Tο «ν+2», δηλαδή η θέσπιση ανώτατου χρονικού ορίου φοίτησης και η παράλληλη διαγραφή όσων σπουδαστών ξεπερνούν αυτό το όριο, επηρεάζει μοιραία και τους φοιτητές που διαμένουν στις εστίες των Πανεπιστημίων.
Οι οικότροφοι των εστιών, λοιπόν, πέραν των διαχρονικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν με την κατάσταση των δωματίων και τις ελλειμματικές παροχές σε θέρμανση, κλιματισμό, σύνδεση στο διαδίκτυο κ.ά., τώρα έρχονται αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο να χρειαστεί να διακόψουν ξαφνικά τις σπουδές τους.
Και αυτό διότι οι εφορείες που είναι επιφορτισμένες με τη διαχείριση των εστιών αποφασίζουν εν μέσω πανδημίας και εντονότατης οικονομικής δυσπραγίας να μην επιτρέψουν την παράταση έστω και για ένα έτος για όσους εστιακούς έχουν ξεπεράσει το όριο των ν+2 ετών σπουδών.
Οταν μιλάμε για οικοτρόφους, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι πρόκειται για σπουδαστές με συγκεκριμένο κοινωνικο-οικονομικό προφίλ: παιδιά με χαμηλό οικογενειακό ή ατομικό εισόδημα, ορφανά παιδιά, άνεργα, παιδιά με σοβαρά προβλήματα υγείας ή αναπηρίες, παιδιά πολύτεκνων οικογενειών, ακόμη και παιδιά που η μόνιμη κατοικία τους μπορεί να έχει χαρακτηριστεί ακατάλληλη λόγω σεισμού, φωτιάς ή πλημμύρας. Σε αυτά τα παιδιά, λοιπόν, τα όργανα ορισμένων Πανεπιστημίων αποφάσισαν να εξαντλήσουν την αυστηρότητά τους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Φοιτητικές Εστίες Πανεπιστημίου Αθήνας (ΦΕΠΑ), που βρίσκονται στην περιοχή του Ζωγράφου, όπου αποφασίστηκε να μη δοθεί η παράταση του ενός έτους, κάτι το οποίο μετά τους σκληρούς αγώνες που έδωσε ο Σύλλογος Οικοτρόφων γινόταν -σχεδόν εθιμοτυπικά- σεβαστό.
Το κεκτημένο των αγώνων
Με όχημα την πανδημία και τους περιορισμούς που εκ των πραγμάτων αυτή θέτει στις διά ζώσης διαδικασίες, η εφορεία της ΦΕΠΑ μέσω τηλεδιασκέψεων αποφάσισε να κόψει στο μισό, δηλαδή στους έξι μήνες, τη δυνατότητα παράτασης της στέγασης όσων έχουν φτάσει στο όριο φοίτησης.
Οι φοιτητές αντιδρούν και ζητούν να γίνει σεβαστό το κεκτημένο των αγώνων τους, ενώ καταγγέλλουν και σκαιότατες συμπεριφορές, όπου μέλη της εφορείας εκτόξευσαν προσβλητικούς χαρακτηρισμούς σε βάρος των φοιτητών «καλυμμένοι» πίσω από την προστασία που τους προσφέρει μια οθόνη. Τέτοιες συμπεριφορές δεν είχαν καταγραφεί στο παρελθόν, όταν οι διαδικασίες γίνονταν διά ζώσης, με τους φοιτητές να δίνουν δυναμικό και διεκδικητικό «παρών», όπως μας λένε.
Τον Φεβρουάριο, λοιπόν, πολλοί και πολλές θα βρεθούν πρακτικά άστεγοι, εξαναγκαζόμενοι να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους αφού πλέον η διαμονή στην Αθήνα θα είναι αδύνατη. Ενδεικτικό της τεράστιας ανάγκης για δωρεάν στέγαση είναι το γεγονός ότι την ώρα που στις εστίες του Ζωγράφου υπάρχουν περίπου 100 αδιάθετα δωμάτια, οι αιτήσεις ξεπερνούν τις 300.
«Στην τελευταία εφορεία ακούστηκε ότι οι εστιακοί είμαστε “βάρος”, ενώ επιχειρήθηκε ακόμη και η ανθρωποφαγία, αφού κάποιοι από τους συμμετέχοντες υποστήριξαν ότι όσοι ζητούν παράταση στερούν τη θέση από κάποιον που έχει ανάγκη το δωμάτιο. Μιλάμε για έναν διαγωνισμό φτώχειας ουσιαστικά, λες και δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ανάγκες! Αυτό που αρνούνται να συνειδητοποιήσουν είναι ότι η εστία δεν είναι επιλογή. Είναι αναγκαστική λύση. Είναι μονόδρομος», δηλώνει στην «Εφ.Συν.» η Λένα, τελειόφοιτη φοιτήτρια στο Πολιτικό της Νομικής, η οποία διαμένει στις εστίες του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΦΕΠΑ) από τον πρώτο χρόνο των σπουδών της.
