Με κριτήριο τη γνώση της κοινωνικής πραγματικότητας, την αίσθηση από τα συμβάντα της πόρτας του διπλανού σπιτιού (ίσως και του δικού μας σπιτιού;), τι ήταν τελικά για τη συνείδησή μας το κύμα των περιστατικών, των καταγγελιών και των αναρίθμητων γυναικοκτονιών; Σπάσιμο αποστήματος; Σίγουρα, μα, κυρίως οι άντρες, πόσο μάλλον οι γυναίκες, όλοι μας, γνωρίζαμε πως υπήρχε το ίδιο απόστημα της έμφυλης βίας; («έμφυλη βία», η ίδια κομψή διατύπωση, αλήθεια, τιτλοφορεί το πρόβλημα, μα άλλοι, σκληροί ορισμοί είναι ικανοί, χωρίς τάση ωραιοποίησης, να το καταγράψουν).
«Γυναίκα είναι και η μητέρα, η αδελφή, η σύζυγος, η φίλη του γυναικοκτόνου» σκεπτόμουν μετά από κάθε μία από τις (18!) αλλεπάλληλες γυναικοκτονίες, όσες συνέβησαν φέτος στην Ελλάδα, και τους ανάλογους απολογισμούς από το εξωτερικό. «Μην εκπλήσσεσαι, φυσική τάση είναι η κυριαρχία του άνδρα. Από την προϊστορική εποχή, όταν οι ρόλοι ήταν γεννήματα της φυσικής τάσης των δύο φύλων, ο άνδρας ήταν ο κυνηγός, η γυναίκα ήταν η μητέρα στα μετόπισθεν, όταν οι ρόλοι αναπροσαρμόστηκαν στον σύγχρονο κόσμο οι κραδασμοί είναι αναπόφευκτοι» αντιλέγει, ύπουλα, ο πουριτανισμός. Τον ξαποστέλνουμε στο πυρ, των ίδιων σπηλαίων, το εξώτερον! Αυτόν και τη γνωστή επιστημονική διατύπωση, την ίδια που επανήλθε ως σχόλιο των τραγικών απολογισμών («η βία κατά των γυναικών είναι φαινόμενο μοναδικής ιστορικής αντοχής»). Και αναθέσαμε στη Μαρία Πρεβολαράκη, γυναίκα που παλεύει και νικά εντός αγωνιστικού χώρου, να μας προτείνει τι πρέπει να συμβεί ώστε σε… μελλοντικές Πρωτοχρονιές να μη λείπει καμιά ως θύμα βίας.
Στην «Εφ.Συν.» (φύλλο 18-19ης Δεκεμβρίου) η αρχηγός της ομάδας βόλεϊ του Πανσερραϊκού, Γεωργία Τσιούλκα, είχε πει: «Δεν είναι μόνο αυτές. Υπάρχουν και άγνωστες γυναίκες-θύματα». Η 30χρονη παλαίστρια Μαρία Πρεβολαράκη, παγκόσμια πρωταθλήτρια (2020 στη Σερβία, 53 κ. ελεύθερης πάλης), κάτοχος και άλλων διεθνών διακρίσεων, αρχικά κλήθηκε να πει εκείνο που «καίει» τη σκέψη της.
«Ολα όσα νιώθουμε όλοι μας, αυτή η ανάγκη να καταδικάσουμε είναι χρήσιμη μόνο αν οδηγήσει σε επόμενα βήματα-λύσεις. Αλλιώς είναι δώρον άδωρον! Το πρόβλημα της βίας κατά των γυναικών υπάρχει. Στο σημείο που έχει φτάσει, αλήθεια, ο απολογισμός των 18 γυναικοκτονιών στη χώρα μας ενοχλεί, σοκάρει κάθε υγιώς σκεπτόμενο πολίτη της εποχής μας. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε γυναίκες. Πολλοί άνδρες επίσης ενοχλούνται από τη μορφή που έχει λάβει η βία κατά των γυναικών. Και αυτό είναι ενθαρρυντικό επειδή δείχνει κάτι σημαντικό».
● Πως, αφού υπάρχει η υγιής σκέψη, οφείλουμε να στραφούμε στην αλλαγή πλεύσης του υποψήφιου θύτη ή και εκείνου που ήδη έχει απλώσει το χέρι του χωρίς να έχει υποστεί τις συνέπειες.
Συμφωνώ. Χρειάζεται, θα το πω καθαρά και αυτό θα ήταν το μόνο που θα έλεγα αν μου ζητούσατε να κάνω ένα σχόλιο με λίγες λέξεις, χρειάζεται λοιπόν αλλαγή στάσης ζωής εντός της κοινωνίας μας. Δεν λέω «όλων των κοινωνιών» επειδή σε χώρες του εξωτερικού υπάρχουν διαφορετικές συνθήκες, διαφορετική αντίληψη σε πολλά θέματα που αφορούν τις σχέσεις των δύο φύλων, άρα πρέπει κάθε τόπος να δουλέψει με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Μακάρι να δω άμεσα, επαναλαμβάνω άμεσα, κι αυτό το ζητά η μορφή της βίας στην εποχή μας, να δω κατάλληλη προσέγγιση των παιδιών στα σχολεία από επιλεγμένους δασκάλους, ψυχολόγους. Πρόσωπα κάθε άλλης ιδιότητας που είναι ικανά να εμπνεύσουν στα παιδιά τη συνείδηση της ισότητας και πως η χρήση βίας, σε κάθε μορφή της, φανερώνει πνευματική, ηθική αδυναμία.
● Αυτή είναι η οδός πρόληψης για το μέλλον. Το παρόν όμως ζητά καταστολή.
Ναι. Προτείνω σε όσες γυναίκες νιώθουν απροστάτευτες, και είναι πολλές ξέρετε, να γυμναστούν, να δυναμώσουν το σώμα τους ώστε να μπορούν να αυτοπροστατευτούν όταν δεχτούν επίθεση. Επειδή είναι εφικτός αλλά και μακρύς ο δρόμος για την αλλαγή στάση ζωής που λέγαμε πριν, η σωματική αντίσταση των γυναικών είναι τρόπος αυτοπροστασίας. Αναγκαία και η παραδειγματική τιμωρία κάθε θύτη από τη Δικαιοσύνη βέβαια.
