Υστατη επιθυμία της η καύση κι ένα τελευταίο πάρτι στη μνήμη της

Εναργής μέχρι τέλους, με ισχυρή άποψη και εμμονές, φίλη και συνομιλήτρια με κορυφαίους δημιουργούς από την Ελλάδα και το εξωτερικό, λάτρης των πολιτιστικών εκδηλώσεων και παρασκηνίων, αλλά και της καλής παρέας. Ιστορικά έχουν μείνει τα καλέσματα που έκανε μέχρι πρότινος στο σπίτι της η γνωστή δημοσιογράφος και από τις πρώτες γυναίκες κριτικούς σινεμά στην Ελλάδα Ροζίτα Σώκου, που πέθανε χθες στα 98 της χρόνια από κορονοϊό στο νοσοκομείο «Αλεξάνδρα», όπου νοσηλευόταν εδώ και λίγες ημέρες.

Η ισχυρή άποψη φαινόταν ακόμα και στον τρόπο που είχε ετοιμάσει η ίδια το κατευόδιο της. Οπως έγραψε η κόρη της Ιρένε Μαραντέι στα social media, «σύμφωνα με την επιθυμία της, θα γίνει αποτέφρωση σε κλειστό κύκλο χωρίς συμμετέχοντες και αργότερα θα κάνουμε ένα πάρτυ με τους φίλους για το σκόρπισμα της τέφρας και το κατευόδιο».

Και πρόσθεσε, ζητώντας απ’ όλους να σεβαστούν τη μνήμη της και να μη γράψουν «κακίες και ανακρίβειες», ότι η μητέρα της «γεννημένη στις 9.9.1923, είχε πρόσφατα γιορτάσει τα 98α της γενέθλια και είχε μόλις ολοκληρώσει τη 2η, επαυξημένη και βελτιωμένη έκδοση της μνημειώδους αυτοβιογραφίας της με τίτλο “Ο αιώνας της Ροζίτας”. Τον αιώνα βέβαια δεν τον έφτασε, αλλά καλύτερα για κείνη, γιατί ήταν ήδη πολύ κουρασμένη και ταλαιπωρημένη».

Η Ροζίτα Σώκου, κόρη του δημοσιογράφου, θεατρικού συγγραφέα και εκδότη Γεωργίου Σώκου και της Τιτίκας Μιχαηλίδου, παρακολουθούσε από παιδί μαζί με τον παππού της Φώτη Μιχαηλίδη, μανιώδη θεατρόφιλο και κινηματογραφόφιλο, τις κινηματογραφικές ταινίες και θεατρικές παραστάσεις που παίζονταν στην Αθήνα.

Απέκτησε εξαρχής κλίση στις τέχνες κι έτσι, μόλις τελείωσε το σχολείο, ολοκλήρωσε τις σπουδές της στα γαλλικά (στο Γαλλικό Ινστιτούτο με δάσκαλο τον Ροζέ Μιλλιέξ) και στα αγγλικά (στο Βρετανικό Συμβούλιο) κι εργάστηκε για λίγο ως μεταφράστρια, έδωσε εξετάσεις και μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών. Καταλυτική ήταν η γνωριμία της με τον Γιάννη Τσαρούχη: αφού θήτευσε για λίγο στην τάξη του, εγκατέλειψε τη σχολή και ίδρυσε μαζί του έναν ερασιτεχνικό θεατρικό όμιλο.

Στα χρόνια της γερμανικής κατοχής παρακολούθησε μαθήματα στη θεατρική σχολή του Βασίλη Ρώτα. Αργότερα, στράφηκε στη δημοσιογραφία παραμένοντας όμως στον χώρο του Πολιτισμού. Υπήρξε από τις πρώτες Ελληνίδες δημοσιογράφους και άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με την κινηματογραφική κριτική το 1946.

Είχε εργαστεί στους «Καιρούς», στην «Ανεξαρτησία», στη «Βραδυνή», την «Καθημερινή», στο ιστορικό περιοδικό «ΕΙΚΟΝΕΣ» κ.α. Είχε συνδεθεί με φιλία με πολλές προσωπικότητες του διεθνούς και εγχώριου πολιτιστικού «τζετ-σετ», είχε στηρίξει σθεναρά το επίσης ιστορικό Θέατρο Ερευνας του Ποταμίτη, αλλά εξίσου ιστορική ήταν και η κακή σχέση της με τη Μελίνα Μερκούρη. Γνωστή στο ευρύτερο κοινό είχε γίνει ως κριτικός στην τηλεοπτική εκπομπή «Να η ευκαιρία».