Η σουπίτσα του Αντώνη

Τηλεφώνησε ο Γιώργος από Θεσσαλονίκη· συμμαθητές στο Γυμνάσιο, Λαμπράκηδες, φιλόλογος, Θεσσαλονικιός πια από φοιτητής: Δημοσίευσε η Συντακτών του Σαββατοκύριακου σε ένθετο τον φάκελο του Κώστα Λαλιώτη, όπου αναφέρονται μεταξύ πολλών που παρακολουθούσε η ασφάλεια, ακόμα και στη μεταπολίτευση, τα ονόματα του αδελφού μου του Κώστα και του Αντώνη Ταβάνη. Απόρησε ο Γιώργος: «Τον Αντώνη τον αναφέρει καπνεργάτη! Ηταν καπνεργάτης;..». «Ηταν και καπνεργάτης!» βεβαίωσα.

Δεν γνώριζε ο Γιώργος την… ιστορική απεργία πείνας στα «Σαντέ» ή στο «22» (δεν θυμάμαι σε ποιο από τα δυο δούλευε ο Αντώνης). Του Αντώνη πρωτοστατούντος, όπου οι απεργοί πείνας διαμαρτύρονταν στρωματσάδα απέναντι από το Καπνεργοστάσιο της Λένορμαν, σε προαύλιο… ταβέρνας. Καταπληκτικό! Τους είχαμε επισκεφτεί με τη γυναίκα μου ένα βράδυ: «Ρε μαλάκα! Απεργία πείνας έξω από ταβέρνα!» του είπα, έτσι που ήταν ξάπλα και φασκιωμένος λόγω ψύχους· φορούσε και σκούφο! «Οχι τίποτ’ άλλο…» αποκρίθηκε. «Με έχει συμπαθήσει και η ταβερνιάρισσα και αργά το βράδυ, μετά τα μεσάνυχτα, έρχεται με τρόπο και μου λέει: “Αντωνάκη, τώρα που δεν μας βλέπει κανείς, να σου φέρω μια ζεστή σουπίτσα;..”!».

Την έληξαν την απεργία (νομίζω ότι και κάποια αιτήματα τα κέρδισαν). Ο Αντώνης την… έληξε στο σπίτι μας. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη φωνή του μπαίνοντας… «Χριστίνααα! Ακόμα δεν έβαλες τα μακαρόνια;..». Εφαγε μια… κυκλώπεια γαβάθα. «Αυτή είναι ζωή!» αναφωνούσε κάθε λίγο μισομπουκωμένος.

Ο καλύτερος φίλος που είχα ποτέ. Αδελφός. Στους τέσσερις αδελφούς που ήμασταν (ζούμε οι δυο), ο Αντώνης ήταν ο πέμπτος! Εφυγε πολύ νέος. Φτασμένος γλύπτης πια, από πολλά χρόνια μόνιμα εγκαταστημένος στον Λαύκο, όπου και ψήφιζε. Πέθανε, παραμονές δημοτικών εκλογών το 2006, υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος. Το Μουσείο Ραδιοφώνου στον Λαύκο (το σημαντικότερο μουσείο ραδιοφώνου σε όλη τη χώρα!) έχει το όνομά του. Εχουν και τα συγκινητικά τους οι φάκελοι!