζωής. Οταν ένας αστυνομικός σκοτώνεται, μπορεί κάλλιστα να παραλύσει ολόκληρη Νέα Υόρκη στη μνήμη του, με τις ευλογίες πολιτειακού και ομοσπονδιακού κράτους. Οταν ένας Αφροαμερικανός σκοτώνεται, είναι απλώς άλλο ένα νούμερο, ένα στατιστικό. Ενα θύμα, ανάμεσα στα εκατοντάδες κάθε χρόνο. Κι αν τολμήσεις να οργιστείς γι’ αυτό και να πεις «εμμμ, μήπως μπορούμε να κοιμόμαστε χωρίς να μπαίνετε στα σπίτια μας και να μας δολοφονείτε;». δέχεσαι ωμή βία και καταστολή. Ολη η ουσία του κράτους, του κάθε κράτους και όχι μόνο του αμερικανικού, ξεγυμνώθηκε μέσα σε λίγες ώρες σ’ αυτές τις δύο Πολιτείες…