«Εξω οι ξένοι» φωνάζουν οι Ευρωπαίοι ρατσιστές εδώ και χρόνια. Και καταφέρονται εναντίον των προσφύγων και των μεταναστών λες και είναι εγκληματίες. Οι άνθρωποι που πασχίζουν να φτάσουν στην Ευρώπη για λίγη ασφάλεια ή αναζητώντας την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή δεν το κάνουν από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Μα η Ευρώπη τούς «επαναπροωθεί», τους κλείνει σε φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης, τους αφήνει να πνίγονται σε φουρτουνιασμένες θάλασσες ή τους πνίγει η ίδια. Δεν έχουν διδαχθεί τίποτα από το δικό τους μεταναστευτικό παρελθόν, από τις ζωές των προγόνων τους, οι άνθρωποι της Νότιας και της Ανατολικής -κυρίως- Ευρώπης.

Οταν στις αρχές του προηγούμενου αιώνα αναχωρούσαν από την Ευρώπη κατά εκατομμύρια για να φτάσουν στις ΗΠΑ, εκεί που (υποτίθεται πως) οι δρόμοι ήταν στρωμένοι με χρυσάφι, σίγουρα ένιωθαν την ίδια ανασφάλεια και τον ίδιο φόβο με τους Αφγανούς, τους Πακιστανούς, τους Νιγηριανούς που έρχονται τώρα στην Ευρώπη. Τουλάχιστον οι Ιταλοί, οι Ελληνες, οι Πολωνοί, οι Ρώσοι, οι Ιρλανδοί μετανάστες είχαν μια προσδοκία να δουλέψουν και να ενταχθούν στις ΗΠΑ αν και γρήγορα ανακάλυπταν τη σκληρή αλήθεια ότι οι δρόμοι όχι απλά δεν ήταν στρωμένοι με χρυσάφι, αλλά ούτε καν υπήρχαν και έπρεπε να τους στρώσουν οι ίδιοι.

Μια εικόνα, 341 λέξεις

Οι σύγχρονοι πρόσφυγες προς την Ευρώπη δεν έχουν καμιά τέτοια αυταπάτη, απλώς φεύγουν από μια τραγωδία για να επιβιώσουν, αν τα καταφέρουν, σε μια λίγο μικρότερη. Και αντί να τους υποδεχθούμε όπως αρμόζει σε κατατρεγμένους και ουσιαστικά διωγμένους ανθρώπους που αναζητούν μια δεύτερη ευκαιρία, τους θεωρούμε «προσφυγικό πρόβλημα» και τους αποκαλούμε «μεταναστευτικές ροές». Πριν από ακριβώς 100 χρόνια, στις ΗΠΑ ψηφίστηκε ένας αυστηρός νόμος που όριζε τις «αντοχές» του κράτους ως προς την υποδοχή Ευρωπαίων μεταναστών και έθετε συγκεκριμένους αριθμούς ανθρώπων που θα αποκτούσαν δικαίωμα να μπουν στη χώρα.

Από εκεί προκύπτει και η μακάβρια γελοιογραφία του Hallahan από το 1921, με τους Ευρωπαίους να αποδίδονται ως μια άμορφη μάζα που βουλιάζει στη χοάνη μιας απάνθρωπης επιλογής από την οποία μόνο ένα μικρό ποσοστό θα τα καταφέρει. Ακριβώς τα ίδια και χειρότερα πράττει σήμερα η Ευρώπη. Τα θύματα του 1921 έγιναν οι θύτες του 2021.