Ποιος είναι ο πρώτος στόχος ενός νέου αρχηγού όταν αναλαμβάνει να διαχειριστεί τις τύχες ενός κόμματος εντός του οποίου υπάρχουν ισχυρές ομάδες που δεν συμφωνούν μαζί του και απλώς του δίνουν περίοδο χάριτος για να τον μετρήσουν; Να ελέγξει το κόμμα του τοποθετώντας σε θέσεις-κλειδιά δικά του στελέχη ώστε να έχει πλήρη εικόνα για το τι παίζεται στη βάση και για να αποτρέπει κινήσεις αμφισβήτησής του, οργανωμένες ή αυθόρμητες. Αυτό έκανε από την πρώτη στιγμή ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Δεν ήθελε να υποστεί ό,τι υπέστη ο πατέρας του πριν από μερικά χρόνια. Στη συνέχεια συμμάχησε με ορισμένους εσωκομματικούς αντιπάλους του, τους προώθησε σε νευραλγικά πόστα, αξιοποίησε ανθρώπους τους και ανέχτηκε τις απόψεις τους, ακόμη και αυτές που ήταν σε διαφορετικό μήκος κύματος από τις δικές του.
Μπορεί να χαλούσε την εικόνα που είχε φιλοτεχνήσει για τον εαυτό του -δηλαδή του ευρύχωρου φιλελεύθερου, του κεντρώου που φιλοδοξεί να καταργήσει τη διάκριση Δεξιάς-Αριστεράς, που δεν καθοδηγείται από δογματισμούς και συντηρητικά στερεότυπα- αλλά εκείνο που τον ενδιέφερε ήταν να δημιουργήσει τον μηχανισμό που θα λειτουργήσει σαν ασπίδα και θα θεραπεύσει την ανασφάλειά του.
Στη συνέχεια επιχείρησε να προσεταιριστεί τους ιδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης υποσχόμενος προστασία και κυρίως στήριξη των επιχειρηματικών συμφερόντων τους, αφού οι περισσότεροι εξ αυτών δραστηριοποιούνται και σε άλλους τομείς. Η ενασχόλησή τους με τα μέσα ενημέρωσης δεν αποσκοπεί στο κέρδος. Επιρροή θέλουν να έχουν για να πιέζουν, να εκβιάζουν, να διαπραγματεύονται από θέση ισχύος με τις κυβερνήσεις. Ο κ. Μητσοτάκης αποδέχτηκε, χωρίς πολλά πολλά, χωρίς αστερίσκους, χωρίς αντίσταση, το πλαίσιο. Κι αυτοί το ανταπέδωσαν. Τον βοήθησαν να κερδίσει τις εκλογές, τον βοήθησαν να ξεπεράσει τις δυσκολίες κάνοντας το μαύρο άσπρο για την κυβέρνησή του και την τρίχα τριχιά για τους πολιτικούς αντιπάλους του και συνεχίζουν να τον βοηθούν, στέλνοντας αραιά και πού κάποια προειδοποιητικά μηνύματα για να του θυμίζουν τη συμφωνία που έχουν κάνει και διαμηνύοντάς του με κομψό τρόπο ότι δεν πρέπει να μπει στον πειρασμό να σκεφτεί πως μπορεί να προχωρήσει χωρίς να τους υπολογίζει.
Ταυτοχρόνως εφάρμοσε πολιτικές για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της τάξης στην οποία και ο ίδιος ανήκει. Απευθείας αναθέσεις, πώληση φιλέτων της δημόσιας περιουσίας, ρυθμίσεις χρεών, μείωση φορολογίας, ελεύθερη πρόσβαση στον τραπεζικό δανεισμό και στους πόρους των ευρωπαϊκών ταμείων, συρρίκνωση των δημόσιων δαπανών για την Υγεία και την Παιδεία για να ευνοηθεί ο ιδιωτικός τομέας, κατώτατος μισθός πείνας. Και βεβαίως ψήφισε νόμους για να περιορίσει το δικαίωμα στην απεργία και στη διαδήλωση – πάγια αιτήματα του ΣΕΒ.
Και το κερασάκι στην τούρτα ήταν ο έλεγχος των μυστικών υπηρεσιών. Πήρε την ΕΥΠ στο γραφείο του, άλλαξε τον νόμο (αν και είχε δεσμευτεί ότι δεν θα το κάνει) για να διορίσει επικεφαλής της πρόσωπο το οποίο δεν είχε τα προσόντα που προέβλεπε ο προηγούμενος νόμος, επέτρεψε τις παρακολουθήσεις πολιτών και τώρα εκκαθαρίζει την υπηρεσία από τα στελέχη που θεωρεί ότι δεν ανήκουν στην παράταξή του, στέλνοντάς τα στην Αστυνομία, τάχα μου για να τη βοηθήσουν στην εξιχνίαση δύσκολων υποθέσεων.
Το καθεστώς στήνεται μεθοδικά σε όλα τα πεδία ισχύος. Δημιουργούνται τετελεσμένα που δεν θα είναι εύκολο να αποκαθηλωθούν από μια κυβέρνηση με διαφορετικό πολιτικό προσανατολισμό. Ο πρωθυπουργός μαγειρεύει σήμερα για να έχει και αύριο.
Ανάγωγα
Ενοχη για παράβαση των υπουργικών της καθηκόντων κρίθηκε η Ινγκερ Στόιμπεργκ, πρώην υπουργός Μετανάστευσης της Δανίας, καθώς με παράνομη απόφασή της χώρισε ζευγάρια προσφύγων. Η Στόιμπεργκ καταδικάστηκε σε φυλάκιση 60 ημερών, ποινή την οποία θα πρέπει να εκτίσει καθώς δεν είναι εφέσιμη. Ευτυχώς που δεν γίναμε η Δανία των Βαλκανίων.
