Κάθε πρωί, ο Γερμανός κ. Βάλερι Γκρούνερ δέχεται ένα τρυφερό αγκάλιασμα από την «κόρη» του, την εννιάχρονη πια Σίργκα, στο Μπντίσα, το Καταφύγιο Αγριων Ζώων στην Μποτσουάνα (Αφρική). Ο κ. Γκρούνερ έσωσε τη Σίργκα όταν ήταν ένα αδύνατο και ορφανό κουταβάκι, καθώς η μητέρα του το είχε εγκαταλείψει. Από τότε στάθηκε πλάι της και τη μεγάλωσε με αγάπη και στοργή.
Στο πρόσωπό του η Σίργκα βρήκε μια νέα «μητέρα» και, όπως θα έκανε κάθε παιδί, τον λατρεύει. «Η Σίργκα», λέει ο κ. Γκρούνερ, «συμπεριφέρεται λες και είναι η κατοικίδια γάτα μου. Κι εγώ την αγαπάω, αλλά και τη σέβομαι, διότι δεν παύει να είναι ένα τρομερά δυνατό, άγριο ζώο».
ΥΓ.: Μη διανοηθείτε ποτέ να… αγκαλιάσετε ένα λιοντάρι, εκτός αν το έχετε βρει ορφανό κουτάβι κάπου στην Αφρική και το έχετε μεγαλώσει επί 9 χρόνια. Το λέω, γιατί ποτέ δεν ξέρει κανείς μέχρι πού φτάνει η ανθρώπινη άγνοια κινδύνου…
